Femke Halsema en Hans Janmaat

Centrum DemocratenAfgelopen week presenteerde Femke Halsema ‘Pluche, een politiek memoire’.

Is de ‘s’ achter memoires weggevallen, of heeft ze slechts één noemenswaardige herinnering? Femke mocht aantreden bij Pauw, kwam uitgebreid aan het woord in het Magazine van De Volkskrant, werd geïnterviewd in het NRC Handelsblad – dat allemaal op vrijdag en zaterdag – en maandag was het Algemeen Dagblad aan de beurt.

Naast de landelijke kranten kwam mevrouw Halsema aan bod in de regionale bladen. Het Utrechts Nieuwsblad tekende op dat Halsema ‘nooit meer’ in de politiek terugkeert.

Halsema heeft na haar politieke loopbaan gekozen voor ‘privacy’. Privacy? Dan moet je je memoire(s) gaan schrijven en aanschuiven bij praatprogramma’s en je uitgebreid laten interviewen in allerlei kranten..

Er schuurt iets bij de presentatie van deze memoires. Volgens Halsema kan je in de Verenigde Staten de straten plaveien met memoires van politici. Een traditie die in Nederland niet bestaat.

Worden die straten in de VS ook geplaveid met memoires van politici die vanuit een splinterpartijtje aan de kant hebben staan schreeuwen, zonder ooit enige bestuurlijke verantwoordelijkheid te nemen? Een terechte vraag (stel je voor dat ik mijn eigen vragen onterecht zou vinden), want dat is de positie geweest van Halsema in de Nederlandse politiek. Eén keer, slechts één keer werd ze gevraagd voor een ministerspost: “Ik kreeg 24 uur bedenktijd, maar wist al meteen: dat doe ik niet”. De flessen werden opengetrokken in huize Halsema en ze overlegde met politieke vrienden. Jammer van de wijn, want een van de partijen in de nieuw te vormen coalitie had sowieso geen zin in Halsema als minister.

Tofik Dibi verloor de strijd om het politieke leiderschap van de Socialistische Partij van Jolande Sap. Dat kon iedereen voorspellen, behalve Dibi zelf. Het was meteen einde oefening voor Dibi in de politiek. Meer dan een jaar later gaf hij in een openhartig interview toe dat hij blind was geweest voor zijn werkelijke positie binnen de politiek. Die blindheid, ik citeer Dibi, was ontstaan doordat hij keer op keer uitgenodigd werd in nationale praatprogramma’s. Dat tilde hem hoger op het paard dan hij kon waarmaken. Zijn gewicht binnen de media was groter dan binnen de politiek.

Datzelfde aanschouwde ik jarenlang bij Femke Halsema. Ook nu, bij de presentatie van haar memoires. Mevrouw wordt door de media hoog op het paard geheven. De verhouding tussen werkelijk politiek belang en de aandacht van de media is buiten proportie.

Er lijkt een afspraak te bestaan tussen De Volkskrant, het NRC Handelsblad, Pauw, het Algemeen Dagblad en de uitgever. Wat een hausse aan publiciteit en gratis (?) reclame.

Halsema is na haar vertrek uit de politiek een opportunistische uit-de-school-klapper geworden. In een poging mee te drijven op het succes van Netflix’ House of cards en het Deense Borgen, schreef ze een TV-serie over de Nederlandse politiek: De fractie. Een flop. Ik zie helemaal voor me hoe het idee voor De fractie is ontstaan: een paar flessen wijn opengetrokken en in een alcoholroes samen met een paar vrienden dat De Fractie eureka-moment ervaren.

Mevrouw klapt niet alleen uit de school, onvermijdelijk wanneer je je memoires schrijft, maar deinst er ook niet voor terug te spugen in de bron waar ze jarenlang met smaak uit dronk. De Groen Links medekamerleden waren in haar ogen een stelletje rollebollende malloten. Sterker nog: ze heeft zich nooit bij enige politieke partij thuis gevoeld.

Ik vraag mij in alle ernst af hoeveel aandacht de memoires van Bas van der Vlies, voorzitter van de Tweede Kamer fractie van de Staatkundig Gereformeerde Partij in ongeveer dezelfde periode als Halsema in de Haagse politiek actief was, zouden krijgen. Let wel: Van der Vlies acteerde, net als Halsema, in een kleine oppositiepartij en droeg geen bestuurlijke verantwoordelijkheid. Duidelijke overeenkomsten.

Wat maakt dat Halsema in het brandpunt staat alsof hier een groot staatsvrouw van nationaal en historisch belang haar memoires schreef? Halsema krijgt al deze promotie voor haar boek omdat linkse politici nu eenmaal veel meer door journalisten op schoot worden genomen dan rechtse politici. Het historisch belang van Halsema is volgens mij verwaarloosbaar.

Toen Wil Schuurman van de Centrum Democraten, destijds de aanstaande echtgenote van Hans Janmaat, bij een aanslag door krakers voor haar leven invalide werd, was dat nieuws op pagina vijf rechtsonder. Schuurman was fractiesecretaris van de Centrum Democraten. Kreeg ze een bloemetje uit de vreugde-en-leed pot van de Tweede Kamer? Niente. Het was niet politiek correct in de Tweede Kamer om medeleven te tonen aan iemand van de Centrum Democraten.

Een interne kwestie van de Tweede Kamer, maar waarom koos ook de pers er vrijwel unaniem voor die aanslag op een partijbijeenkomst met het voor Schuurman noodlottige gevolg dood te zwijgen? De bom door de gevel van Aad Kosto (PvdA) kreeg heel wat meer aandacht, ook al vielen daar geen slachtoffers. Zelfs zijn kat overleefde het.

Hoe zouden de reacties in de Tweede Kamer en in de pers zijn geweest wanneer een D’66 congres te maken kreeg met geweld en de echtgenote van Pechtold de rest van haar leven in een stoel moest rollen?

Vrije pers moet volgens mij niet alleen betekenen dat de pers vrij mag bepalen wat de lezers en kijkers voorgeschoteld krijgen, maar ook dat die pers vrij van vooroordelen en persoonlijke voorkeuren informeert. Als journalisten schrijven op basis van vooroordelen manipuleren ze de lezers.

Een moeilijke opgave waarbij zelfinzicht en zelfkritiek nodig is.

Het vergt voor journalisten kracht om tegen de stroom van politieke correctheid te zwemmen. Ik weet hoe zelfcensuur werkt.

De wijze waarop Halsema al een paar decennia op het schild geheven wordt, is journalistiek bedrijven op grond van persoonlijke voorkeur.

H(ans) A. F.M.O. Hoek, politiek commentator

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.