Coöperatie Laatste Wil en het geheimzinnige zelfmoordpoeder

Het is niet per definitie zo dat met het klimmen – waarom wordt dat klimmen genoemd? – der jaren het historisch besef verbetert. Het is natuurlijk wel zo dat je, tenzij je geheugen je een loer draait, rijk kan putten uit je persoonlijke geschiedenis als je ouder wordt. Ik behoor tot de pre-abortuslegaliseringgeneratie. Mijn kinderen en zeker mijn kleinkinderen hoorden waarschijnlijk nooit over randcriminele dames die in achterafkamers met breinaalden wroetten in het vrouwenlijf om de beginnende foetus te vernielen. Gelukkig is dat geschiedenis in ons land en is medisch verantwoorde abortus voor iedereen beschikbaar, ondanks de nooit getemperde weerstand vanuit sommige religieuze richtingen. Abortus heeft een humaner gezicht gekregen.

Bij zelfmoord ligt dat anders. Alle regelgeving op het gebied van euthanasie, de vereniging voor vrijwillige euthanasie en het goede werk van de Levenseindekliniek voorkomen niet dat vijf mensen per week voor treinen springen, dat polsen worden doorgesneden, overdoses aan medicijnen worden geslikt, auto’s opzettelijke tegen bomen of het water in rijden, of wanhopigen van daken springen of zich ophangen.

Ik kan me voorstellen dat je niet verder wilt in dit leven en geen zin hebt in een ballotagecommissie die besluit of je wel of niet soepel, zonder allerlei gruwelijkheid dit ondermaanse kunt verlaten.

De Coöperatie Laatste Wil heeft de intentie het vacuüm te vullen tussen bloederig geklungel en ballotage tot de dood, en biedt de zelfstandige mens een middel om enigszins elegant uit het leven te stappen. In mijn ogen een service waar ik als het eenmaal zo ver is gebruik van maak.

Helaas is ook hier de praktijk weerbarstig want zoals altijd bij iets nieuws borrelen moraliserende stemmen op die het allemaal maar niets vinden omdat hun fantasiegod bezwaar zou maken of omdat de oplossing van de Coöperatie Laatste Wil niet perfect is. Waar komt toch altijd dat streven naar perfectie vandaan wanneer zich iets nieuws voordoet? Bij vertrouwde zaken zie je dat zelden. Alle negatieve creativiteit wordt nu benut om argumenten tegen de Coöperatie Laatste Wil te bedenken.

Een gemakkelijk tegenargument biedt altijd weer de wet, want hulp bij zelfdoding is wettelijk niet toegestaan. Naar willekeur winkelen uit het wetboek vertroebelt discussies. Als een redelijke en logische maatschappelijke ontwikkeling botst met bestaande wetgeving, dan dient de wet aangepast te worden in plaats van die ontwikkeling aan de hand van de wet te blokkeren.

De Coöperatie Laatste Wil biedt echter juridisch gezien helemaal geen hulp bij zelfdoding want het poeder, waarschijnlijk een conserveringsmiddel, waarmee zelfmoord kan worden gepleegd is gewoon in de handel verkrijgbaar en niet speciaal voor zelfmoord gemaakt. Net zo min als dat touw en scheermessen gemaakt zijn om zelfmoord mee te plegen. Toch wordt daar zelfmoord mee gepleegd en ik heb nog niemand horen roepen dat de leveranciers van touw en scheermessen tot de orde moeten worden geroepen. Ik hoor ook geen stemmen opgaan om de NS te laten stoppen met treintransport, ondanks dat iedereen weet dat springen voor een trein niet alleen veel griezelig afval oplevert, maar ook een snelle dood garandeert.

Als je maar genoeg paracetamol, een stuk of tien tegelijk is al voldoende, slikt ga je dood. Een zeer pijnlijke dood omdat je je lever ernstig aantast. Dat gaat van au. Toch kan je in iedere supermarkt voor weinig geld die overdosis paracetamol kopen, ongeacht je leeftijd. Maar verbieden?

Alleswetertjes zoals Rosanne Hertzberger vinden zelfs dat het Openbaar Ministerie in moet grijpen omdat het anonieme doodsmiddel dat de Coöperatie Laatste Wil gaat leveren een absoluut dieptepunt is. Zo, zo, het is me nogal wat. Grote woorden van deze mevrouw die nog niet zo lang geleden geenstijl.nl het zwijgen op wilde leggen. Het O.M. is in die idiote oproep van Hertzberger gestonken en gaat op onderzoek uit.

Het is maar dat alle winkels die scheermesjes verkopen, de bouwmarkten die rollen touw aanbieden, Hilton Amsterdam waar je van het dak kan springen, de buurtsuper waar je paracetamol kan kopen, Rijkswaterstaat als beheerder van kanalen en rivieren, huisartsen die medicijnen voorschrijven en apotheken die ze aanbieden, en vooral de Nederlandse Spoorwegen op hun hoede zijn, want ooit kan de onverbiddelijke toorn van Rosanne Hertzberger en de vervolgobsessie van het O.M. ze treffen.

Stephan Olmert Krates, ethische beschouwingen

De ochtend waarop ik bovenstaande schreef, is iemand voor een door het station razende Intercity gesprongen en probeerde een man zelfmoord te plegen door met een touw om zijn nek van de publieke tribune in de Tweede Kamer te duiken. Dit bewijst dat de plannen van de Coöperatie Laatste Wil welwillend moeten worden bekeken en niet gekozen moet worden voor de door #RosanneHertzberger bepleite strafrechtelijke aanpak.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.