Er valt helemaal niets te lachen als je over alles een mening hebt, maart 2016

Luther: "Hier sta ik; ik kan niet anders"

Luther: “Hier sta ik; ik kan niet anders”

De afgelopen maanden passeerden veel onderwerpen ‘de revue’ op Meditatione Ignis. Afgezien van de absurdistische teksten door Simon Tire en Mark Cibus, viel er niets te lachen. Blijkbaar biedt de actualiteit nauwelijks lichtvoetige gespreksstof. Dat is jammer.

De bijdragen van Stephan Krates over het wangedrag, ik deel wat dat betreft zijn mening, van een paar hooggeleerde heren in reactie op de documentaire over euthanasie en de Levenseindekliniek waren een mengelmoes van hevige emotie en ratio. Woede vertroebelt soms de ratio. Teruglezend valt de worsteling op die Stephan voerde om evenwicht te vinden in deze mengelmoes. Dat lukte niet altijd. Het zij hem vergeven.

Euthanasie is een gevoelig onderwerp. Wanneer die gevoeligheid door mensen als Prof.Dr. (wil Stephan aub stoppen met dat Hermansiaanse ‘professorandus’) Victor Lamme keer op keer genegeerd wordt, dan is begrip voor de wijze waarop Stephan uit zijn slof schoot op zijn plaats. Groezelige Frank Koerselman, evenals Lamme ‘moord’ schreeuwend over de euthanasie documentaire, verdient eenzelfde behandeling door Stephan als Lamme kreeg. Stephan wierp zich afgelopen tijd fanatiek, misschien iets te fanatiek, op de ‘professorale minkukels’. De door hem gebruikte taal was niet altijd even parlementair. Het zij hem vergeven. De inhoud van zijn boodschap ging niet verloren door de vorm die hij koos. Integendeel.

De Levenseindekliniek reageerde op Stephans bijdrage over euthanasie (Ballotagecommissie van de dood). De correctie door de kliniek heeft Stephan in dank geaccepteerd. Hij zat er bij zijn vergelijking tussen zelfmoord en euthanasie naast. Dat kan gebeuren. We hebben er in redactioneel overleg voor gekozen Stephans oorspronkelijke bijdrage te handhaven met als toevoeging de reactie van de Levenseindekliniek.

Blij was ik met de bijdrage van Herschel, Habemus Jet Bussemaker, over de inmenging van Jet Bussemaker in geloofsaangelegenheden. De angst voor de islam zit blijkbaar zo diep dat kritiekloos een van onze staatsrechtelijke fundamenten wordt aangetast, nota bene door onze eigen regering. Het moet niet gekker worden. Dank Norbertus voor deze bijdrage!

Ton Cremers, geen lid van de Twan Huys fanclub – zie zijn bijdrage over Huys als sluipmoordenaar – rehabiliteerde Twan Huys enigszins toen een rel ontstond over de uitzending van College Tour met Daan Roosegaarde. Het wereldje steunde kritiekloos Roosegaarde die beschuldigd werd van charlatanerie en viel massaal Twan Huys aan. Cremers huilde niet met de wolven in het bos. Meerdere ingezonden brieven in NRC Handelsblad en De Volkskrant toonden dat Cremers de juiste keuze maakte.

De politieke commentaren van Jean Morve verrijkten Meditatione Ignis als webplaats voor meningsvorming. Hoe belachelijk maakte Pechtold zich in Oekraïne. We zijn trots dat Morve die ballon doorprikte. Zijn artikel over economisch gelukzoekers getuigde van moed. Het is niet gemakkelijk nog iets zinnigs toe te voegen aan de vaak onzinnige discussie over de komst van vluchtelingen uit het Midden-Oosten. Morve lukte dat volgens mij.

De afgelopen dagen lazen we in het nieuws dat met de vluchtelingen ook een twintigtal Syrische oorlogsmisdadigers ons land bereikten. Deze mensen krijgen geen verblijfsvergunning, maar kunnen ook niet in Nederland berecht worden of teruggestuurd naar Syrië. Het siert onze rechtsstaat dat we niemand sturen naar een land waar men ter dood veroordeeld kan worden. Dit betekent wel dat ons rechtssysteem Nederland dwingt oorlogsmisdadigers illegaal in ons midden te gedogen.

Dit nieuws deed mij denken aan de waardevolle bijdrage van Hans Hoek aan Meditatione Ignis: Duitse Unfähigkeit berechting WW.II oorlogsmisdadigers. Nederland is machteloos bij de uitzetting van oorlogsmisdadigers naar het land waar ze hun daden pleegden. Duitsland daarentegen heeft Nederlandse oorlogsmisdadigers willens en wetens een veilig onderkomen geboden na de tweede wereldoorlog. Willens en wetens en dat dan ook nog op grond van een wet uit het Hitlertijdperk. Dat voelt niet goed. Dank aan Hans dat hij zijn licht hierover liet schijnen.

De absurde teksten van Mark Cibus (DE manier om gewicht te verliezen) en Simon Tire (over Peer van Rey en Louis Bontes) boden enige verlichting in de somberte van alle dag.

Want als iets duidelijk wordt wanneer je de bijdragen aan Meditatione Ignis terugleest, dan is het wel dat er verrekt weinig, helemaal niets, te lachen valt als je over alles een mening hebt.

Er is echter geen keuze. Wie zei ook alweer: “Hier sta ik; ik kan niet anders”?

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur

 

 

Geef een reactie