Update – De lul van Jelle

Hugo Brandt CorstiusUpdate 30 oktober 2017; oorspronkelijke publicatie 28 maart 2016.

Jelle Brandt Corstius fietste naar Zuid Frankrijk om de as van zijn vader Hugo te verstrooien, en schreef daar een boekje over: As in tas, 150pp, uitgeverij Das Mag.

Volgens De Volkskrant: ‘De liefde van de zoon is hartverscheurend’. De blurb op de flappen en achterzijde van boeken is wat recensies betreft altijd volledig uit zijn verband gescheurd. Dat weten  en accepteren we. Ook in die blurb over Jelle’s fietstocht: ‘…wordt door zigeuners bijna van de as beroofd’.

Wie schrijft die blurb? Is dat de uitgever of doet de schrijver dat zelf? Hugo was een vermaard fantast. Jelle noemt de fantasieën van zijn vader ‘Hugoverhalen’. Dat ‘bijna van de as beroofd door zigeuners’ hoort in die categorie. Echter, deze fantasie is kwalijk omdat hij alleen gebaseerd is op platvloerse vooroordelen over zigeuners. Nergens, maar dan ook nergens in het boekje is te lezen dat Hugo’s as Jelle bijna ontstolen werd door zigeuners. De tekst op de achterkant van het boekje is boosaardig en misleidend.

Het boekje is een alleszins leesbaar niemendalletje. Jelle heeft, vooral in het eerste hoofdstuk, een heerlijke schrijfstijl. Het staccato van korte, duidelijke zinnen leest als een trein. Genieten.

Toch was ik na het lezen niet tevreden. Misschien verwachtte ik wat anders dan Jelle bedoelde. Ik had graag veel meer gelezen over vader Hugo. Jelle doorspekt zijn fietsrelaas wel met vermakelijke en emotionele anekdotes over zijn vader, maar tot de kern van die vreemde man dringen we niet door. Daartoe zijn de beschrijvingen te oppervlakkig.

In 1981 kocht en verslond ik vol respect Hugo’s Opperlandse Taal- & Letterkunde. Over die man had ik graag meer gelezen. Nu blijft bij mij het beeld hangen van een zwetende, kranten stelende zonderling die in korte broek en natte plekken onder zijn armen de dienst in een Frans kerkje verstoorde. In de volle kerk loopt hij als een achterlijke toerist helemaal naar voren en roept luidkeels op de terugweg door het gangpad: ‘Wat een leuk kerkje’. Zoon Jelle verbergt zich in schaamte. Was Hugo echt zo wereldvreemd of een puberale provocateur?

Je vraagt je sowieso af waar die ‘hartverscheurende liefde’ van de zoon uit blijkt. In ieder geval niet uit de ontluisterende beschrijvingen van zijn naar zweet stinkende vader en uit de klaarblijkelijke gierigheid van Hugo die altijd in een versleten trui rondliep – dit roept gedachten op aan Hans Spekman – en sokken gebruikte om in de winter op de fiets zijn handen warm te houden.

Willem Frederik Hermans schreef een boek over Brandt Corstius met de titel Malle Hugo. Jelle bevestigt dubbel-postuum, nu Willem Fredrik en Hugo beiden dood zijn, de juistheid van Hermans’ diagnose. Hugo was een malle man.

Jelle heeft tijdens zijn fietstocht problemen met een afgeklemd geslachtsdeel. De keer op keer verwijzing naar zijn ‘lul’ en zijn ‘worst’ heeft een hoog kijk-eens-wat-ik-durf-te-schrijven gehalte.

Op zijn Hugojaans ben ik ook aan het tellen gegaan. In een stuk tekst van 26 pagina’s mocht ik elf keer lezen dat Jelle zich zorgen maakte over zijn lul, worst of kruis. Gekweld door castratie-angst ploetert hij over de hellingen van de Ardennen, Elzas en Alpen door Frankrijk.

Al met al is het een sympathiek boekje. Of het alle aandacht verdiende bij DWDD en Pauw? Nee, dat was te veel eer. Eer die misschien te danken is aan de redactrice van DWDD die banden heeft met de uitgeverij waar het boekje verscheen en aan de roem van vader Hugo.

Waarom staat Jelle paginagroot op de voorpagina van het boekje dat over zijn vader gaat? Ik had daar een foto van Hugo verwacht. Wilde Jelle uit de schaduw van Hugo treden? Hoe pijnlijk ook voor de kinderen, maar iedere keer wanneer ik Aaf of Jelle lees, moet ik denken aan malle Hugo.

Snel weer over tot de orde van de dag.

Tim van Dool, literatuurcriticaster

Aanvulling 24 april 2017

Een jaar na het verschijnen van Jelle’s niemandalletje over vader Hugo As in tas, schoof zoonlief aan bij De Wereld Draait Door om de net overleden Chriet Titulaar te herdenken. Titulaar, een wereldburger altijd op zoek naar nieuwe technische ontwikkelingen en snufjes, werd door Jelle belachelijk gemaakt vanwege zijn Limburgse accent. Hoe stuitend kan je je gedragen. Lul Jelle werd in mijn ogen op slag lulletje Jelle. Hij kan niet in de schaduw staan van Titulaar, voelt blijkbaar geen enkele empathie voor de familie van Titulaar en schoffeert een hele provincie Nederlanders met zijn bevooroordeelde belachelijk maken van een accent. Jelle Brandt Corstius: overschat product van de Gooise matras en Amsterdamse zelfingenomenheid, een onmiskenbaar voorbeeld van TV-narcisme. Met terugwerkende kracht denk ik: rot toch op met dat waardeloze boekje over je vader en ga eens rustig nadenken hoe je de herinnering aan een imponerender familieman te grabbel gooide. JAKKIE!

TvD

 

Aanvulling 30 oktober 2017

Jelle warmt zich wederom onder de schijnwerpers van de publiciteit. Meedrijvend op de massahysterie van de MeToo hashtag doet hij de wereld kond van zijn ‘gedrogeerde’ en ongewilde pijpen van een programmaproductiemedewerker aan het begin van zijn carrière. Jelle en de door hem beschuldigde waren respectievelijk 24 en 25 jaar toen dit feit zich voor zou hebben gedaan. Hoe komen al die daders toch aan de medicijnen om hun naïve slachtoffers te verdoven en dan seksueel te misbruiken? Een clichéverhaal. Ik denk zo langzamerhand dat Jelle net zo’n ziekelijke fantast is als pappa Hugo.

TvD.

 

 

Please follow and like us: