Codicilidioterie

DonorcodicilIn de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw, het pre-internet tijdperk, zat jarenlang een schriftelijk codicil in mijn portemonnee met de stellende tekst: ‘Alles dat bruikbaar is, mag gebruikt worden, maar alleen voor mensen die zelf ook een codicil hebben”.

Ik geloof in donatie van lichaamsdelen, maar ik hecht ook aan wederkerigheid. Sterker nog: wanneer die wederkerigheid regel wordt, acht ik de kans aanwezig dat veel meer donoren beschikbaar komen.

Met de ‘moderne’ digitale registratie via DigiD moet het gemakkelijk zijn die wederkerigheid vast te leggen. Het spreekt overigens vanzelf dat die wederkerigheid niet geldt voor mensen die, om wat voor reden dan ook, hun bereidheid tot donatie niet kunnen registreren. Denk daarbij aan mensen die niet voldoende wilsbekwaam zijn, zoals zeer jonge kinderen of ernstig verstandelijk gehandicapten.

De discussie over donatie is een discussie die periodiek terugkeert. Waarom hij nu weer actueel is, begrijp ik niet. Het is in pers noch politiek komkommertijd met alle tumult in het Midden-Oosten, de vluchtelingenstromen en de aanslagen door nep-fundamentalistische moslims. Over moslims gesproken, er zijn er nogal wat in Nederland: hoe staat het met de donorbereidheid in die groep?

Lijkt mij een interessant sociologisch vraagstuk: relatieve donorbereidheid per geloofsgroep. Dan ook even onderzoeken hoe het zit met de bereidheid ontvanger van donatie te zijn.

Er ligt een nieuw voorstel om de schaarste aan donoren op te lossen: iedereen is donor, tenzij je aangeeft niet te willen doneren. Dat lijkt een oplossing van het schaarste probleem. Zoals bij ieder gevoelig onderwerp zie je ook nu weer in redactionele commentaren en ingezonden brieven creatievelingen die voor deze oplossing problemen bedenken.

Kwesties aangaande zelfbeschikkingsrecht leiden altijd tot oeverloze discussies, omdat ze de ratio overstijgen en aan emotie raken. Zie mijn eerdere blog Ballotagecommissie van de dood, over euthanasie.

De problemen-voor-oplossingen-denkers dragen nu Orwelliaanse bezwaren aan tegen de overheid die zou willen beschikken over onze lichamen na overlijden. Angst voor de overheid: imperiumfobie. Een zo ver doorgevoerd, quasi-ethisch discours dat huidige ‘donor mits’ donoren zelfs afhaken omdat ze het niet eens zijn met de ‘donor tenzij’ benadering.

Kijk, dat begrijp ik dan weer niet. Natuurlijk kan je met een beetje intellectueel kunst- en vliegwerk argumenten aanslepen tegen dit ‘donor tenzij’.

Sterker nog: ik wil deze bezwaren respecteren. Wat ik niet wil respecteren, is dat deze principiële bezwaren leiden tot opzegging van donorbereidheid waardoor patiënten die gered kunnen worden via donatie de dupe zijn.

Daar doe ik niet aan mee.

Graag wil ik weten of die spijtoptanten zo consequent zijn om donatie te weigeren wanneer zij die nodig hebben.

Ik vraag maar.

Of het nu via een positieve of een negatieve registratie verloopt, ik handhaaf mijn donorbereidheid voor ontvangers die ook die bereidheid registreerden..

Stephan Olmert Krates, Ethische kwesties.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.