Fietslogica

 

Mijn Sparta Pick Up fiets

Ondanks alle goede voornemens is het winter 2015/16 niet gelukt de discipline op te brengen minstens vijf keer per week op de racefiets en rollenbank te stappen in de schuur. De weerstand tegen omkleden, de schuur in en dan een half uur suf voor me uit starend de pedalen rond te trappen was te groot.

Ik weet dat na afloop de tevredenheid altijd groot is, maar toch waren er iedere keer weer smoezen niet de schuur in te gaan. De fietstraining werd, ondanks alle schuldgevoel, geen onderdeel van mijn dagelijkse ritme.

Toch heb ik behoefte aan die inspanning. Het oudere lijf heeft meer dan ooit regelmatig intensieve beweging, een verhoogde hartslag en diepe ademhaling nodig.

De zomertijd is in gegaan en de temperatuur hoog genoeg om buiten te fietsen. Veel lekkerder dan in de schuur, vooral zo lang het nog fris is. Heerlijk die koude lucht in de longen. Helaas ook een harde confrontatie met mijn slappe houding tijdens de winter. De eerste ronde van een uurtje fietsen door park en duin was een gevecht. Kan me niet herinneren dat mijn conditie ooit slechter was.

Gelukkig verbetert de conditie fietsend snel. Pijntjes aan benen, rug en borstkas bij diep adem halen verdwijnen binnen een paar dagen. En dat allemaal op mijn loodzware Sparta stadsfiets.

Vorige week waren in het nieuws berichten over een verdubbeling in tien jaar tijd van het aantal ongelukken met fietsers.Vijfduizend fietsers komen per jaar op de spoedeisende hulp terecht. Vooral fietsers van boven de veertig raken gewond bij valpartijen. En er zijn nogal wat fietsers van boven de veertig, zelfs ver boven de veertig. Ik zie ze onderweg. Vaak in groepen. Mannen van boven de vijftig of zelfs boven de zeventig. Ik ben bijna 68 en herken ze.

Allemaal op vederlichte, bespottelijk dure fietsen. De fietsmarketing heeft succes. De fietsers zijn rijdende reclameborden met hun bedrukte shirts en broeken, geile zonnebrillen, aerodynamische helmen en glanzende fietsschoenen.

Een outfit die ze kwetsbaarder maakt dan op de recht-toe-rechtaan stadsfiets. Die superlichte fietsen zijn veel te stijf: het frame en de keiharde, smalle bandjes vangen nauwelijks oneffenheden in de weg op waardoor fiets en berijder als een vluchtend hert over de weg springen wanneer er een kuil of bobbel is.

Tijdens mijn ritten door de duinen vraag ik mij af wat efficiënter is wanneer je je conditie wilt verbeteren:

  1. een vederlichte racefiets van een kilo of acht;
  2. een stadsfiets met alles erop en eraan van een kilo of 25;
  3. een elektrische fiets (je hebt ze zelfs ook al in mountainbike uitvoering).

Ik ben er van overtuigd dat mijn ritten op de zware stadsfiets niet alleen veiliger zijn, maar ook meer trainingsrendement opleveren. Het moet uit te rekenen zijn hoe groot het verschil is, maar fietslogica zegt mij dat een uur op een fiets van 25 kilo meer energie vergt dan een uur op een fiets van 8 kilo.

Elektrische ondersteuning is prettig voor woon-, werkverkeer en een zegen voor mensen die zonder hulp niet meer zouden fietsen. Voor mij is het gelukkig nog geen keuze. ‘Kan je wel, uitslover’, denk ik altijd wanneer een leeftijdgenoot mij op een elektrische fiets inhaalt.  Mountainbikes met elektrische ondersteuning zijn een gênante vertoning.

Nu kan ik al mijmerend op mijn stadsfiets het licht gezien en de fietslogica doorgrond hebben: meer rendement bij de training en veiliger fietsen, maar wat doe ik dan met die Cannondale van carbon met de state-of-the-art Sram Red groep die ik drie jaar geleden voor € 3.800,00 aanschafte?

Had ik het licht maar een paar jaar eerder gezien.

Bertus.G. Antonissen