Dikkerdje Abou Jahjah, een clichérepeteergeweer

Zomergasten 2016We zijn in huize Braun er goed voor gaan zitten. Een BBQ-feestje werd verplaatst naar de middag want mevrouw Braun en ik wilden in alle rust en geconcentreerd kijken naar de eerste aflevering van Zomergasten 2016. We konden ons niet vinden in alle heisa vooraf over Dyab Abou Jahjah als gast. Mocht het een foute man zijn, dan zou het alleen maar goed zijn dat hij zijn foutheid drie uur lang in volle glorie toonde. Mocht hij niet een foute maar een boeiende man met visie zijn, dan was het in onze ogen goed dat hij dat bij Thomas Erdbrink aan tafel kon laten zien.

Beide kregen we niet bevestigd. De man is voornamelijk oersaai en vuurt als een repeteergeweer het ene cliché na het andere af, en dat dan ook nog eens in een doodvermoeiend brabbeltaaltje dat moeilijk te verstaan is. Je zou van zo’n doorgewinterde – is hij dat eigenlijk wel? – debater, activist en provocateur beter verwachten. We rekenden niet bij voorbaat op een geloofwaardige boodschap, maar wel dat hij die boodschap na twintig jaar activisme, wat dat dan ook mag zijn, duidelijk over kon brengen. We stonden er open voor, maar vonden hem een omgevallen archief aan rommelige, incoherente, oubollige clichés, en bovendien stuitend glibberig.

Na de aanval op het Joods Museum in Brussel verkondigde Bart de Wever (Nieuwe Vlaamse Alliantie) dat Joodse instellingen beter beveiligd moesten worden. Een te rechtvaardigen voorstel in een Europese omgeving waar Joden steeds vaker hun keppeltje na synagogebezoek uit veiligheidsoverwegingen in de zak stoppen. De Wever’s suggestie ontlokte de Vlaamse troetelprovocateur een tweet waarin hij De Wever een ‘zionistenpijper’ noemde. Reden genoeg voor Erdbrink Abou Jahjah aan de tand te voelen omdat zijn tweet het Jodendom en zionisme op één hoop gooide en feitelijk puur antisemitisch was. Glibberige Abou Jahjah, met dat ingestudeerde glimlachje van hem, palingde door het snot en verdedigde zijn tweet omdat De Wever niets van zich had laten horen over extra beveiliging van allochtonen nadat een autochtone mafkees in Antwerpen het vuur opende op moslims. Niet op een moslimorganisatie, maar op moslims die duidelijk herkenbaar over straat liepen. Een walgelijke daad. Dat is overigens precies de reden waarom steeds minder Joden herkenbaar over straat durven.

Een puberale discussietechniek: je wordt aangesproken op die zionistenpijpertweet en gaat dan helemaal voorbij aan de inhoud van die tweet en de interpretatie daarvan, maar hinkebeent met een verwijtende vingertje snel naar een niet gerelateerd probleem.

Even later ging ie weer: islamofobie was een verkeerd woord volgens de Libanese betweter, net als homofobie. Weer een vergelijking die helemaal nergens op slaat. Fobie uit islamofobie heeft wel degelijk te maken met angst. In homofobie is dat discutabel, ook al speelt een angst voor het andere daar mogelijk ook een rol.

Bij simpele ziel Abou Jahjah is fobie in islamofobie helemaal fout omdat fobie in homofobie niet klopt. Wat een logica. Bovendien is islamofobie, nogmaals volgens het orakel van Antwerpen, puur racisme. WAT? Hoe zit het dan nu met homofobie? Ook een vorm van racisme? De man plakt alles aan elkaar wanneer het hem zo uit komt en scheurt de door hemzelf bedachte overeenkomsten binnen een minuut weer uit elkaar wanneer dat gerieflijker is.

Wat een slordige denker. Het historisch besef van deze voortratelende minkukel is volledig zoek. Zouden er echt zo veel moslims in Europa geaccepteerd zijn, zouden er echt duizenden moskeeën in Europa zijn wanneer we hier allemaal geïnfecteerd waren met het islamofobe, islamo-racistische virus? Natuurlijk niet. Kokerkijker Jahjah is blind voor het feit dat die islamofobie, een heel begrijpelijke en terechte angst, pas ontstaan is doordat veel moslims weigerden te integreren toen ze hun vrijwillige toevlucht zochten in Europa en nadat er sinds de door Khomeini uitgesproken doodstraf voor Salmon Rushdie keer op keer uit naam van de islam de ene gruwelijke aanslag en onthoofding na de andere plaatvond. Zijn alle moslims hier voor verantwoordelijk? Nee, ik zal dit geheel overbodig, mocht de ongenuanceerd denkende Libanese Belg het niet begrijpen, maar weer eens benadrukken. Niet alle moslims zijn verantwoordelijk voor de gruwelijkheden, maar al die gruwelijkheden vonden wel plaats uit naam van de islam. Sterker nog, Abou Jahjah vertelde zelf dat hij bij de moord op drieduizend kantoorwerkers in New York moeite had een lach te onderdrukken. Eng, heel eng. Je zou er bang van worden.

Waar kennen we die rare discussietechniek ook alweer van? Juist van die andere zelfbenoemde activist Quincy Gario. Die tweette als een schor vogeltje WHITE LIVES MATTER MORE THAN BROWN ONES nadat Rutte zijn medeleven uitte over de nabestaanden van de MH17 slachtoffers. Een Gario-tweet van het niveau zionistenpijper. En wat deed racist Gario nadat hij ontdekte dat die tweet eigenlijk niet kon: hij kwam met een lang en ongeloofwaardig verhaal over de ellende van de Palestijnen waar Rutte nooit zijn medeleven over toonde. Een verdediging van een hoog appels-met-peren gehalte.

Zo zie je maar dat ‘activist’ niets met professionaliteit of deskundigheid te maken heeft. Zelfs niet met intelligentie. Je zou haast willen dat er een gedegen activistenopleiding komt. Quicy Gario en Dyab Abou Jahjah hebben, met vele andere activisten, een onwrikbare overtuiging van het eigen gelijk gemeen waardoor ze in discussies altijd alleen maar op zenden staan en niet op ontvangen. Dat maakt gesprekken met hen nutteloos; zo nutteloos als Zomergasten met Abou Jahjah uiteindelijk ook was.

Na een klein uur haakten we af bij deze eerste aflevering van Zomergasten 2016. Zonde van de tijd om te blijven kijken en luisteren naar deze moeilijk verstaanbare, oersaaie man, die niets, maar dan ook helemaal niets boeiends te melden heeft. Zijn hyperventilerende spreektempo leek geen ander doel te hebben dan zich bij voorbaat te beschermen tegen kritische vragen door Thomas Erdbrink die druk handengebarend keer op keer pogingen ondernam.

We hebben ons niet geërgerd aan Abou Jahjah’s uitspraken door de onsamenhangendheid daarvan, noch schenen die uitspraken enig licht op in duister gehulde problemen.

Jammer is dat de vraag niet aan bod kwam waarom deze ontevreden man er voor gekozen heeft met zijn gezin een bestaan op de bouwen in Europa. Hij ging ooit weer terug naar Libanon, maar wist niet hoe snel hij een retourtje moest nemen naar dat vermaledijde, islamofobe, racistische Europa. Wat een masochistische migratiekeuze.

Voor ons staat Dyab Abou Jahjah sinds gisterenavond voor een zwart gat aan de activistische hemel waar alle activistische bagger in gezogen wordt.

Ferdinand Braun

 

Please follow and like us: