Godsdienstvrijheid is een maatschappelijk gif

Haatprediker Imam El Alami Amaouch, ook bekend als Alami abu Hamza

Mijn streng-katholieke opvoeding in de jaren vijftig was een opvoeding tot onverdraagzaamheid, superioriteit en antisemitisme. Bij ons in de Haagse Copernicusstraat woonden behalve ons gezin nog een katholiek gezin.

Alle anderen waren zondaars die onder geen enkele voorwaarde in de hemel zouden komen, want op zondag niet naar de kerk gaan – zo leerden we thuis en bij de broeders op school in de Herschelstraat (what’s in a name) – was een doodzonde. Je kon zoveel biechten als je wilde, maar in de benauwde biechtstoelen van de Agneskerk aan de Beeklaan werden alleen dagelijkse zonden vergeven. Voor doodzonden kon geen enkele priester je in dit aardse tranendal namens god vergiffenis schenken.

De Joden, hoe sneu hun lot ook was tijdens het Hitlerbewind, hadden alle ellende over zich af geroepen door luidkeels voor Barabas te kiezen. Het bloed van de profetische timmermanszoon moest maar over hun en hun kinderen komen, maar hangen zou hij. Broeder Modestus Vercoelen, niet vies van af en toe een hand in het ondergoed van de klasgenootjes, wreef het ons in: dat bloed kwam in de Tweede Wereldoorlog over de Joden in concentratiekampen. Ze hadden er 2.000 jaar eerder bij Pontius Pilatus zelf om gevraagd. Eigen schuld.

Vanaf die sombere jaren vijftig seculariseerde de westerse wereld, met name de Noord-Europese, in hoog tempo. “In de oorlog zaten de kerken vol omdat mensen in nood waren; nu laten ze zich niet meer zien”, aldus mijn gefrustreerde, fundamentalistisch-katholieke vader.

Mij is altijd het beeld bijgebleven dat de heidenen in onze straat van minder allooi waren en de Joden kregen wat ze verdienden. Hoe kon het dan toch dat de ouders van mijn heidense vriendjes altijd veel aardiger waren dan mijn eigen vader? Bij ons thuis kwamen aanvankelijk geen vriendjes binnen. Dat wilde die ouwe niet. Geen zin in pottenkijkers.

Sinds de massale toestroom van moslims moet ik vaak denken aan mijn eigen wortels. Wij hadden het ware geloof, al het andere – zelfs christelijk protestants – zat ver naast de waarheid en Joden deugden niet.

De huidige toestroom van moslims brengt niets, maar dan ook helemaal niets goeds. De ontzuiling – toverwoord uit de jaren zestig – wordt teruggedraaid en er ontstaat een parallelle, achterlijke, want op vroeg-middeleeuwse en barbaarse cultuur gevestigde, maatschappij naast de geseculariseerde, moderne westerse wereld. De democratie wordt afgekalfd door partijtjes gestoeld op religieuze identiteit, cliëntalisme en sterke banden met buitenlandse politieke bewegingen en culturen.

De neerwaartse ontwikkelingen zijn duidelijk zichtbaar in het straatbeeld, maar worden ontkend. Degenen die hun zorg uiten worden door de representanten van onverdraagzame, discriminerende en racistische culturen voor islamofoob en door politiek-correcte westerse angsthazen voor populistisch en racistisch uitgemaakt.

De woeker van uitheemse culturen en de islam worden gesubsidieerd en getolereerd, zelfs mogelijk gemaakt, op basis van artikel 6 uit onze grondwet. Een artikel dat in de praktijk onderdrukking van vrouwen, besnijdenis, ritueel slachten, kindhuwelijken, en ten koste van oorspronkelijke bewoners complete overname van stadswijken faciliteert. Artikel 6 gaat zelfs ten koste van artikel 7 omdat kritiek op de islam heel ongezond, zelfs dodelijk, kan zijn. Dan maar liever zelfcensuur.

Theo van Gogh werd vermoord omdat hij onbelemmerd gebruik maakte van artikel 7. Na hem heeft niemand dat meer geprobeerd zoals hij dat deed. Te gevaarlijk. De redactie van Charlie Hebdo heeft in Parijs – nota bene de basis van vrijheid, gelijkheid en broederschap – aan den lijve ondervonden dat gebruik van je Vrijheid van Meningsuiting door de import van de fundamentalistische islam levensgevaarlijk is.

Het merendeel van de moslims is zo antisemitisch als de pest, maar de gemeente Den Haag tolereerde het kraken door islamieten van een Joodse synagoge in de Wagenstraat. Wat een gotspe.

Maar, we hadden toch altijd al op de christelijke religie gebaseerde cliëntelistische partijen in Nederland? Ja, die hebben we nog steeds. Splinters binnen de Nederlandse politiek, net zo goed als dat de nieuwe islamitische partijen nog splinters zijn. Er is een groot verschil: uitheems expansionisme, ondermijning VvMU en gebruik van geweld. Je kunt van alles vinden van Staphorst, maar niet dat de gelovigen daar de VvMU voor niet-gelovigen ondermijnen of een gewelddadige angstcultuur geschapen hebben.

De islam is een expansionistische ideologie die vijandig staat tegen iedere andere ideologie. Zie en hoor het agressieve geblaat van de islamitisch fundamentalist Erdogan en zie en hoor hoe Turken in Nederland, zelfs tweede en derde generatie schreeuwend op de Willemsburg in Rotterdam hun steun betuigen aan die griezelige man.

De uitheemse moslims vormen een gevaar voor de inheemse bewoners van Europa. Ze vreten buitenproportioneel veel uit de Artikel-6 subsidieruif en maken buitenproportioneel gebruik van de Nederlandse sociale voorzieningen. Er zijn bovendien sterke indicaties dat ze even buitenproportioneel belasting ontduiken en bezit van vastgoed in Turkije voor de belastingdienst verzwijgen.

Mag ik een paar citaten van Erdogan en zijn minister van Buitenlandse Zaken aanhalen:

  • “Er zijn 1 miljoen Turken in Nederland en slechts 40.000 Nederlandse militairen”.
  • “Er zal binnenkort in Europa een godsdienstoorlog uitbreken”.
  • “Turken maken veel meer kinderen dan Europeanen”.
  • “Nederland is een nazi-land”

Wordt het zo langzamerhand geen tijd voor een Zwitserse aanpak van uitheemse nieuwkomers? Geen werk en geen inkomen: terug naar hun veilige huis.

Laten we in ieder geval stoppen met die achterhaalde waanzin van gesubsidieerde godsdienstvrijheid en alle vormen van gesubsidieerd bijzonder onderwijs.

Die godsdienstvrijheid betekent in de praktijk te vaak dat nieuwkomers met zijden handschoenen worden aangepakt en niet hoeven te voldoen aan redelijke inburgeringseisen. Sterker nog: de Nederlandse nationaliteit bleek zelfs beschikbaar voor een Nederland-vijandige, haatpredikende Imam die al 26 (!) jaar in Nederland woont en nog geen woord Nederlands spreekt. Volgde die man een inburgeringscursus om het Nederlanderschap te krijgen? Nee, dat deed hij niet. Waarom niet? Vanwege onze zo geprezen Vrijheid van Godsdienst; een vrijheid die moslims maar wat graag genieten, maar vrijwel nooit gunnen.

De exotische islamitische godsdienst is te vaak een belemmering voor integratie en leidt juist tot maatschappelijke segregatie.

Het belijden van een geloof kan niet worden tegengegaan. Iedereen heeft echter de vrijheid van artikel 7 uit onze grondwet. Artikel 6 is daarom overbodig, want laten we wel wezen: godsdienst is een mening en niet meer dan dat.

Mensen die in de meest vreemde uitdossing – alsof er een god zou bestaan die het ook maar een bal interesseert wat voor kleding je draagt – een fantasie willen volgen, mogen dat in alle vrijheid doen, maar niet gesubsidieerd met belastinggeld want dat botst met de scheiding van kerk en staat, en vooral ook niet ten koste van de vrijheid van burgers die geen lid van dat clubje (willen) zijn.

Er moet ook een grens getrokken worden daar waar baardapen in jurken haat prediken en waar het volgen van fantasieën botst met (rechts)regels in onze maatschappij. Als ik geen schaap ritueel mag slachten in mijn achtertuin, waarom mogen anderen dat dan wel op basis van een grondwetsartikel?

De vraag waarom honderduizenden uit achterlijke culturen vrijwillig trekken naar een westerse cultuur die ze, zo blijkt maar al te vaak, verachten, zal nooit beantwoord worden. Is het de zuigkracht van een veilig, gerieflijk leven met een sociaal vangnet, of is er echt een verborgen agenda en streven naar expansie van de islam?

Mocht dat laatste het geval zijn, dan is de gesubsidieerde godsdienstvrijheid werkelijk een maatschappelijk gif dat epidemiologisch en met kracht bestreden moet worden.

Norbertus Herschel

 

 

Van god los: menselijk cordon om moskee

Ik sta als goddeloze toeschouwer langs de lijn en kijk met verbazing naar de waanzin van het geloof. Naar alle vormen van geloof, maar het meest naar de onvermijdelijke, geruchtmakende islam. Christendom, jodendom, hindoeïsme, boeddhisme en alle afsplitsingen daar weer van leiden een min of meer geruisloos bestaan (totdat ze gewelddadig onderdrukt worden door de expansionistische islam) en komen zelden in het nieuws.

Hoe anders is dit met de islam en de moslims. Er gaat geen dag voorbij of er valt wel iets te melden. Moslims en de islam hebben niet te klagen over gebrek aan aandacht. Daar weten ze zelf goed voor te zorgen. Smerige aanslagen gemotiveerd door koran en islam hebben de wereld, ook de moslimwereld, al decennia in een huiveringwekkende greep. Sinds de door Khomeini uitgesproken fatwa, veroordeling ter dood, van Salman Rushdie kent de hele wereld het gruwelijke gezicht van de islam. Jammer is dat de niet-islamitische wereld in 1989 verzaakte keihard te reageren op deze islamitisch-perzische inmenging in de westerse vrijheid. Erger nog: schrijver Roald Dahl en filosoof Karl Popper bogen de onderdanige apekont naar Khomeini omhoog en verklaarden dat Salman Rushdie de veroordeling aan zichzelf te danken had door zijn boek De Duivelsverzen.

Sinds die fatwa door Khomeini vonden wereldwijd meer dan 30.000 islamitisch gemotiveerde aanslagen plaats op moslims en heidenen. Moslims vechten elkaar al sinds de dood van Mohammed, 1400 jaar geleden, de woestijntent uit.

Er is een onderdeel waar de verdeelde islam en moslims elkaar prima kunnen vinden: onverdraagzaamheid tegen andere religies, ongelovigen en afvalligen. De islam is immers het ware geloof en andere religies en vooral ongelovigen wacht het kromzwaard. Op afvalligheid staat de doodstraf. Alle moslims hebben de opdracht te vuur en te zwaard de islam te verdedigen en te verspreiden.

Je zou er bang voor worden, en velen worden dat ook. Er is een alleszins begrijpelijke en rationele fobie ontstaan. En wat deden de sluwe moslims? Die bedachten het nieuwe racisme: islamofobie. Een schizofrene situatie. Je jaagt via de ene smerige aanslag na de andere op onschuldige burgers de hele wereld angst aan en verwijt dan die angstige wereld zijn angst en ziet die angst als rechtvaardiging voor nieuwe aanslagen. Om gek van te worden.

Vorige week vond een aanslag plaats op een moskee in Quebec. De dader was een eenling, geen groep, geen organisatie, niet iemand die zijn daad rechtvaardigde door zich te beroepen op allah, god, of jahweh, niet op bijbel, koran of torah. Nee, weerzin tegen en angst voor de islam was zijn drijfveer. Laat het duidelijk zijn: een laffe aanslag waar ik geen goed woord voor over heb. Ik vind namelijk, in tegenstelling tot vele moslims, dat iedereen de vrijheid moet hebben achter zijn voordeur of in gemeenschappelijke ruimtes zijn geloof te beleven. Wat voor geloof dan ook. Dat ik het allemaal nonsens vind en er niet mee lastig gevallen wil worden, is daar niet op van invloed.

De aanslag in Quebec was echt geen reden voor moslims wereldwijd een fobie te ontwikkelen voor christenen, joden, hindoes, boeddhisten, of ongelovigen. Christenen, joden, hindoes, of boeddhisten plegen geen aanslagen uit naam van hun geloof.

Moslims hebben. zo is keer op keer gebleken, het primaat op klagen over discriminatie en onderdrukking. Projectie in z’n meest pure vorm. Er zijn meer dan 20 miljoen moslims en duizenden moskeeën in Europa, alleen in Nederland staan er al bijna 500, en maar klagen over islamofobie. Te absurd voor woorden.

Een stelletje Nederlandse goede-mensen ging mee in het islamitische zelfbeklag en vormde gisteren een levend cordon rond een moskee om de moslims bij het vrijdaggebed te beschermen tegen de gevaarlijke buitenwereld.

Daar stonden ze met z’n allen voor schut: christenen en joden die zich geroepen voelden het meest intolerante geloof ter wereld te beschermen; een geloof dat desnoods bereid is met geweld andere religies, met name het christelijke en joodse, en ongelovigen te bestrijden.

Als je blind voor de realiteit hand in hand rondom een Rotterdamse moskee gaat staan, ben je in mijn ogen van god en jahweh los.

Norbertus Herschel, afvallige theoloog

Geloof als discriminerende keuze en het recht op zelf-discriminatie

He boiled for our sins
He boiled for our sins

Je wordt als man of vrouw geboren; als homo of hetero; blank of zwart, Aziaat of Europeaan; al of niet met lichamelijke of geestelijke beperkingen. Er is geen keuze. Je bent wie je bent en loopt het risico in onze onvolmaakte wereld op je uiterlijk, geaardheid of etniciteit gediscrimineerd te worden. Racisme en discriminatie kunnen je lot zijn op grond van kenmerken en uiterlijkheden waar je niet voor gekozen hebt; kenmerken en geaardheid waar je niet aan kan ontsnappen.

Het is absurd om, zoals het Libanees-Belgische zelfbenoemde orakel Abou Jahjah deed in Zomergasten van afgelopen zondag, islamofobie gelijk te stellen aan racisme. Geloof is namelijk geen onvermijdelijk, aangeboren kenmerk maar een keuze. Niet voor kinderen die in een islamitische, christelijke, samaritaanse, koptische, hindoestaanse of wat dan ook voor religieuze cultuur geboren worden, maar wel voor volwassenen. In onze Europese wereld vond de afgelopen zeventig jaar, sinds het einde van de tweede wereldoorlog, een religieuze kaalslag plaats. De kerken raakten leeg en de maatschappij werd snel geseculariseerd. Niet gedwongen, maar omdat de individuele en maatschappelijke keuze werd gemaakt afstand te doen van het geloof.

Dat geloof en etniciteit, zoals Abou Jahjah suggereert met zijn racismebeschuldiging, niet met elkaar te maken hebben, blijkt al uit het feit dat, hoewel islam gezien wordt als onlosmakelijk onderdeel van de arabische, zeer diverse etniciteit, in Indonesië de grootste moslimgemeenschap ter wereld leeft en moslims en moslimbekeerlingen zijn op alle werelddelen, inclusief de westerse wereld.

Islamofobie heeft helemaal niets met racisme te maken, maar uitsluitend met de islam.

Wanneer je met je volwassen verstand kiest voor een geloof en alle aan dat geloof verbonden voorschriften op het gebied van kleding, voeding, vasten, seksualiteit, slachten van dieren, man-vrouw relatie, gebedsrituelen en alle andere door mensen met het geloof als smoes verzonnen dwingelandij dan ben je zelf verantwoordelijk voor de consequenties van je keuze. Wanneer je er voor kiest uit naam van je geloof je uiterlijk en je gedrag te onderscheiden van mensen die niet jouw geloof aanhangen en jezelf ziet als uitverkoren boven niet gelovigen, dan discrimineer je jezelf. Je kiest voor een uitzonderingspositie wanneer je met je geloof in je bagage op stap gaat naar landen waar dat geloof en die cultuur van je een minderheid vormen.

Iedereen is vrij welk geloof dan ook aan te hangen van pastafarian tot islam, iedereen heeft de vrijheid zichzelf te onderscheiden en zelfs als beter dan anderen te zien. Maar dan niet klagen wanneer je bevestigd wordt in die keuze voor zelf-discriminatie. Wanneer twee in Amsterdam geboren meiden met een plat-Amsterdams accent het nodig vinden op een Franse camping in burkini het zwembad in te stappen, dan moeten ze niet zeuren dat ze gediscrimineerd worden omdat hen op grond van zwembadregels die reguliere badkleding voorschrijven de toegang tot dat zwembad ontzegd wordt. Als je dan gaat lopen schreeuwen over discriminatie, dan verzet je je feitelijk tegen de zelf gekozen discriminatie.

Wil je gemaskerd over straat – de Europese landen die dat toestaan roepen het onheil over zich af – dan moet je niet zeuren dat je gediscrimineerd wordt, want voor die discriminatie koos je zelf. Als je op grond van je geloof eist dat na de gymles alle jongens met hun onderbroek aan douchen, dan zet je jezelf buiten spel omdat je jouw absurde regels opdringt aan anderen. Een gebedsruimte eisen in openbare gebouwen, op vliegvelden en treinstations? Eisen dat ons parlement niet vergadert omdat jij je suikerfeest wilt vieren? Vergeet het maar. Dat is een stap te ver.

De vergelijking met christelijke feestdagen gaat mank omdat die feestdagen dateren, en ook breed geaccepteerd worden, uit een tijd dat heel Europa christelijk was. Die christelijke feestdagen zoals Pasen, Kerst en Pinksteren zijn inmiddels grotendeels losgezongen van de oorspronkelijke religieuze betekenis en al eeuwen maatschappelijk aanvaard, ook door niet-christenen die vaak de betekenis zelfs niet kennen. Ramadan en suikerfeest zijn wel nog volledig verbonden aan het geloof van een minderheid in Europa. Alleen al omdat die feesten rechtstreeks verbonden zijn aan een geloof, kan niet verlangd worden dat niet-gelovigen zich daaraan onderwerpen. Moslims hoeven, net zoals de meeste Europeanen, helemaal geen Kerst, Pasen of Pinksteren te vieren anders dan dat het maatschappelijk aanvaarde vrije dagen oplevert. Er is niets op tegen dat moslims de kans krijgen suikerfeest te vieren en door hun werkgevers in staat gesteld worden een verlofdag op te nemen. Er is alles op tegen suikerfeest tot een vrije dag te maken voor de hele maatschappij enkel omdat een zichzelf discriminerende geloofsminderheid dat eist.

Iedere stap met je geloof binnen de belevingswereld van niet-gelovigen is een stap te ver. Beleef je geloof in je eigen hersenpan en binnen je eigen huis, of desnoods je eigen gebedshuis, maar blijf met je handen af van mijn belevingswereld en dring je archaïsche geloofsprincipes niet aan mij op.

Geloofsregels zijn mensenregels, wat de kokerkijkers die in een hogere macht geloven ook beweren, en mogen nooit botsen met regels die wij binnen onze maatschappij met elkaar afspraken. Botsen jouw geloofsregels met die van onze maatschappij, dan zijn er twee mogelijkheden: onmiddellijk vertrekken naar een maatschappij waar jouw geloofsregels niet botsen met algemeen geldende maatschappelijke regels en verworvenheden, of je geloofsregels aanpassen aan de maatschappij waar je vrijwillig voor gekozen hebt.

Kies je voor de wereld waar je vrijwillig naar migreerde, dan moet je vooral niet zeiken wanneer die wereld een grens trekt en een halt toeroept aan je opdringerige geloofsbelevenis.

Ik zie geen wezenlijk verschil tussen een vergiet als hoofddeksel bij de pastafarians en hoofddoek, sluier, burka en mannenjurken bij moslims, of keppeltjes, monumentale bontmutsen en pijpenkrullen bij joden.

Draag dat vergiet op je hoofd als je dat wilt, maar accepteer dan ook dat ik je zie als een zonderling met zonderlinge principes.

Er ontstaat een fobie, angst is bescherming tegen gevaar, wanneer sluipend of zelfs met geweld geloofsabsurditeiten worden opgedrongen aan ‘heidenen’.

Als dat gebeurt dan heb ik er geen enkele moeite mee in ieder geval één onderdeel van monomane religies over te nemen: discriminatie.

Norbertus Herschel

Godsdienstwaanzin of waanzinnige godsdienst

onverdraagzame cultuur

Jan Siebelinks roman Knielen op een bed violen is een luchtig relaas van Nederlandse christelijke orthodoxie vergeleken met de dagelijkse praktijk in ons polderland.

Zelfs op religieus gebied ontstond in de jaren zestig van de vorige eeuw een knusse poldervariant, oecumene genoemd. Het bewijs werd geleverd dat het binnen een en dezelfde maatschappij mogelijk is dat aanhangers van verschillende irrationele fantasieën vredig naast elkaar leven.

Sinds het binnensijpelen van de onverdraagzame islam wordt de polder weer onder water gezet. Weg verdraagzaamheid en vredig samenleven. Natuurlijk is het niet zo dat het samenleven in ons vredige landje altijd even harmonieus was. Gelukkig niet. Uit rust groeit niets. Een maatschappij heeft zo af en toe onrust nodig om lethargie te bestrijden en te groeien. De instroom van nieuwe culturen kan een stimulans zijn voor groei en een land rijker maken.

Op de instroom van islamitische onrust zaten we volgens mij met ons allen niet te wachten.

Bij samenleven hoort verdraagzaamheid en begrip voor vele politieke standpunten, meningen en religies. Verdraagzaamheid impliceert wederkerigheid. En juist aan die wederkerigheid schort het. Je kan niet schreeuwen om begrip en vrijheid voor je mening en godsdienst – lijkt mij dubbelop, want ik zie godsdienst als niets anders dan een mening – zonder de ander ook die vrijheid te gunnen.

Ik voelde mij nooit in mijn vrijheid belemmerd door met hun geloof koketterende medebewoners in dit ondermaanse. Zo lang ik mij niet belemmerd voel, wordt er ook niet geknaagd aan mijn tolerantie. Het eerste knagen aan tolerantie voor de islam ontstond toen die woestijnbaardaap Ayatollah Ruhollah Khomeini in 1989 een fatwa, zelfs een doodstraf, uitsprak over de schrijver Salmon Rushdie om zijn boek De Duivelsverzen. Het hele analfabete moslimwereldje sjouwde slaafs achter geitenneuker Ayatollah Ruhollah Khomeini aan en schreeuwde om de dood van Rushdie.

Wat is dat nu? Ga ik mij ook al bezondigen aan dat populistische ‘geitenneuker’? Het is geen bezondigen, want hier wordt onze vriend Khomeini bijna letterlijk geciteerd. De smoezelige islamitische conservatief verkondigde volgens Theo van Gogh, niet bepaald een objectieve bron, in al zijn wijsheid namelijk dat wanneer een vrouw haar maandelijkse onreinheid heeft manlief beter een geit kan pakken dan zijn vrouw aanraken. Dus, ben je aanhanger van de achterlijke ideeën van Khomeini, dan ben je in mijn ogen een geitenneuker. Zo, dan is dat ook weer duidelijk.

Er zijn echter meerdere visies op de etymologie van het woord geitenneuker. Kijk maar op: http://www.maxpam.nl/2014/11/geschiedenis-van-het-woord-geitenneuker/.

Wanneer Abou JahJah in een paginagroot opiniestuk in de NRC Handelsblad van 26 juli 2016 keer op keer het woord geitenneuker gebruikt, en dat dan door een uit Jordanië afkomstige moslim, dan voel ik mij, hoewel geen liefhebber van platvloerse scheldwoorden, vrij dat woord ook te gebruiken.

Geitenneuker is een woord dat bij mij beelden oproept van profeten in gortdroge woestijngebieden die de hele dag op een houtje bijten, bizarre geloofsregeltjes bedenken en bij het ontberen van vrouwelijk schoon of omdat de begeerde dame ongesteld dus onrein is hun libido botvieren op een geit. Het zij zo.

Ieder zijn meug. Het is niet aan mij daarover te oordelen, laat staan bezwaar te maken. Dat bezwaar, vermindering van tolerantie, ontstaat bij mij wanneer ik het gevoel krijg dat geloofsabsurditeit binnendringt in mijn leefsfeer. Wat moet ik met een als een olievlek verspreidende religie waar ik helemaal niets mee heb, maar waar ik steeds meer mee geconfronteerd word? Zelfs mee lastig gevallen word?

Iedereen mag in zijn hoofd de meest bizarre gedachten rond laten tollen. Wil je een fantastiegod volgen? Ga je gang. Geloof je in een opperwezen en in profeten die op deze aardkloot spreekbuis waren van die god? Ga je gang. Hoe komt het overigens dat die profeten zich alleen manifesteerden in oude tijden en vanuit de woestijn of de top van een berg het woord van god verkondigden? Waarom hult god zich in stilzwijgen en weet hij niemand te vinden om nu zijn spreekbuis te zijn? Waarom is die almachtige god blijven steken in een wereld die al lang niet meer bestaat?

Geloven die moslims, joden, samaritanen, christenen en wat er allemaal nog meer aan religies bestaat dat er een god is die het ook maar een moer uitmaakt wat je eet, wanneer je niet eet, wat je voor kleding draagt, wat je allemaal aan textiel bedenkt om je hoofd mee te bedekken, dat er een god is die bepaalt dat de natuurlijke cyclus van een vrouw die vrouw een smerig, onrein wezen maakt, dat je de vellen van je pik of kut moet snijden, dat je iedereen die niet in jouw god gelooft moet haten of zelfs doden, dat die god van je eist dat afvalligen gestenigd moeten worden, dat homo’s van daken moeten worden gegooid, dat je strotten van medemensen door mag snijden? Dat er een god bestaat die bepaalt dat zijn aanhangers superieur en uitverkoren zijn? Dat er een god bestaat die de enig ware god is? Is er werkelijk een god die dikke boeken liet schrijven waarin bepaald wordt dat een vrouw die een zoon baart veertig dagen in quarantaine moet totdat ze weer rein is en zelfs tachtig dagen na het baren van een dochter? Is er een god die bepaalt dat een vieze, ongestelde vrouw tijdens de menstruatie zeven dagen lang niets aan mag raken en in een aparte kamer moet slapen? Maakt het die god nu echt wat uit dat vrouwen een auto besturen? Is er een god die roken en drinken van alcohol verbiedt, maar het wel prima vindt dat vrouwen onderdrukt en mishandeld worden? Is er echt een god die het ook maar een jota interesseert dat mensen sex hebben voor het huwelijk? Maakt het die autoritaire god echt wat uit dat je op vrijdag vis eet in plaats van vlees? Is er echt een god die bepaalt dat je of op zaterdag, of op zondag rust? Is er nu echt een god die bepaalt hoe je dieren moet slachten? Moet je van een of andere god veertig dagen vasten, of is het toch zo dat mensen dat bedachten? Ik vraag maar, ik vraag maar..

Kom op nou. Als er werkelijk een god zou zijn die al deze mensonterende en mensenonderdrukkende regeltjes bedacht, dan is dat geen opperwezen, maar een gefrustreerde loser.

Al die geloofsregels zijn natuurlijk niets anders dan door mensen bedachte regels. Veel van die regels zijn misschien zelfs te verklaren in de maatschappelijke context van honderden tot duizenden jaren geleden, maar verloren met de tijd hun rationaliteit.

Ik kan het niet langer aanhoren: “Omdat het moet van mijn geloof”. Een sjaaltje op je kop ‘omdat het moet van je geloof’ en dat dan doen ‘als vrije keuze’ omdat je dan ‘dichter bij je god bent’? Vrije keuze en ‘moeten van je geloof’ is sowieso tegenstrijdig. Hoe zal het al die meiden vergaan wanneer ze het vrijwillig om hun hoofd geknoopte sjaaltje weer even vrijwillig af doen? Wat blijft er dan nog over van die zogenaamde vrijwilligheid? Wat vinden de meiden die geheel vrijwillig een sjaaltje om hun hoofd doen van de verplichting tot sjaals of zelfs burka’s in Arabische landen en dat dan vanuit hetzelfde geloof? Mag ik dat allemaal niet begrijpen? Eén en hetzelfde geloof en vanuit dat geloof draag je in het ene land vrijwillig een sjaal en in het andere land verplicht datzelfde geloof je een sjaal te dragen.

Ikke niet begrijpuh.

Een geloof dat bepaalt wat je eet of niet eet, dat bepaalt welke kleding je draagt, dat bepaalt dat je in je lichaam snijdt, is niets anders dan collectieve, door mensen verzonnen waanzin.

Wat hebben aanhangers van dergelijke woestijnfantasieën te zoeken in landen die ze zien als verderfelijk ongelovig? Hoe haal je het in je hoofd om te vertrekken uit een land waar jouw geloof en jouw cultuur algemeen geaccepteerd zijn om te gaan naar landen waar je cultuur noch je geloof standaard zijn? Naar landen waar alleen heidenen wonen die volgens jouw geloof minderwaardig zijn? Het lijkt wel masochistisch om naar zo’n land te gaan. Je hebt daar toch niets te zoeken? Sterker nog: hoe haal je het in je hoofd om naar die landen te gaan en daar dan van een gastvrije maatschappij waar jouw achterlijke geloof absoluut niet standaard is te eisen dat jij met je geloof gerespecteerd en geaccepteerd wordt en dat terwijl jij het ongeloof van die landen helemaal niet respecteert en accepteert?

Nee, sterker nog, je neemt niet alleen je conservatieve geloof mee naar die landen, maar exporteert de inherente onverdraagzaamheid uit je land van oorsprong naar je nieuwe land, inclusief de gewelddadigheid uit je woestijncultuur. Om het helemaal absurd te maken: wanneer het land dat je aanvankelijk gastvrij ontving met angst en weerzin reageert op al het smerige geweld dat gepleegd wordt uit naam van jouw geloof, dan ga je lopen klagen dat die angst, fobie, er is en wordt zelfs een nieuw woord voor die angst bedacht: islamofobie.

Importmoslim Abou JahJah noemt die islamofobie antisemitisme 2.0. Over deze jij-bak hoeven we niet lang na te denken. Islamofobie heeft helemaal niets te maken met antisemitisme. Islamofobie hebben de moslims zelf veroorzaakt, of in ieder geval een klein deel van de moslims, door uit naam van de islam meer dan honderd mensen te vermoorden in het Bataclan Theater in Parijs, door uit naam van de islam de redactie van Charlie Hebdo uit te moorden, door uit naam van de islam met geweld een kalifatische dictatuur te vestigen, door uit naam van de islam 84 mensen te vermoorden in Nice, door uit naam van de islam 3.000 Amerikaanse kantoorwerkers te vermoorden in New York, door uit naam van de islam metro’s en bussen op te blazen in Londen, door uit naam van de islam metro’s op te blazen in Madrid, door uit naam van de islam de ene na de andere bomaanslag op burgers te plegen in Bagdad en Kabul, door uit naam van de islam een moeder en drie dochters neer te steken in een Duits vakantiepark omdat die moeder en dochters te zomers gekleed waren, door uit naam van de islam tientallen mensen te onthoofden in Saoedie-Arabië, door vanwege islamitische onenigheid vele duizenden moslims af te slachten in het Midden-Oosten, door uit naam van de islam een 86-jarige priester in Normandië de strot door te snijden, door uit naam van de islam vrouwen te onderdrukken…..

En dan klagen over islamofobie? Klagen dat er angst is ontstaan voor die onverdraagzame en agressieve islam en dat vanuit die angst gedacht en gehandeld wordt? Kan de waanzin van een godsdienst nog erger zijn dan dit?

Om in geloofstermen te blijven, ook al vind ik ieder geloof absurd en constateer ik dat geloof te vaak synoniem is voor onverdraagzaamheid: ik zal de dag heiligen wanneer onze westerse wereld bevrijd is van alle moslimterreur, van de gewelddadige islam en van het langzaam doorsijpelend islamitische gif.

Waarom hebben we met ons allen alleen overlast van de islam en niet van andere religies? Ligt dat aan ons en die andere religies, of wordt het zo langzamerhand tijd voor moslims de hand in eigen boezem te steken en goed, heel goed na te denken over de positie van hun geloof in de 21ste eeuw?

Laat ik het historisch-positief benaderen: alle huidige moslimgeweld is een stuiptrekkend gevecht tegen onvermijdelijke toekomstige secularisatie of modernisering van de islam.

Ik kan het niet meer opbrengen een obligate alinea te schrijven over geïntegreerde, moderne moslims. Misschien ooit nog eens…

Norbertus Herschel

 

 

Woestijnproleten, of Oefening in onverdraagzaamheid

Dalai Lama
Op het schild geheven woestijnprediker

Het wordt tijd dat ik mijn verlangen naar politieke incorrectheid bevredig, want ik heb geen zin meer verdraagzaam te zijn en begrip te tonen. Waarom zou ik ook? Het begrip moet altijd zijn voor malloten die aanhangers zijn van achterlijke woestijnpredikers met een zonnesteek zoals Abraham (heeft nooit bestaan) met zijn jahwe, Jezus (bestaan is niet aangetoond) met zijn heilige vader, Mohammed (had hij maar niet bestaan) en zijn allah, Joseph Smith (Utahzoutvlakte oplichter en oprichter mormoonse kerk), grootvorst Vladimir en zijn Russisch orthodoxe kerk, relatiehopper Hendrik VIII en zijn Anglicaanse kerk, fantast L.Ron Hubbard met zijn dianetics en scientology kerk, en de arrogantie van het joodse ‘uitverkoren volk’. Als je jezelf verheffend het uitverkoren volk noemt, dan vraag je om ruzie.

Dan heb ik het nog niet eens over fantasieculturen uit verre landen zoals boeddhisme, hindoeïsme, hare krishna, de kopten in Egypte en de tientallen afsplitsingen van de katholieke kerk, de islam, of de vele protestantse splintergroepen ontstaan na de afval van Luther, Calvijn en wie nog meer.

Wat hebben al die religies de mensheid gebracht? Armoe, uitbuiting, oorlogen, seksueel misbruik, onderdrukking van vrouwen, lijfstraffen, onverdraagzaamheid en angst, vooral veel angst. Alle aanhangers van die religies menen het ware geloof te hebben met uitsluiting van andere religies.

Hoe zou de wereld er uit zien zonder religies? Een vraag die door mij als anti-religieus heel anders beantwoord zal worden dan aanhangers van religies. Ik hoorde vanaf mijn jonge jaren op school bij de graaibroeders alle leugenachtige fantasieën over de verbindende kracht van religie, met name het katholieke geloof. Ik zie alleen de polariserende werking.

Al vele jaren vind ik dat artikel 6, vrijheid van godsdienst en levensovertuiging, gewist moet worden uit onze grondwet. We hebben al artikel 7, vrijheid van meningsuiting; censuurverbod. Vrijheid van godsdienst en levensovertuiging is naast artikel 7 overbodig. Sterker nog: beide artikelen botsen omdat vrijheid van godsdienst in de praktijk ontkenning en belemmering is van andere godsdiensten en de vrijheid van meningsuiting belemmert. Nederland, het land waar ‘kerken de enige bergen zijn’, verandert steeds meer in een land waar minaretten de enige bergen zijn. Iedere minaret staat voor onverdraagzaamheid, zoals de kerkspitsen daar ook altijd voor gestaan hebben.

In de grondwet is niet verankerd dat de vrijheid van meningsuiting door de staat gesubsidieerd moet worden. Waarom moeten de kerken en scholen van aanhangers van artikel 6 dan wel gesubsidieerd worden?

Ik wil best religies, hoe absurd ik ze allemaal ook vind, tolereren zoals ik iedere mening tolereer (niet altijd respecteer), maar het hindert mij dat ik de mening van een ander moet betalen.

Religies maken ficties tot feit. Over een mening kan gediscussieerd worden en ik mag verwerpelijke meningen verwerpen en dat luidop zeggen. Hoe anders is dat met religies. Tegen meningen kan je met argumenten strijden. Dat kan bij religies niet omdat aanhangers van religies de waarheid in pacht menen te hebben. Sterker nog, met de intrede van de islam in onze maatschappij, is iedere oppositie tegen die religie spelen met je gezondheid en zelfs je leven.

Onze westerse wereld is de afgelopen 70 jaar ontzuild en bevrijd van dwang door kerkgenootschappen. Hoe is het dan mogelijk dat we hier een onverdraagzame nieuwe zuil lijdzaam importeren en zelfs subsidiëren?

Zeshonderd jaar nadat Tomás de Torquemada in Spanje de inquisitie oprichtte, is de islam in een aantal landen en in de geesten van vele in West-Europa gevestigde moslims geen stap verder gekomen. De moorden op ‘ketters’ in de 15de en begin 16de eeuw binnen de katholieke kerk, zijn in de huidige eeuw nog steeds dagelijkse praktijk in de moslimwereld. In West-Europese moskeeën prediken imams vandaag nog dat overspeligen en afvalligen gestenigd moeten worden en homo’s van gebouwen moeten worden gegooid. Waarom wordt daar niet strafrechtelijk tegen opgetreden?

Wanneer ik nu zeg dat alle moslims gewelddadige smeerlappen zijn en gedeporteerd moeten worden uit ons land, dat alle moskeeën verboden moeten worden, dat alle subsidies voor moskeeën en islamitische scholen onmiddellijk moeten worden geschrapt, dat ritueel slachten met onmiddellijke ingang moet worden verboden en dat er een volledig burkaverbod moet komen, dan loop ik het risico dat aangifte tegen mij wordt gedaan en zal de toorn van het politiek correcte wereldje mijn deel zijn.

Maar, dat imams vinden dat binnen het moslimhuwelijk mishandelde en verkrachte vrouwen geen aangifte mogen doen, dat ze in hun preken steniging en moord propageren, dat heidenen volgens hen als varkens afgeslacht moeten worden…dat leidt nooit tot aangifte en maatschappijbrede veroordeling. We hebben immers artikel 6.

Mijn ogen zijn gericht op de fundamentalistische islam omdat die nu eenmaal op het moment de enige onverdraagzame, fundamentalistische religie van substantiële, en toenemende, omvang is binnen onze maatschappij. Een onmaatschappelijke want achterhaalde, achterlijke, religie. Als je je niet wenst te conformeren aan norm en wet van de maatschappij waarin je leeft en waarvan je profiteert, en je jezelf alleen onderworpen acht aan de regels van een woestijnprofeet, dan ben je in mijn ogen een woestijnproleet. Een woestijnproleet die helemaal vrijwillig naar onze wereld migreerde, die maar al te graag meelift op de rijkdom van onze wereld, maar spuugt in de rijke bron waaruit hij drinkt. De islam waart als spook, als een vijfde kolonne door Europa.

Iedere religie die zich niet ondergeschikt acht aan onze maatschappelijke regels en die onze (grond)wet niet accepteert moet wat mij betreft als criminele organisatie verboden worden, zoals ik al vele jaren vind dat de katholieke kerk als criminele organisatie verboden had moeten worden toen stelselmatig seksueel misbruik van kinderen onthuld werd.

WEG MET ALLE RELIGIES!

Norbertus Herschel, (voormalig) theoloog

 

 

De sensualiteit van het moslimahoofddoekje

NonUit De Volkskrant van 12 mei 2016: Een moslima overweegt gerechtelijke stappen tegen een van Amerika’s oudste en beste militaire scholen. De Citadel in South Carolina, waar studenten al 174 jaar hetzelfde militair uniform dragen, heeft een verzoek afgewezen om een uitzondering te maken vanwege haar geloof. ‘We leven in een land van wetten’, zei de vader van het meisje na het besluit van de Citadel, aldus The Washington Post. Volgens hem is het besluit in strijd met de religieuze vrijheid in de VS. ‘Deze ouderwetse tradities zijn in strijd met de wet’.

Dit bericht doet me denken aan de twee Amsterdamse moslima’s die op een Franse camping in burkini het zwembad in wilden. Nu is het mij al eens op zo’n camping overkomen dat ik het zwembad uit werd gestuurd omdat ik een boxershortzwembroek aan had. Beide moslima’s blaatten voor de radio in plat Amsterdams dat ze zich op de camping gediscrimineerd voelden en een Nederlands radioteam toog naar Frankrijk om de campinghouders verbaal te kastijden voor hun walgelijk discriminerende gedrag.

En dan is er nog de lerares aan een openbare lagere school in ‘t Gooi die vorige maand aankondigde voortaan met sjaaltje om les te geven omdat ze zich zo ‘dichter bij haar god voelt’.

Discussie alom over sjaaltjes en burkini’s.

Ik heb geen trek me te mengen in die kunstmatige, dus vermoeiende discussie over het recht te koop te lopen met je godsdienstige overtuiging.

Voorhuiden afsnijden, vagina’s vernielen, sjaaltjes of burka’s dragen, geen varkensvlees eten, ramadan en suikerfeest, stokslagen, onthoofdingen, geen vlees op vrijdag, winkels dicht op zondag, verplichtingen tot kerk- of moskeebezoek, en dat allemaal omdat een uit de duim gezogen fantasiefiguur dat verplicht zou stellen, valt bij mij in de categorie verdwazing.

God en allah zijn liefde en ondertussen slachten de diverse geloven, of geloofsrichtingen binnen één en hetzelfde geloof elkaar af.

Kom mij niet aan met ‘omdat het moet van mijn geloof’, want al die zogenaamde geloofsregels zijn niets anders dan archaïsche mensenverzinsel van woestijnprofeten.

Jezus, in geen enkele Romeinse geschiedschrijving is iets terug te vinden over deze fantasiefiguur (in De geschiedenis van de Joden door Flavius Josephus staat één enkele zin over Jezus; een zin die later is toegevoegd) zou zijn zuivering gevonden hebben door 40 dagen vasten in de woestijn. Mohammed had ook zo zijn woestijnuurtjes. Mozes kwam met op stenen geschreven wetten van de berg wandelen – waar zijn die stenen tafelen gebleven? – en Joseph Smith deed dat in 1830 nog eens dunnetjes over toen hij op gouden tafelen gods wet ontving.

Bij de botsing tussen geloof en ratio wordt wat mij betreft geloof door ratio total loss gereden.

Toch was ik ooit blij met die meisjes met sjaaltjes. Ik woonde bijna 35 jaar in het Oude Noorden van Rotterdam. Een wijk met relatief veel moslims. De eerste twintig jaar zag je daar nauwelijks meisjes met sjaaltjes om. Wel veel dikke moslimdames in sombere, lange, grijze jassen met een boerse sjaal om hun hoofd. Meestal zeulend met boodschappenkarretjes.

Pas later werd het sjaaltje alom mode en zag ik dag in dag uit, vooral in de zomermaanden, prachtig modieus geklede moslimteenagers in pastelgekleurde lange linnen broeken, getailleerde blouses en ijdel gedrapeerde sjaaltjes. Een lust voor het oog. Om zomers blij van te worden die witte, lichtblauwe of lichtrode kleding. Schoonheden om te zien. Fraaie slanke lijven en koppen met mooi-vrouwelijke make-up. Trotse meiden.

Ik keek mijn ogen uit. Alle bezwaren tegen sjaaltjes verdwenen bij mij als sneeuw voor de zon. Het werd een waar genoegen een nieuw paspoort of verlenging van het rijbewijs op het stadhuis aan te vragen. Van loket tot loket word je daar getrakteerd op een sensuele modeshow door van hormonen stralende meiden met sjaaltjes. Wat een mooi getekende exotische koppen.

Toch, naast al dat esthetische genot van heupwiegende jonge moslima’s met sjaaltjes knaagt er iets aan mij: In Iran en Saoedie-Arabië worden vrouwen in een politiecel gegooid wanneer ze de verplichte hoofdbedekking niet dragen. Stewardessen van westerse vliegmaatschappijen zijn verplicht in die landen zedelijke, wat dat dan ook mag zijn, kleding aan te hebben en het haar te bedekken. In Iran werden afgelopen week vrouwen gearresteerd omdat ze op Instagram selfies zonder sjaaltje publiceerden.

Als ik dat soort berichten lees, verdwijnt alle sensualiteit van die sjaaltjes dragende meiden in ons land en zie ik onderdrukking ‘omdat het moet van mijn geloof’.

Dragen die Hollandse moslima’s hun sjaaltjes uit solidariteit met de onderdrukte vrouwen in islamitische landen, of zouden ze eigenlijk uit solidariteit die sjaaltjes af moeten doen?

Het lijkt mij voor vrouwen die in fundamentalistische landen klappen krijgen omdat ze hun hoofdbedekking af doen schrijnend dat moslimmeiden in vrije landen er voor kiezen het haar te bedekken.

Ontnuchterend.

Norbertus Herschel, theoloog

Hoofddoek blijft de norm in Iran. © AFP

De Iraanse politie heeft meerdere personen gearresteerd wegens online gepubliceerde modefoto’s van vrouwen zonder hoofddoek. Dat melden media in Iran maandag. Zeker acht modellen, onder wie zeven jonge vrouwen zonder de verplichte hoofddoek, en tal van fotografen en visagisten zijn gearresteerd.

http://www.volkskrant.nl/buitenland/iran-pakt-hoofddoekloze-instagrammers-op~a4301804/

Fundamentalismefobie ontrafeld

Overspelige echtgenote
Een wantrouwige en een wreedaardige echtgenoot. Roman de la Rose, Frankrijk, 1487-95. Oxford, Bodleian Library, Ms. Douce 195, fol. 66v en 60

Fundamentalistische toewijding aan een geloof was in mijn ogen nooit angstaanjagend, eerder lachwekkend. Fundamentalisme is per definitie achterlijk, want het fundament van het geloof, zonder aanpassing aan nieuwe tijden, is leidraad.

November 1961 werd een overspelig, wat een ouderwets woord, stel in Staphorst ingesmeerd met pek en veren op een mestkar door het stadje gereden. De vaderlandse pers sprak er schande van. Ongetwijfeld werd in menig fundamentalistisch-gristelijke zwarte-kousenhuiskamer triomfantelijk handenwrijvend en met instemming de gereformeerde krant gelezen.

Er werden toen nog niet via smartphones van iedere snottebel films gemaakt. Volgens mij zijn er zelfs geen foto’s van dit volksgericht.

Prinses Irene, toen nog zonder boomschors tussen haar tanden, trad 29 april 1964 in het huwelijk met de Spaanse muis en troonpretendent Carlos Hugo. Ze werd katholiek. Dat pikte het Nederlands-Hervormde wereldje niet. Felle protesten waren haar deel en ze moest voor haar huwelijksceremonie uitwijken naar Rome. Hervormde scholen in Zeeland, Zuid-Holland en op de Veluwe haalden in protest de naam Prinses Irene School van hun gevel.

Een bekend fenomeen: verfoei iemands geloof en fundamentalisme is je deel. Irene huwde in het Roomse hol van de fundamentalistisch-katholieke leeuw.

De maatschappelijke sfeer wordt altijd al verziekt door fundamentalisten, of dat nu gristenen of moslims zijn. Fundamentalistisch vastplakken aan etnische roots is ook zo’n vruchtbare bron van ellende. Zonder te ontkennen dat het bestaat, gaat het mij te ver politiek fundamentalisme te omschrijven.

Angst voor fundamentalisme wordt pas fobisch wanneer het fundamentalisme een mix is van vreemde religieuze starheid en vreemde etniciteit. Twee keer vreemd, dus dubbel eng.

Angst voor fundamentalisme, en fundamentalisme zelf, is gebrek aan vertrouwen in de weerbaarheid van de eigen cultuur. Die moslims zouden wel eens onze maatschappij kunnen gaan overnemen ten koste van onze cultuur. Wat onze cultuur ook zijn mag. Het gouden lam van onze cultuur, de vrijheid van meningsuiting, is zijn glans verloren sinds afwijkende meningen op een piemel getrakteerd moeten worden zoals tegenstanders van vluchtelingenopvang fijntjes scandeerden.

Islamofobie en xenofobie en helemaal de combinatie van beide, nu wordt het ingewikkeld, zijn fundamentalistische angsten. Door wederzijds wantrouwen graven alle partijen zich vast in het fundament van hun overtuiging. Zekerheid voor alles als remedie tegen onbeheersbare angst.

Het zou mij werkelijk worst zijn of godsdienstfundamentalisten met sjaaltjes, burka’s, chassidische bontmutsen, keppeltjes, zwarte jassen en hoge hoeden, of in kaftans over straat gaan. Ieder zijn meug. Ik vind het allemaal prima.

Mij zal het niet raken, afgezien van de verandering in ‘uitzicht’. Je voelt je met al die uiterlijke poespas uit de eerste zes eeuwen van onze jaartelling, of zelfs ouder, vervreemd in je leefomgeving. Tegelijkertijd vind ik het ook een verrijking van de wereld waarin we leven.

Fobie? Geen enkele reden voor.

Er is één grens die al die sprookjesaanbidders met hun archaïsche cultuur niet over mogen: mij hun fixatie opdringen.

Zodra dat gebeurt krijgen ze te maken met de verdediging van mijn fundamentalistisch-atheïstische vrijheid.

Het is maar dat ze gewaarschuwd zijn.

Norbertus Herschel

 

 

Rooms katholieke Jihad

plus fours
plus fours

Kort na de tweede wereldoorlog nam de secularisatie snel toe. Althans, volgens mijn ouders. ‘In de oorlog, toen de mensen in nood waren, zaten de kerken stampvol; nu zie je steeds minder kerkgangers’. Een mantra die we als kinderen iedere zondag vanaf medio jaren vijftig te horen kregen.

Ons gezin was een rooms katholieke enclave in de heidense omgeving van een Haagse volkswijk. Met twee andere vrome gezinnen hadden we in de straat groet-contact onderweg naar de kerk. Zij waren één van ons. Alle niet-kerkgangers waren heidenen die het hellevuur wachtte. Op zondag niet naar de kerk gaan was immers, zo werd er bij de broeders op school ingedreund, een doodzonde.

Dagelijkse zonden kon je biechten; doodzonden droeg je tot het vagevuur bij je, tenzij je rechtstreeks de hel in ging. De katholieke indoctrinatie namen mijn ouders uit Zuid Limburg mee. Ze vertrokken voor W.O.II, tijdens de depressie van de jaren dertig, naar ‘boven de Moerdijk’, de heidense wereld tegemoet, waar ze stevig vast hielden aan hun Limburgse katholieke cultuur. In die jaren was zo ongeveer 90% van de zuid Limburgers vroom katholiek.

Ik heb het nooit met ze besproken, maar vermoed dat ze halsstarrig, fundamentalistisch de katholieke kerk met zijn achterlijke principes aanhingen, juist omdat ze zich bevonden in een vreemde, heidense omgeving.

Wij groeiden daardoor min of meer geïsoleerd op. Vriendjes mochten niet bij ons thuis komen. We gingen anders gekleed dan leeftijdgenoten, vooral op die heilige zondag. Mijn broer en ik moesten tegen onze zin in, in plus-fours over straat naar de kerk. We schaamden ons kapot maar mijn ouders vonden het ‘netjes’. Netjes was belangrijk, ook al liepen we onze hielen kapot met die keiharde Robinson leren schoenen. Degelijk en netjes.

Het fundamentalisme van mijn ouders plaatste ons buiten onze omgeving. Op zondag moesten we rammelend van de honger naar de hoogmis en ‘s avonds om zeven uur ook nog naar het ‘lof’.

Zelfs in de eerste klassen van de middelbare school moesten we iedere dag, voordat we naar school gingen, de ochtendmis bijwonen. Die ouwe controleerde ons als een geheim agent. Op de lagere school sloegen we ook geen dag over. De broeders hanteerden een presentielijst waarop aangetekend werd of je wel naar de mis geweest was.

We groeiden niet alleen in isolement, maar ook in schuld en boete op. Niet goed voor het zelfvertrouwen van de opgroeiende kinderen.

De combinatie van maatschappelijk isolement, fundamentalistisch geloof belijden en gevoel van superioriteit tegen de ons omringende heidenen had de bron van veel ellende kunnen zijn als we ons ook nog etnisch hadden onderscheiden in de wijk waar we woonden.

Stel dat we niet alleen met ons gezin, maar met een hele wijk streng katholieke christenen een enclave hadden gevormd binnen de stad Den Haag; stel dat we niet alleen neerkeken op de heidenen rondom ons, maar dat die heidenen ook met argwaan naar ons fundamentalistische christenen keken; stel dat we door ons uiterlijk door alle niet katholieken als ‘anders’ werden herkend; stel dat in onze katholieke enclave alleen Limburgs zou worden gesproken of gebrekkig Nederlands met een heel zwaar Limburgs accent; stel dat wij door ons isolement een school- en maatschappelijke achterstand op liepen..

Ik stel maar en stel nog verder: als aan alle veronderstellingen in de vorige alinea voldaan werd, dan was de kans groot dat wij 2de en 3de generatie Limburgers, razendjaloers op de ons omringende wereld, een stuwmeer aan agressie vulden, valse zekerheid zochten in fundamentalistisch geloof en niets liever wilden dan de andere wereld schade toebrengen.

Niet alle katholieken zouden die weg volgen. Velen zou het lukken zich te vechten uit het isolement en een plaats verwerven in de omringende wereld, indien gewenst met behoud van katholieke waarden. Maar, wanneer een kleine groep mede-katholieken agressief de heidense wereld terroriseerden, dan zou ik als brave, geïntegreerde katholiek met de dag banger worden voor een reactie van de heidenen.

Ik zou mij,  enkel en alleen omdat ik katholiek was, de hele dag bespied voelen en misschien op de lange duur in verzet komen tegen de wereld waar ik zo hard mijn best voor deed om er bij te horen.

Norbertus Herschel, theoloog en Vaticaan watcher.

 

Islamofobidiotie

 

Islamofobie

Het aantal aanslagen op moskeeën neemt toe. Gevels worden beklad, varkenskoppen voor de deur gegooid, anonieme dreigbrieven gestuurd en er vond een aanslag plaats met een Molotov cocktail. De moslims in Europe voelen zich bedreigd door islamofobie. Op dat zelfmedelijden is veel af te dingen.

De islam heeft in de recente geschiedenis, sinds de fatwa door Khomeini waarmee hij schrijver Salman Rushdie ter dood veroordeelde, keer op keer met allerlei aanslagen zijn lelijkste kant laten zien. Een lelijke kant waar wereldwijd, maar vooral in het Midden Oosten ook de moslims zelf last van hebben.

Sinds de dood van profeet Mohammed in 632 van onze jaartelling vechten moslims elkaar de woestijntent uit over de erfopvolging van hun religieuze roerganger.

De islam lijkt gebaseerd op haat en vernietiging. Onderling, maar vooral ook vernietiging van iedereen die geen moslim is: de heidenen.

Zo lang die cultuur van uitmoorden een islamitisch onderonsje is, vind ik het allemaal prima. Ze zoeken het maar uit. Geen nacht zal ik wakker liggen van Sjiieten en Soennieten die elkaar naar het leven staan. Ik kan er slechts met verbazing naar kijken. Je bedenkt een god; je volgt slaafs een profeet die alles over die god weet en nauw met hem in contact staat; je onderwerpt je aan archaïsche regeltjes die ontsproten zijn aan een brein zo dor en droog als de grond waarop de profeet leefde, en na zijn dood ga je eeuwenlang bloederig op de vuist met soortgenoten die in dezelfde god en profeet geloven enkel en alleen omdat er een meningsverschil is over de opvolging van de profeet. Wat een folklore.

Tussen neus en lippen door bedenk je dan ook nog dat iedereen die geen moslim is met geweld bekeerd of, indien die bekering niet succesvol is, afgeslacht moet worden.

Ben je overtuigd van je gelijk wanneer je je zo gewelddadig opstelt, of is dat geweld een symptoom van twijfel aan het eigen gelijk? Wie zal het zeggen.

Van de 8ste tot de 10de eeuw probeerde de islam al met geweld de landen ten noorden van de Middellandse Zee te islamiseren. Karel Martel (737), hofmeier van het Frankische rijk, en de latere kruisridders dreven de islamitische bende terug in hun hok. Het was toen niet een strijd tussen sjiieten en soennieten, maar van christenen tegen moslims. De zegeningen van het geloof.

Totdat, een keerpunt in mijn denken over de islam, Khomeiny – waarom zien die islamvoormannen er altijd zo onfris en eng uit? – de doodstraf uitsprak over Salman Rushdie vanwege zijn boek De duivelsverzen. De nare kop van de islam stak daarmee op in ons westers leefgebied.

Sinds die fatwa door Khomeini liet de islam keer op keer zijn onaantrekkelijke gezicht zien door gruwelijkheden gepleegd uit naam van de islam.

De gewelddadige manifestatie van de islam heeft de islam zelf geen goed gedaan. De aanslagen op cartoonisten toonden overduidelijk dat er in ons deel van de wereld geen plaats is voor de onverdraagzame, moordzuchtige islam.

Aanslagen uit naam van de islam zoals die op het wereldhandelscentrum in New York, hebben een nieuwe fobie gecreëerd: islamofobie. Een terechte angst voor de agressieve islam.

Wanneer een cartoonist een tekening maakt van Mohammed met een bom in zijn tulband wordt er schreeuwend gedemonstreerd in het Midden Oosten door analfabeten die opgejut zijn door hun imams. Exemplaren van Rushdie’s De duivelsverzen verdwenen op de brandstapel. Uitgevers en vertalers werden bedreigd en zelfs vermoord.

Zag ik woedende massabetogingen toen de islam beledigd werd door een stelletje schoften die de Twin Towers binnen vlogen en 3.000 burgers vermoordden? Zag ik massale betogingen tegen de belediging van de islam door bomaanslagen in Kenia, Bagdad, Madrid, London of Parijs uit naam van de islam? Heb ik wat gemist misschien? Zag ik massale betogingen in de islamitische wereld toen de islam, het geloof van liefde en verdraagzaamheid, vernederd werd door twee klootzakken die uit naam van allah de redactie van een kinderachtig Frans tijdschriftje vermoordden? Zag ik massale demonstraties in islamitische landen toen allahu akbar schreeuwende viespeuken terras- en theaterbezoekers in Parijs uitmoordden? NERGENS, helemaal nergens zag ik in de islamitische wereld massale demonstraties tegen deze vernedering van de islam.

Nu weet ik, dat het niet altijd gemakkelijk is te demonstreren in de islamitische wereld. Er is immers geen enkel land met een islamitische meerderheid waar een diep gewortelde democratische traditie bestaat.

Maar…er leven zo langzamerhand miljoenen moslims in de democratische westerse wereld. Zag ik daar moslims die het verschrikkelijk vinden dat uit naam van hun geloof gruwelijke moorden worden gepleegd, massaal de straat op gaan om te demonstreren tegen ettertjes die hun geloof ik een kwaad daglicht stellen?

Na de aanslagen in Parijs op het theater Bataclan en op terrasbezoekers en na de aanslag op Charlie Hebdo vonden er wereldwijd, vooral in Parijs massale demonstraties plaats om de vrijheid van meningsuiting te verdedigen.

Waar bleven de moslims die veilig in onze westerse wereld wonen? Gingen zij als moslimgemeenschap massaal de straat op om hun agressieve medegelovigen duidelijk te maken ‘Dit is niet onze islam’?

Niets van dat al, maar wel klagen over een toenemende islamofobie. Fobie, beste moslims, betekent angst. Er is een terechte angst voor de islam ontstaan. Islamofobie is geen losstaand fenomeen dat uit de hemel (!) is komen vallen, maar een reactie op wangedrag uit naam van de islam.

Moslims in Europa die die fobie de wereld uit willen hebben, moeten zich niet terugtrekken onder sjaaltjes en boerka’s, die moeten niet keer op keer achterlijke haatimams geweld laten prediken in moskeeën, die moeten zich niet binnen hun eigen kliek terugtrekken, maar die moeten, gebruikmakend van onze vrijheid van meningsuiting, uit hun schulp komen en massaal de straat op gaan om protest aan te tekenen tegen de oorzaak van de fobie in plaats van zich als slachtoffers van die fobie in zelfmedelijden te wentelen.

Demonstraties tegen islamofobie zijn net zo absurd als demonstraties tegen arachnofobie. Neem de oorzaak weg in plaats van domme demonstraties tegen het gevolg.

De enigen die islamofobie doeltreffend kunnen bestrijden zijn de moslims zelf.

Oh ja, voordat ik het vergeet, ook nog even wat politieke correctheid: natuurlijk zijn niet alle moslims gewelddadig; natuurlijk zijn de meeste moslims van goede wil; natuurlijk bedoelen die meisjes in Europese steden gehuld in boerka’s niet dat ze anti-westers zijn; natuurlijk is het maar een heel kleine minderheid die antisemitisch is; natuurlijk zijn de meeste moslims verbolgen over 9/11 en de aanslagen tegen Charlie Hebdo en de Bataclan moordpartij; natuurlijk zijn alle goedwillende moslims zelf slachtoffer van de wandaden door hun mede-moslims, natuurlijk, natuurlijk, natuurlijk…

De islamitische, vriendelijk onderdanige, Turkse beveiligingsmedewerker die na 9/11 tegen zijn blonde Nederlandse chef zei: ‘Uiteindelijk krijgen we jullie allemaal te pakken’, meende dat natuurlijk niet echt. Natuurlijk niet.

Om de moslims de wind uit de zeilen te nemen: natuurlijk zijn de meeste katholieken gekant tegen de pedofilie van hun priesters. Natuurlijk.

Natuurlijk.

Maar: het kwaad wordt mogelijk gemaakt door de zwijgers…..

Tsja..

Norbertus Herschel, theologische kwesties.

Habemus Jet Bussemaker

Habemus Jet Bussemaker

Minister Bussemaker (onderwijs) wil de beroepsopleiding tot imam en geestelijk verzorger nieuw leven inblazen. De enige opleiding die Nederland kende, ging drie jaar geleden ter ziele. Op Bussemakers aandringen voeren de hogescholen Inholland, Windesheim en de Vrije Universiteit (VU) nu serieuze gesprekken over een herstart.

Doel is om opnieuw een studie op te tuigen waarbij geestelijken op Nederlandse leest geschoeid worden, net als de hbo-opleiding van Inholland dat tot voor drie jaar deed. Die werd geschrapt omdat deze te duur was en nauwelijks effect had. Van de 105 aspirant-geestelijken die aan een studie begonnen, studeerde er maar een handvol af. Slechts één van hen vond werk als imam.
Met een beetje geluk is zo’n polderimam een goed medicijn tegen radicalisme, vindt de minister.

Wááááát!!?? Heb ik niet opgelet bij de lessen maatschappijleer en staatskunde? Ik weet niet beter dan dat we in de westerse wereld, en niet daar alleen, strikte scheiding van kerk en staat hebben. Misschien heb ik niet begrepen wat die scheiding betekent, dus maar even opgezocht: Scheiding van kerk en staat betekent in de praktijk dat de staat en de kerk (of andere religieuze instituten) ieder hun eigen zaken regelen en zich niet met elkaar bemoeien of elkaar de regels voorschrijven. (Wikipedia)

Ik heb dus wel opgelet en het allemaal begrepen. Mijn begrip houdt op bij de intenties van Jet. Zij wil zich als staatsvertegenwoordiger, en als lid van de atheïstische Partij van de Arbeid, wel bemoeien met de spelregels van een ‘religieus instituut’ dat zijn eigen zaken zou moeten regelen. Ik moet aan Wim Kan denken die ooit over zo’n ander achterhaald instituut, de katholieke kerk, grapte: “Als je het spel niet speelt, moet je je ook niet met de regels bemoeien” (over de paus en voorbehoedsmiddelen). Hetzelfde kan tegen Jet gezegd worden.

Imams opleiden – per definitie is opleiden tot een fictie absurd – als middel tegen radicaliseren? Betekent dat, dat Jet zich ook gaat bemoeien met de opleiding van dominees die fundamentalistische kerkgenootschappen de richting op sturen van vaccinatieweigering? Gaat Bussemaker zich ook bemoeien met de opleidingen van priesters die ouwelletjes weigeren aan homo’s die ter communie willen, of de uitvaart weigeren van een kerklid die via euthanasie aan zijn einde kwam? Over radicalisme gesproken!

Laat de staat a.u.b. zijn handen af houden van die clubjes en pas ingrijpen wanneer de geloofskongsi’s de wet overtreden zoals de honderden priesters die de inhoud van jongens- en meisjesondergoed bewierookten.

Het is al erg genoeg, en in strijd met de scheiding van kerk en staat, dat fantasie-organisaties en hun gesegregeerde opleidingen gesubsidieerd worden.

Als de staat zich ook nog gaat bemoeien met de inhoud van die flauwekul, gaan we stap voor stap richting een staatsinrichting zoals in Saoedie-Arabië.

Niet doen Jet, niet doen!

Norbertus Herschel, theoloog