Kaj Leers maakt school: domme Danny Trommelen noemt Forum voor Democratie fascistisch

Het is nog maar een paar dagen geleden dat Kaj Leers, bestuurslid van de PvdA in Amsterdam, het Forum voor Democratie vergeleek met de Ku Klux Kan. Kaj Leers plaatste een foto van een Ku Klux Klan bijeenkomst op Twitter en voegde toe: “Het is weer een gezellige boel bij #FvDcongres”.

Wat deed de PvdA met deze Kaj Leers: niets, nada, rien, niente.

Daar zal men denken: “Deze storm waait wel over”.

Ouderwetse partij met ouderwetse ideeën. Te oud om te begrijpen dat het digitale geheugen geduldig en vrijwel onuitwisbaar is. Kaj Leers komt, wat mij betreft, bij alle toekomstige verkiezingen in Nederland aan de beurt.

Je denkt na zo’n smerige tweet van Kaj Leers het dieptepunt bereikt te hebben, maar deze kelk van smerigheid is nog niet leeg.

In Limburg is een leraar aardrijkskunde aan het Broeklandcollege, Hoensbroek, Danny Trommelen (fractievoorzitter PAK Brunssum, secretaris Brunssumse Oktoberfeesten, Roda JC supporter) die in plaats van aardrijkskunde beter geschiedenis had kunnen studeren. Blijkbaar was voor domme Danny de Kaj-Leers-kwalificatie, Ku Klux Klan, niet voldoende en vond hij het een paar dagen later nodig de naam Forum voor Democratie te verbasteren tot Fascisten voor Democratie. De fascisten zullen juichen in hun tuigje nu ze door een Limburgse dorpsbestuurder van een bijeengeraapt marginaal partijtje gelinkt worden aan ‘democratie’.

Naast een cursus geschiedenis kan het geen kwaad ook nog wat te doen aan zijn beheersing van de Nederlandse taal, want hoe hij fascisten (‘Facisten’) spelt weet domme Danny Trommelen niet.

Het ging domme Danny natuurlijk niet om de link tussen fascisten en democratie. Danny wilde zijn twittervolgers – en ook zijn leerlingen? – duidelijk maken dat die griezels van FvD, democratisch gekozen in ons parlement, eigenlijk fascisten zijn.

Wat domme Danny zich niet realiseert, is dat hij hiermee niet alleen FvD schoffeert, maar ook de tienduizenden die op FvD stemden. Volgens een recente peiling van De Hond staat FvD momenteel virtueel op 15 zetels, 10% van de stemmen, op de derde plaats achter VVD en GroenLinks. Maar liefst 20% van de Nederlandse kiezers overweegt op Forum voor Democratie te stemmen.

Maar domme Danny Trommelen weet het het beste van allemaal: het zijn fascisten.

Er is nog een overeenkomst tussen domme Danny Trommelen en domme Kaj Leers: na het plaatsen van een walgelijke tweet worden ze stevig geschoren door boze mensen, en wat doen de twee domoren? Ze blijven niet stilzitten, waardoor de schade steeds duidelijker en groter wordt:

Domme Danny Trommelen

Kijk, dat domme Danny Trommelen niet nagedacht heeft en die tweet ‘eventjes’ gestuurd heeft, gaat er bij mij niet in. Ondanks tegenzin en grote moeite, neem ik domme Danny Trommelen serieus. Hij zal toch niet zo dom zijn dat hij een democratische partij publiekelijk fascistisch noemt zonder daarover nagedacht te hebben?

Wat te denken van dat ‘uiteraard’, ‘uiteraard’…

Volgens mij probeert hij in zijn angst de boel wat te marginaliseren door te spreken in verkleinwoordjes als ‘eventjes’ en ‘tweetje’.

Je scheldt politieke tegenstanders via Twitter uit voor fascisten en noemt dat dan een ‘tweetje’.

Domme Danny Trommelen is ook een laffe Danny Trommelen

Beging domme Danny Trommelen misschien een vergissing met zijn ‘tweetje’? Niets daarvan, want op zijn blog had hij het onlangs ook al over Thierry Baudet van Forum voor Democratie:

Domme Danny Trommelen

Net als domme Kaj Leers, gaat domme Danny Trommelen in de tegenaanval en noemt zijn critici ‘haatzaaiers’.

Laat dat nu les 1 zijn bij de opleiding psychologie: Projectie. Meneer projecteert hier op een wel heel simpele manier.

Dat haatzaaien begon met domme Danny’s ‘fascisten’.

De oorzaak is duidelijk. Danny Trommelen is niet alleen dom, maar ook verdrietig en volledig van slag omdat hij eenzaam hunkert naar een vriendin:

Mijn advies aan de dames: stink niet in dat “iets leuks doen in het weekend”, want zodra je een andere mening hebt dan domme Danny Trommelen loop je het risico voor fascist te worden uitgemaakt.

Over domme Danny Trommelen maak ik mij geen zorgen. Domme Danny lijkt mij een verloren zaak.

Mijn zorgen gelden de leerlingen van het Broeklandcollege die van deze domoor aardrijkskundeles krijgen.

Je moet er als ouder toch niet aan denken dat je kinderen in handen komen van zo’n rancuneuze griezel.

 

Jean Morve

 

Kaj Leers overduidelijke representant van in elkaar donderende Partij van de Arbeid

Kaj Leers, bestuurslid PvdA Amsterdam, maakt een van de smerigste tweets van 2018; over het congres van het Forum voor Democratie, 24 november 2018

Dit gaat de korste blog worden op Meditatione Ignis ooit, want één afbeelding zegt meer dan 1.000 woorden.

Kaj Leers, (op Twitter @kajleers ,Socialized geek | Communications & strategy | Pluralist | Writer ‘Megafoonpolitiek’ book | RT may or may not be endorsement | board member PvdA Amsterdam), vergelijkt op 24 november 2018 het congres van het Forum voor Democratie met een Ku Klux Klan bijeenkomst.

De Ku Klux Klan, een groep racistische moordenaars, en daar vergelijk je een partij mee die democratisch is gekozen in het Nederlandse parlement.

Kan dat marginale partijtje PvdA nog dieper zakken? Ik vrees van wel.

Stel dat Thierry Baudet zo’n tweet zou schrijven over de #PvdA…het rumoer zou jarenlang luidkeels aanhouden.

Kaj Leers heeft inmiddels zijn walgelijke KKK-tweet verwijderd. Omdat hij spijt heeft? Nee, omdat hij vindt dat boos reageren ‘vol poepen’ van zijn ‘mentions’ is. Dat zijn tweet vergoelijkt zou worden in het licht van slechte grappen over de islam, ontgaat mij volledig. Waarom sleept meneer nu ineens de islam erbij? Hij zal toch niet denken dat de KKK een islamitische beweging is?

Andere tweets waarin hij het heeft over puntmutsen en het FvD ‘puntmutsencongres’ heeft hij gewoon laten staan:

Op http://www.kajleers.nl/index.php/woorden-doen-er-nog-steeds-toe-en-beelden-ook/ schreef Kaj Leers een zogenaamd ‘oprecht excuus’ voor zijn KKK-tweet. Oprecht? Niet echt, want eigenlijk heeft Thierry Baudet deze tweet over zich afgeroepen. Kaj Leers matigt zich aan de ogen van FvD-aanhangers te moeten openen:

“Ik hoopte te bereiken dat leden van het Forum voor Democratie kritisch staan tegenover hun politiek leider, die zo af en toe – in mijn ogen – heftige dingen pleegt te zeggen waar met een soort schouderophalen aan voorbij wordt gegaan. Woorden doen ertoe, denk ik dan nog steeds, maar het lijkt alsof het gewicht van sommige woorden ons ontgaat. Waarschijnlijk omdat we de historische context niet (meer) herkennen.”

Herkent nepexcusesschrijver Kaj Leers nog wel de historische context van de Ku Klux Klan? Over wiens ‘schouderophalen’ heeft Kaj Leers het? Hoe weet hij wat ‘ons ontgaat’? Laat hij voor zichzelf spreken: hem ontging volledig de impact van zijn haattweet.

Wat een kenmerkend voorbeeld van zelfingenomen PvdA-arrogantie.

Kaj Leers sluit deze zogenaamde excuus-blog af met een PS dat zijn denkwereld, en de denkwereld van de PvdA onthult:

Alvast voor de grappenmakers die gaan roepen dat ik deze blog schreef in opdracht van iemand anders: nee dus. Hij is oprecht en eerlijk geschreven vanuit mijzelf en niemand anders.”

Zoals de waard is….

Kaj Leers neemt niemand serieus. Hij is de maat aller dingen. Mensen die tegen hem in gaan ‘poepen zijn mentions vol’ of zijn grappenmakers.

Kaj Leers staat niet alleen. Er is nog zo’n #PvdA politieke ster aan het firmament, het Gronings Statenlid René van der Groot kan er ook wat van:

Heel benieuwd hoe partijvoorzitter Nelleke Vedelaar gaat doen met deze ontspoorde partijleden.

Onthoud deze smeerlapperij wanneer je de volgende keer in een stemhokje staat, en vooral: onthoud de namen Kaj Leers en René van der Groot.

Jean Morve

 

Jan Hoogland, arabist Radboud Universiteit, is een LUL

Tweet, 6 april 2018, van domme Jan Hoogland die als arabist en marokkofiel nog nooit van de Westelijke Sahara gehoord heeft

Schelden is armoe. Ik hou er derhalve niet van. Echter, soms lucht het op en ik heb geen trek in hartklachten omdat ik mijn stress opkrop. Dus, daar komt ie: die Jan Hoogland, arabist aan de Radboud Universiteit, is een ongelooflijke superlul.

Waarom, omdat deze mafkees die zich op Twitter (@janchoogland) ‘Marokkospecialist en -fiel, taalfreak, fotogek, kan niet tegen onrecht, zoals bezetting van Palestina’ noemt, het waagt de Gaza de grootste openluchtgevangenis ter wereld te noemen.

Wel, daar valt heel wat op af te dingen, want als Gaza al een openluchtgevangenis is, dan is het zeker niet de grootste, maar is de Westelijke Sahara met zijn 2720 kilometer lange barrière van prikkeldraad en mijnenvelden al tientallen jaren een vele malen grotere openluchtgevangenis.

Janneman Hoogland is arabist aan de Radboud Universiteit en wat is de confessionele grondslag van de universiteit met de zachte G? Juist: katholicisme.

Van Jan – wiens brood men eet, diens woord men spreekt – kan je natuurlijk niet verwachten dat hij buiten de typisch katholieke antisemitische koker kan kijken naar het conflict in het Midden-Oosten.

Jan, net als zijn makkertje, de katholieke dorpsgek van de Heilig Land Stichting domme Dries van Agt, zeult antisemitisme al vanaf de lagere school met zich mee. De school waar hij leerde dat de Joden die fantasie-timmermanszoon liever aan het kruis zagen hangen dan Barabas en het bloed van de seksloosgeborene, moedertje Maria ontving onbevlekt, maar moest vloeien over ‘ons en onze kinderen’.

Je zou aan die Brabantse universiteit les krijgen van deze nitwit Arabist die dolletjes is op Marokko, ‘Marokkofiel’, en gemakshalve de ellende in de Westelijke Sahara onder het onwetenschappelijke tapijt veegt.

VUILNISMAN, MAG DEZE IDIOOT JAN HOOGLAND A.U.B OOK ZO SNEL MOGELIJK MEE IN EEN AFVALZAK!

Mr. Jean Morve, politiek commentator Meditatione Ignis

Halbe Zijlstra maakte helemaal geen fout

Halbe Zijlstra heeft gelogen. Daar is zo langzamerhand veel over gezegd. Als je de beelden terugziet van het VVD congres in 2016 en Halbe, zwierend over het podium, trots hoort vertellen over zijn bezoek aan een buitenhuis van Poetin en hoe hij daar de Russische alleenheerser hoorde vertellen dat gestreefd wordt naar terugkeer tot het grote Russische rijk, inclusief een aantal buurlanden, overvalt je plaatsvervangende schaamte. Halbe Zijlstra was helemaal niet in dat buitenhuis en Poetin zei heel wat anders dan Halbe zijn toehoorders in zijn obsessieve angst voor Russische expansie wilde doen geloven. Je kan bijna niet naar die beelden uit 2016 kijken.

Halbe moest toen de leugen hem onverbiddelijk en onvermijdelijk achterhaalde aftreden als minister van Buitenlandse Zaken.

En ja hoor, daar kwam ie weer zoals velen voor hem ook deden: “Ik maakte een fout”. Ja, zelfs de grootste fout uit zijn carrière volgens Pinokkio Zijlstra. Kijk, en dat is dan weer een leugen, want Halbe maakte helemaal geen fout. Zijn liegen een fout noemen is vergoelijkend afzwakken van een nare mentaliteit. Zijn leugen een fout noemen is feitelijk verdoezelen van wat werkelijk gebeurde.

Het maken van een fout veronderstelt ontbreken van opzet, want als je iets doet wat echt niet klopt, niet mag, niet kan, dan is er alleen sprake van ‘een fout begaan’ wanneer er geen opzet in het spel is.

Liegen zonder opzet is een contradictio in terminis, want als er geen sprake is van opzet dan is er ook geen leugen, maar hoogstens verkeerde interpretatie van feiten, en dan maak je dus een fout.

Bij liegen hoort, in tegenstelling tot bij het maken van een fout, opzet en dat er sprake was van opzet bij Halbe Zijlstra’s borstkloppend ronken over zijn internationale ervaring met een wereldleider – zo solliciteer je naar de functie van minister van Buitenlandse Zaken – is zonder twijfel en, ook al denkt Mark Rutte daar anders over, een 100% doodzonde in het politieke verkeer. Het is overigens voer voor nadenken dat Rutte kiest voor deze christelijke beeldspraak ‘doodzonde’, maar dit terzijde.

Dus alle politieke maatjes van Halbe Zijlstra, zoals Han ten Broeke, die krokodillentranen plengen over het lot van Zijlstra en vinden dat Zijlstra slachtoffer is van een fout, scharen zich als deelgenoot bij deze mystificerende verdoezeling van smeerlapperij of, nog erger, snappen er werkelijk helemaal niets van.

 

Mr.Jean Morve, politiek commentator Meditatione Ignis.

Sylvana Simons doet een Jules Croisetje

"Het vuil, de stad en de dood"
“Het vuil, de stad en de dood”

Voor de kleintjes onder ons: eind 1987, begin 1988, uw nederige columnist was toen veertig jaar en we leefden in een betrekkelijk rustige pre-sociale media tijd, gonsde het in ons landje achter de duinen van onrust over een toneelstuk van Fassbinder “Het vuil, de stad en de dood”. Het stuk zou antisemitisch zijn. De vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van de kunsten houdt natuurlijk op zodra er sprake is, hoe gering dan ook, van antisemitisme. Waarom heb ik nooit echt goed begrepen. Waar zijn die Semieten bang voor? Dat een intellectualistisch, door weinigen bezocht toneelstuk ineens de kranen van de gaskamers weer open draait?

Acteur Jules Croiset, inmiddels tachtig jaar en destijds dus vijftig, wilde de wereld wel even duidelijk maken hoe groot de fascistische dreiging in de lage landen was en meldde anoniem een bom bij de opvoering van het theaterstuk. Een daad van Semitisch verzet. Daar hoorde natuurlijk een gruwelijke fascistische dreiging bij want anders sta je als Semitisch vigilant activist een beetje voor lul.

Jules Croiset werd slachtoffer van een ontvoering door fascisten die hem in België dagenlang opgesloten hielden in een rioleringsbuis. Zo zag de wereld het maar weer eens: de antisemitische fascisten zijn onder ons, springlevend en een gevaarlijke dreiging voor Jahweh’s uitverkoren volk

Alhoewel…laat die meneer Jules Croiset die ontvoering zelf verzonnen en in touw hebben gezet. Een fraai stukje ‘fake news’ avant la lettre.

Aan Jules, hij werd door progressief Nederland in de armen gesloten omdat zijn oplichterij niets anders aantoonde dan dat de man het psychisch heel zwaar had, moest ik deze week denken toen ik las dat de-vrouw-wier-naam-ik-eigenlijk-liever-niet-meer-noem, maar deze keer wel: Sylvana Simons, naar buiten kwam met het verhaal dat ze thuis bezocht zou zijn door een viertal als Zwarte Pieten vermomde mannen die haar kwamen manen ‘normaal te doen’.

Ineens ging het verhaal van Jules Croiset weer door mijn hoofd en een klein duiveltje fluisterde mij in mijn oor: “Pas op Jean, ‘stink er niet in’ – stopwoordje van Simons’ leerschool DENK – want mevrouw Simons doet hier een onvervalst Jules Croisetje..

Waarom denk ik dat? Hierom:”Ook journalist Kevin P. Roberson viel deze eer te beurt. Hij was afgelopen zaterdag met anti-zp activisten op weg naar Dokkum toen ze door een snelwegblokkade in een levensgevaarlijke situatie terecht kwamen.” Bron: Sylvana Simons’ Facebook.

Levensgevaarlijke situatie? Kijk als mevrouw Simons over die blokkade jokkebrokt en de boel zwaar overdrijft, dan heb ik geen enkele reden om te geloven dat de rest van haar verhaal wel waar is.

Mr. Jean Morve

Sylvana Simons in de politiek: een meesterlijke zet

DENKIn huize Morve werd gisteren de vlag uitgestoken, met wimpel en al. Sylvana Simons gaat de politiek in en sluit zich aan bij DENK van de Partij-van-de-Arbeid-zetelpikkers Kuzu en Öztürk.

Een meesterlijke zet van beide Nederturken. Dankzij hun uitnodiging aan Sylvana Simons kan in huize Morve weer gekeken worden naar praatprogramma’s zonder gebukt te gaan onder de Sylvana-Simonsfobie. Niet meer wegzappen, maar uitzitten die programma’s. We kunnen ons namelijk niet voorstellen dat de redacties mevrouw Simons blijven uitnodigen om quasi-intelligent, wenkbrauwenfronsend discussies over onderwerpen variërend van gangbangen met de band van Prince, racisme, integratie en het associatieverdrag met Oekraïne op hinderlijke wijze te frustreren.

Overigens: het is nog niet zo lang geleden dat de toekomstige dossiervreter Simons bij PAUW door de mand viel omdat ze geen bal begreep van dat associatieverdag. Ze was uitgenodigd om mee te babbelen over het verdrag tussen de EU en Oekraïne – waarom in hemelsnaam? – en bleek het verdrag niet gelezen te hebben. Sterker nog: ze had geen flauw benul waar informatie over het verdrag te vinden. Een simpele Google zoektocht brengt je zelfs bij de integrale tekst van dat verdrag, maar Simons, onze vrouwelijke Geert Wilders, zat blijkbaar onder de droogkap de restanten waterstofperoxide te verdampen en had geen tijd voor begrijpend lezen. En zo iemand wil de politiek in.

“Ja, Matthijs, eindelijk een echte baan”, flapte de vrouw die sneller praat dan haar hersens denken er in DWDD uit. Van Nieuwkerk hield zich in, maar kon het niet laten: “Oh, blijkbaar had je die nog niet eerder”.

Simons, wars van gangbangen met Prince, kirt nu in al haar aandachtsgeilheid over het vooruitzicht van een islamitische gangbang met twee Turken en een Marokkaan. Oeps, dat bedoelde ik niet. Het moet zijn: twee islamitische Nederlanders van Turkse achtergrond en een islamitische Nederlander van Marokkaanse achtergrond. Een bek vol, maar goed, een bek vol is nu eenmaal het ultieme – stopwoordje van Simons – hoogtepunt bij een gangbang.

Sylvana Simons heeft, na het wegslikken van de gangbang maizena, altijd haar mond vol over racisme, discriminatie, integratie, vooroordelen en achterstelling, en dan sluit ze zich nu aan bij DENK? Waarom? Om te verbinden.

Een gotspe.

De heren van DENK moesten de PvdA fractie verlaten nadat ze tijdens een interne vergadering een fractielid dreigden met “Allah zal je straffen”. Deze zelfde heren hadden het gisteren te druk buiten de Tweede Kamer om deel te nemen aan een debat over de arrestatie van Ebru Umar in Turkije en over de lange arm van dictator in spé Erdogan.  En bij zo’n laf afsplitsingsgroepje sluit Simons zich aan. Dat valt in huize Morve onder ‘hoerig opportunisme’. Sylvana Simons vindt sowieso die arrestatie van Umar in Turkije eigen schuld, dikke bult. Geen enkele serieuze politieke partij wil zo’n mevrouw binnen de gelederen. Alhoewel: is de vacature Wassila Hachchi al vervuld bij D’66?

We zijn verward. Liefst laten we ons politieke systeem niet bezoedelden met meisjes zoals Simons. We zien de bui al hangen: mocht ze in de kamer gekozen worden, dan heeft ons Surinaams, sorry: Nederlandse met Surinaamse achtergrond, betwetertje natuurlijk binnen de kortste keren bonje met de DENK jongens en begint ze een éénvrouwsfractie of paradeert in Paramaribo met haar wachtgeldvuitontasje en idem Pradajurkje.

De kans dat ze gekozen wordt is volgens de huidige peilingen gering. Ook dat is een somber vooruitzicht, want niet gekozen worden betekent weer aanschuiven in alle praatprogramma’s, en daar heeft de familie Morve helemaal geen trek in.

Het zijn verwarrende tijden.

Mr. Jean Morve, politiek commentator Meditatione Ignis

 

 

 

Alexander Pechtold – staatsman van postzegelformaat

referendum april 2016

In 2005, ruim vijftien jaar na de opening van het ijzeren gordijn, bezocht ik vijf dagen de Oekraïense hoofdstad Kiev. Waarom? Nieuwsgierigheid. Nooit eerder was ik in Oost-Europa.

Het werden vijf dagen verbijsterende confrontatie met oost Europees chagrijn. Zelden zag ik zoveel sombere koppen bij elkaar. Nooit eerder zag ik ook zoveel extreem dure auto’s rijden. De corruptie droop toen al over de straattegels.

Mijn gewoonte mensen die je in een smalle hotelgang of op nauwe hoteltrappen passeert te groeten, ontlokte nooit een wederzijdse groet. Kiev maakte op mij een gedeprimeerde indruk. Toch kwam ik in de Kievse MacDonald in gesprek met twee Engels sprekende Oekraïense autochtonen. Een leuke ontmoeting. Goed opgeleide, kritische mensen. Toen ik een foto van hen wilde maken, werd ik onverwacht op mijn schouder getikt door een man in grijze broek en zwart leren jack: ‘No photographs’.

Hé, geen foto’s in de MacDonald in vrij Oekraïne? De dagen daarna zag ik, achterdochtig geworden, overal mannetjes in grijze broeken en zwarte leren jacks. Het voelde alsof Oekraïne nog steeds onderdeel was van de oude Sovjet Unie waar iedereen iedereen in de gaten hield.

Aan die trip naar Kiev moest ik denken toen ik vandaag in De Volkskrant, allang niet meer de beste krant van Nederland, las over het eendagsbezoek dat Alexander Pechtold, zonnebankgebronsd staatsmannelijk boegbeeld van D’66, naar Oekraïne maakte, op zoek naar argumenten om JA te zeggen tegen het associatieverdrag met dat land. Volgens het verslag in de krant miste Pechtold in Kiev zijn busje en moest een taxi nemen. De chauffeur van de taxi bleek niet alleen te weten waar Nederland ligt – hoeveel taxichauffeurs in Nederland weten dat over Oekraïne – maar ook dat er in ons land een referendum komt over het associatieverdrag en dat er in Nederland lustig en ongestraft op los geblowd wordt.

Ik moest meteen denken aan de mannetjes in grijze broeken en zwartleren jacks.

Naïeve Pechtold bazuinde de hele dag tegen zijn gesprekspartners onder de indruk te zijn dat in Kiev zelfs een taxichauffeur gehoord had over ons matrozenpetjereferendum. Hij vertederde daarmee de zielen van zijn gesprekspartners, zoals president Porosjenko. Geen moment kwam het in ijdele Alexander op, dat hij al in de taxi op z’n Oekraïens gemanipuleerd werd. Wat moeten ze in politiek Kiev gegrinnikt hebben om de Nederlandse toonaangevende politicus van postzegelformaat. De dorpspoliticus uit een kikkerland die zich alles laat wijsmaken.

Pas bij zijn bezoek aan premier Arseni Jatsenjoek komt de aap, wiens staart de hele dag al voor iedereen behalve Alexander zichtbaar uit zijn scheerwollen maatkostuum hing, volledig uit de mouw.

Pechtolds verhaal aan Arseni Jatsenjoek over zijn ontmoeting met de Oekraïense taxichauffeur bracht verlichting na een verhitte tirade door de premier. “Dat geeft toch aan dat de gewone Oekraïner zich wil spiegelen aan de normen en waarden van Europa”, aldus de D66-leider. Jatsenjoek: “Die taxichauffeur werkt voor mij. U begrijp toch wel dat het hier zo gaat?” Dan begint Arseni, volgens De Volkskrant, keihard te lachen. “Uw chauffeur was een groot liefhebber van marihuana”, zegt Pechtold. En ook daar moet de premier van Oekraïne om lachen.

Pechtold bij Porosjenko

Plaatsvervangende schaamte krijg je door de stupiditeit van Pechtold. Een schaamte die alleen maar toeneemt wanneer je dwerg Pechtold onderdanig en angstig naast president Porosjenko op de foto ziet. Een ‘déja vu’, want waar doet die foto mij meteen aan denken: aan de foto’s van het bezoek dat Balkenende en De Hoop Scheffer september 2003 als twee onderdanige snotneusjes brachten aan president George Bush. Alsof ze bij god zelf op audiëntie waren.

Het bezoek van Pechtold aan Oekraïne leert ons veel. Je moet er niet aan denken dat een lichtgewichtpoliticus als Pechtold ons land internationaal vertegenwoordigt. Poetin zal het prachtig vinden; ik niet.

Het bezoek leert ons ook hoe manipulatief en corrupt de politiek in Oekraïne werkt, van taxichauffeur tot politieke top.

Genoeg redenen, zo lijkt het, 6 april tegen dat associatieverdrag te stemmen. Mijn vertrouwen in Nederlandse politici die stampvoeten dat we vóór moeten stemmen is even diep gedaald als in de Oekraïense machthebbers.

Pechtold heeft zich in Kiev belachelijk gemaakt. Maar, er gloort licht: zijn optreden heeft getoond hoe onbelangrijk de uitkomst van het referendum op 6 april zal zijn. Zowel Poetin als Porosjenko zal, JA of NEE,  er geen nacht minder om slapen.

Mr. Jean Morve, politiek commentaar

 

Economisch-geluk zoekers

Familie Verdonck uit Valkenswaard, 18 personen, emigreert naar Australië
Familie Verdonck uit Valkenswaard, 18 personen, emigreert naar Australië

 

Beeld en Geluid, Hilversum: In de periode 1947-1963 bereikt het aantal overzeese emigranten uit Nederland een peil van 410.000, van wie de meerderheid naar Canada (147.000), Australië (119.000) en de Verenigde Staten (76.000) gaat. In totaal vertrok ongeveer 3½ procent van de Nederlandse bevolking naar overzeese gebieden. Emigratie wordt zelfs van overheidswege gestimuleerd. Belangrijke motieven vormen het sombere economische toekomstperspectief, het huizentekort en de dreiging van een derde wereldoorlog.

In 1955 vertrok de Valkenswaardse familie Verdonck van 18 personen op het stoomschip Johan van Oldenbarneveld naar Australië. Ze waren niet de enigen op dat schip. In totaal maakten 1400 Nederlanders de reis naar ‘down-under’ in de hoop een economisch beter bestaan te vinden dan in het arme, na-oorlogse Nederland. Ze zochten hun economisch geluk en veiligheid aan de andere kant van de wereldbol.

In deze migratie-tsunami, vrij naar Geert Waterstofperoxide, werden ze al door velen vooraf gegaan en velen zouden nog volgen.

In 1947 vertrok het troepentransportschip Waterman vanaf Rotterdam met honderden boeren en ‘bruidjes’ van Canadese militairen naar Canada.

Naast massale verplaatsingen vonden er ook individuele reizen plaats. Het woord ‘familiehereniging’ had in die tijd nog niet de negatieve connotatie die het nu heeft. F.K. Schoonebeek vertrok 1951 uit Halfweg, in zijn 99ste (!) levensjaar, samen met zijn 71-jarige dochter naar Zuid-Afrika om zich te herenigen met zijn jaren eerder geëmigreerde zoons. Schoonebeek zou niet meer naar Nederland terugkeren.

Het motorschip Sibajak bracht 1953 honderden Nederlanders naar Australië. In een promotiefilm van de firma Ruys & Co. wordt de luxe aan boord van het schip geprezen. Van rijen wastafels zonder tussenschot – camping idee – en douches kon de hele dag gebruik gemaakt worden. Er waren ruime lounges en eetruimtes en voor kinderen speel- en lesruimtes; voor degenen die ‘niet in een cabine zijn ingedeeld’ waren er slaapzalen met stapelbedden.

Wanneer ik de opnames van badruimtes en slaapzalen zie, moet ik denken aan de opvang van vluchtelingen in het Nijmeegse Heumensoord waar allerlei klachten over zijn. Het verschil tussen Heumensoord en Sibajak is relatief.

De Nederlandse migranten namen gebrek aan privacy en comfort op de koop toe. Ik realiseer mij: vooraf was bekend hoe lang hun scheepstocht zou duren. Die luxe overzichtelijkheid kennen de vluchtelingen niet.

Bovendien: er waren voor de Nederlandse migranten voldoende ‘Indonesische bedienden’ aan boord. Ruys & Co. is daar in de promotiefilm ronkend trots op.

In 1952 vertrokken vanaf Rotterdam acht boerenfamilies uit Noord-Oost Nederland naar Brazilië. Zij waren de voorhoede van wat uiteindelijk een Nederlandse kolonie van 300 migranten, 700 kilometer ten zuiden van de Braziliaanse hoofdstad, zou worden. Alle landbouwwerktuigen en -vervoersmiddelen gingen op het schip mee. Het inschepen van de ‘bagage’ duurde twee dagen.

In de eeuwen voorafgaand aan de na-oorlogse uittocht, reisden duizenden Nederlanders naar de koloniën. Allemaal ‘economisch-geluk zoekers’ die als de trots van de Nederlandse natie werden gezien.

Dat gold ook voor de emigranten tussen 1945 en 1965. Dat waren Nederlanders die niet bij de pakken neerzaten, maar het heft in eigen hand namen op zoek naar een ‘betere toekomst’. Overigens: gestimuleerd en gesponsord door de Nederlandse overheid.

‘VOC-mentaliteit’ zou Balkenende zeggen.

In de opbouwjaren na de Tweede Wereldoorlog werd economische gelukzoekerij gezien als Hollands heldendom. Weliswaar gedreven door economische onzekerheid, maar toch: heldendom. Emigreren dwong respect af.

Nieuwkomers naar Nederland, ook op zoek naar economisch geluk omdat hun thuisland dat niet biedt, worden niet zo positief bekeken. Integendeel: economisch geluk zoeken heeft een negatieve bijklank gekregen. Nederlandse economisch geluk zoekers in Australië, Canada of Nieuw-Zeeland waren per definitie harde werkers die een krachtige bijdrage leverden aan de economie in de gastlanden; economisch geluk zoekers die nu naar Nederland komen zijn per definitie parasieten waar wij alleen maar last van zullen hebben.

Dat Turken in Rotterdam al jaren achtereen de grootste groep nieuwe ondernemers vormen, doet aan dat negatieve beeld niets af. De nieuwe-Nederlanders zouden niet bereid zijn de tradities uit hun land van oorsprong in te ruilen voor Nederlandse tradities. Nou en? Wat te denken van alle Nederlandse verenigingen in de nieuwe wereld met hun fundamentalistisch-orthodoxe kerkgenootschappen, hun Nederlandse tradities en feesten?

Zoals altijd, is ook hier het maken van vergelijkingen dubieus. De tijden en omstandigheden zijn anders. De schaal is anders. 500.000 vertrekkende Nederlanders in 20 jaar tijd en dan ook nog naar ver uiteen liggende landen, heeft minder impact dan de toestroom van vluchtelingen en economische gelukzoekers nu.

Wereldwijd waren in 2014 zestigmiljoen mensen op de vlucht. Daarvan kwamen er zo’n 80.000 in 2014/15 naar Nederland. Op een bevolking van 17 miljoen is dat 0,6%. Relatief dus heel wat minder dan de 3,5% Nederlandse emigranten in de twee decennia na de oorlog. Alleen al in 1952 emigreerden 48.000 Nederlanders. 48.000 vertrekkers op een bevolking van nauwelijks 11 miljoen scheelt verhoudingsgewijs weinig met 80.000 op de 17 miljoen. Hoe je het ook wendt of keert: het betreft allemaal mensen die noodgedwongen hun geboorteland verlieten met alle emotie en ontvreemding van dien.

De dreiging van een derde wereldoorlog motiveerde velen te vertrekken uit Nederland. Mensen die voor een dreigende oorlog uit vluchtten. De Nederlandse zoekers naar een betere economie waren dus gedeeltelijk ook vluchtelingen.

Het is pijnlijk steeds maar weer de tokkie-mantra te moeten horen dat er geen plaats is voor vluchtelingen in Nederland en dat het ‘allemaal gelukzoekers’ zijn. Nou en?

In de Syrische burgeroorlog kwamen vanaf 2011 circa 500.000 burgers om het leven. Wie durft nu nog te beweren dat de Syriërs die onze kant op komen geen vluchtelingen, maar economisch gemotiveerden zijn?

Het schept verbazing, in ieder geval bij mij, dat het zoeken van (economisch) geluk en veiligheid verwerpelijk is. De presentatie van tegenstanders is bedroevend en schaamtelijk. Domheid aan de macht. Daar is geen rede tegenop gewassen.

Wanneer al die economisch-geluk zoekers in Nederland succesvol zijn, dan bevordert dat toch ook het economisch geluk van allen in Nederland?

Of zie ik dat verkeerd?

Mr. Jean Morve, politiek commentator.

 

 

Geert Wilders eregast op verjaardagsfeest PvdA

Janmaat en echtgenote
Janmaat en echtgenote

NRC-media 9 februari 2016: Het optreden van Geert Wilders brengt de democratie in gevaar, zegt PvdA-voorzitter Hans Spekman bij de zeventigste verjaardag van zijn partij. “De geest moet terug in de fles.”

Spekman laat geen kans voorbij gaan zich als vrijwilliger in te zetten voor het Geert Wilders promotieteam. Ook nu weer, in een lang interview over de verjaardag van zijn zo langzamerhand marginale partijtje, richt hij de spotlichten op Wilders. Deze zal in zijn vuistje lachen en heeft ongetwijfeld een vernietigende kwinkslag bedacht als hem om commentaar gevraagd wordt. Spekman kreeg er al op cabareteske manier van langs toen hij moest ‘kotsen’ van Wilders minder-minder-Marokkanen actie tijdens de gemeenteraadsverkiezingen in Den Haag. “Een mooie gelegenheid om eindelijk eens een schone trui aan te trekken”, sloeg Wilders terug.

Is die Wilders werkelijk zo’n gevaar voor de democratie? Dat zal nog moeten blijken bij de landelijke verkiezingen volgend jaar. Mocht Spekman’s angstdroom uit komen, dan is enige introspectie geboden. Hij, Alexander Pechtold vindt er ook een dagtaak in, heeft een aanzienlijke rol gespeeld bij de populariteit van Wilders. Niet alleen vanwege zijn voortdurende gefoeter op Wilders, maar vooral ook omdat zijn partij, samen met de andere gevestigde partijen, het vacuüm gecreëerd heeft waarbinnen Wilders acteert.

Het stigmatiseren van Wilders als rechtse rakker heeft Wilders steeds verder naar extreme uitspraken en uiterst rechtse – wat dat dan ook mag betekenen – stellingname gedrongen.

Dat kwam eerder in de parlementaire geschiedenis voor. Hans Janmaat, Centrum Democraten, was aanvankelijk een centrum, de naam zegt het al, democratisch politicus. Hij werd door de politieke gevestigde orde uit de jaren tachtig van de vorige eeuw voortdurend bestempeld als ultra-rechts en werd daardoor langzaam maar zeker steeds rechtser. Pas na zijn dood in 2002 werd duidelijk dat de man jarenlang onrecht werd gedaan. Zijn vrouw werd bij een linkse aanslag op een Centrum Democraten bijeenkomst voor haar leven invalide. Dat hadden rechtse mafkezen eens moeten flikken met de vrouw van Spekman. De wereld zou te klein zijn. Straten en pleinen zouden naar haar vernoemd worden; een standbeeld voor het PvdA hoofdkwartier aan de Herengracht (een typisch modaal socialistische lokatie) zou haar deel zijn plus een jaarlijks anti-rechts congres met mevrouw Spekman als naamgever. Over het welbevinden van mevrouw Janmaat deed links Nederland de bek niet open.

Ik wil geenszins betogen dat Wilders eenzelfde onrecht overkomt als Janmaat. Er zijn enkele wezenlijke verschillen. Belangrijkste verschil is dat Wilders een veel slimmere presentatie heeft en beter dan wie ook, met heldere, stotterloze dictie, kan debatteren. Die gave ontbrak bij Janmaat. Bovendien hadden in Janmaat’s tijd de moorden op Fortuyn en Van Gogh nog niet plaatsgevonden, en lagen 9/11, de golfoorlogen, gruwelijke IS-acties en smerige Jihad aanslagen nog in de schoot van de toekomst verborgen.

Wilders zal iedere keer wanneer hij fel bekritiseerd wordt door Spekman, Samson, Pechtold (Femke Halsema en haar mini-partijtje kon er destijds ook wat van) in zijn handen knijpen. Het maakt niet uit hoe ze over je praten, als ze maar over je praten. Liever de hemel in vervloekt, dan het graf in geprezen.

Het politieke beeld werd de afgelopen tien jaar bepaald door een economische crisis met als gevolg afbraak van allerlei zekerheden, forse bezuinigingen en stijgende werkloosheid. De Arabische lente die zich vanaf Tunesië verspreidde over Libië, Egypte en Syrië is uitgedraaid op een Arabische nachtmerrie met miljoenen vluchtelingen richting West-Europa.

Chaos alom. ‘Stoere’ leiders als Wilders gedijen als kool op deze voedingsbodem doordat nette partijen als de PvdA (momenteel regeringspartij) vleugellam, passief toekijken.

De vluchtelingenvolksverhuizing is vervuild doordat tienduizenden, vooral mannen, uit veilige landen zonder kans op asielstatus in Europa vrijwel onbelemmerd met deze volksverhuizing meeliften. De Europese samenwerking is een fictie. Alle daadkracht ontbreekt. Daadkracht is precies wat nodig is om de democratie te beschermen tegen mensen als Wilders en Le Pen.

De democratie wordt niet bedreigd door het onkruid dat welig tiert in de slecht onderhouden politieke tuin, maar door de democratisch gekozen tuinlieden die de kracht ontberen orde op zaken te stellen.

Het verwijt van Spekman aan Wilders is projectie. Hans denkt Wilders te zien, maar kijkt in de spiegel naar zijn eigen machteloze, democratie-ondermijnende slappe tronie.

Mr. Jean Morve, politiek commentator

Tulip Siddiq promoot Donald Trump in het Britse lagerhuis

Tulip Siddiq promoot Donald Trump in het Britse lagerhuis
Tulip Siddiq promoot Donald Trump in het Britse lagerhuis

In het Britse Lagerhuis is gisteren gediscussieerd over het voorstel presidentskandidaat Donald Trump de toegang tot de U.K. te ontzeggen. Het debat was naar aanleiding van een online-petitie, die werd gestart na Trumps opmerkingen over moslims. Hij zei dat de grenzen van de VS dicht moesten voor alle moslims. Die petitie werd ruim een half miljoen keer ondertekend.

Labourlid Tulip Siddiq, die de petitie al vroeg steunde: “Zijn woorden zijn niet komisch. Zijn woorden zijn niet grappig. Zijn woorden vergiftigen. Ze wakkeren spanningen aan tussen kwetsbare groepen.”

Het lijkt wel of hier Alexander Pechtold aan het woord is die zich weer eens opblaast over provocaties door Geert Wilders. Zowel Wilders als Pechtold zijn slaapverwekkend voorspelbaar. We kunnen dus wachten op Pechtolds theatrale verontwaardiging over Wilders’ recente aandachttrekkerij: alle mannelijke asielaanvragers dienen opgesloten te worden in de asielzoekerscentra om de Nederlandse vrouwen te beschermen tegen ‘testosteronbommen’ die ‘als een zwaard van Damocles’ boven ‘onze vrouwen hangen’.

Hoe verzint de man deze platvloerse beeldspraak! Teleurstellend voor iemand die door vele partijen gezien wordt als een sterk en origineel debater.

Het is politieke porno: de afstomping is zo groot dat steeds extremere middelen nodig zijn om nog te prikkelen. Er is echter een grens. Er komt een moment dat geen enkele uitspraak nog prikkelt en extreme uitspraken zich keren tegen de spreker.

Dat geldt voor Donald Trump en ook voor figuren als Geert Wilders. Langzaam maar zeker manoeuvreren ze zich naar de politieke periferie totdat ze als karikatuur, door niemand meer serieus genomen, over de rand kukelen.

Ze worden onnodig lang overeind gehouden door de Tulip (is dit een echte naam?) Siddiqs en Alexander Pechtolds in het parlement.

“Zijn woorden zijn niet grappig, maar giftig”. Natuurlijk niet voor die jongedame Tulip Siddiq, want die is daar te intelligent en te kritisch voor. Nee, die woorden zijn gif voor het domme volk dat ze vertegenwoordigt en dat beschermd moet worden tegen de woorden van Trump. Hetzelfde domme volk dat periodiek naar de stembus gaat om op mensen als Siddiq te stemmen. Daar is het volk wel intelligent genoeg voor. Beseft die Siddiq dan echt niet dat haar fanatieke pogingen bescherming te bieden tegen het verbale gif van Trump pure arrogantie is?

Siddiq dient zich te realiseren dat iedereen kiest voor zijn eigen gif, of dat nu een wars politiek standpunt is, of een extreem fundamentalistische geloofsopvatting. Siddiq ziet in de spiegel niet haar eigen fundamentalistische morele opvatting over Trump en vergeet dat zij in het Lagerhuis acteert dankzij de vrijheid van het woord. Die vrijheid betekent niet alleen dat Siddiq mag zeggen wat ze wil, maar dat ze zonder enige belemmering anderen die vrijheid ook gunt.

Ga tegen Trump in als je het niet met hem eens bent – ook al is het de vraag of je op al zijn idiotie moet reageren – maar belemmer hem niet in zijn bewegingsvrijheid. Een besluit Trump de toegang te ontzeggen tot de U.K. is niets anders dan wantrouwen over de veerkracht van de eigen democratie en de intelligentie van het electoraat.

Trump kan je misschien buiten de deur houden, maar zijn woorden natuurlijk niet. Als ik Trump was zou ik dolblij zijn met de promotie door Tulip en haar medestanders, net zo blij als Wilders al jaren moet zijn met de promotionele activiteiten van Pechtold.

Mochten de woorden van Trump gif zijn, dan biedt Tulip Siddiq geen effectief antidotum, integendeel..

Trump wil de grenzen sluiten voor moslims, Tulip Siddiq wil de grens sluiten voor Trump. Het gaat druk worden aan de grenzen van de vrije wereld.

Mr. Jean Morve, politiek commentator Meditatione-Ignis