Het is nog veel erger met Facebook

Facebook manipuleert wat we denken en censureert ongecontroleerd wat we denken. Daarom gebruik ik dit forum niet. Niet omdat Facebook voor adverteerders en belangengroepen aan de haal gaat met alle gegevens die de gebruikers blindelings te grabbel gooien. Dat hadden die gebruikers kunnen weten.

Juni 2017 wiste ik al mijn Facebook account. Niet vanwege eventueel misbruik van mijn gegevens, maar om een voor mij aanzienlijk zwaarder wegende reden: de ongecontroleerde macht van Facebook over onze communicatie. Zie Facebook dictatuur in mondiaal dorp.

Uit de acties van Cambridge Analytica blijkt hoe angstaanjagend we met ons allen gemanipuleerd kunnen worden, niet alleen doordat we informatie voorgeschoteld krijgen die we graag willen zien, maar – nog sluwer – doordat onaangename informatie ons onthouden wordt.

Eng, heel eng.

Facebook is een ongecontroleerde mondiale macht geworden die niet alleen manipuleert met de circa 2 miljard gebruikers, maar zelfs ook met mensen die helemaal niet aangesloten zijn op Facebook.

Het is bizar dat zo’n alomvattende macht in handen is van een kleine groep zakenmensen, zonder de geringste vorm van democratische controle.

Facebook bepaalt niet alleen welke informatie wij ontvangen, maar bepaalt ook hoe we met elkaar communiceren zonder dat de regels die daarbij gehanteerd worden duidelijk zijn, zonder dat er enige invloed is van de gebruikers op de Facebook-regels en zonder dat je als gebruiker bezwaar kunt maken wanneer Facebook je communicatie censureert.

Facebook maakt het zelfs zo bont dat wanneer je iets zegt of laat zien dat de vage Facebookmacht niet zint je definitief, of als ‘straf’ voor een maand de mogelijkheid ontnomen wordt je te uiten via Facebook.

Alle Facebookgebruikers die denken dat dit platform vrijheid van meningsuiting faciliteert vergissen zich, want Facebook beperkt juist die vrijheid van meningsuiting. Niet alleen door de meningen van de gebruikers te manipuleren, maar ook door te censureren.

Laten we met ons allen stoppen met het familiekiekjesexhibitionisme en dat eendimensionale gedoe van likes en duimpjes.

Ik zit bovendien niet te wachten op reclames voor wandelschoenen nadat ik al wandelschoenen via een webshop kocht. Wat moet ik daarmee? Voor de adverteerders weggegooid geld.

Ton Cremers, gast columnist

[contact-form][contact-field label=”Naam” type=”name” required=”true” /][contact-field label=”E-mailadres” type=”email” required=”true” /][contact-field label=”Website” type=”url” /][contact-field label=”Bericht” type=”textarea” /][/contact-form]

 

EMMA Safety Footwear kent zijn eigen schoenen niet

We maakten het volgens mij allemaal als kind (en volwassene), hier spreek ik de ouderen onder ons toe, wel eens mee dat de tong in onze stoerleren Robinson schoenen op hinderlijke manier onder de veterafsluiting naar opzij wegschoof. Dat voelde niet prettig. Gelukkig vonden de schoenfabrikanten een oplossing voor dit probleem: via een opvouwbaar hulpstukje werd de tong vastgezet aan de zijkanten van de veteropening. Hierdoor was er genoeg ruime om de schoenen aan te trekken en bleef de tong op zijn plaats. Fluitje van een cent zou je denken, maar niet voor DE Nederlandse fabrikant van werk- en veiligheidsschoenen EMMA.

Oorspronkelijk was EMMA de huisfabrikant voor de werknemers van de EMMA Staatsmijnen in Limburg.

Een paar jaar geleden las ik in een van mijn lijfbladen een lovend artikel over EMMA schoenen, dus toog ik naar De Werkman aan de Prinsenstraat in Den Haag om een paar te kopen. Een aankoop waar ik ruim twee-en-half jaar lang geen spijt van had. Dag in dag uit droeg ik die geweldige schoenen bij mijn vijf maal daagse wandelingen met de hond door bos en duin.

Ruim een maand geleden vond ik het tijd nieuwe schoenen te kopen en koos natuurlijk weer voor EMMA, deze keer voor een schoen met klitterbandsluiting. Handig voor de artrose klauwtjes die bij het strikken van veters pijnlijk zijn.

Vanaf de eerste wandeling bleken helaas de tongen van beide schoenen naar de zijkant weg te schuiven. Dat voelt niet lekker. Dus, een mailtje naar EMMA om het probleem te melden. Ik kreeg binnen een dag een reactie dat mijn bevindingen doorgegeven werden aan de betreffende functionaris. Ik antwoordde meteen met ‘dank voor de snelle reactie’ en liet weten dat het mij echt niet ging om ‘geld terug’ of zo, maar dat ik slechts het probleem wilde melden. Ik was in die mail lovend over mijn ervaringen met EMMA.

Daarna trad stilte in en besloot ik foto’s te sturen:

Helaas bleef ook de toezending van de foto’s zonder enig bericht van EMMA, dus er maar weer een mailtje aan gewijd met de vraag waarom verdere reactie uitbleef. De vriendelijke dame die mijn mails steeds beantwoordde liet weten zelf ook nog niets gehoord te hebben, maar de betreffende afdeling – alsof EMMA een multinational is met duizenden werknemers en honderden mails per dag – alsnog om reactie te vragen. Ze hoopte op reactie binnen een week, alsof dit niet het digitale tijdperk is. Mocht ik na een week niets gehoord hebben, moest ik nog maar eens mailen.

Wel, die reactie kwam binnen een week: of ik de schoenen op wilde sturen zodat ze het probleem konden bestuderen, bekijken.

Ja, hallo! Kent EMMA zijn eigen schoenen niet en is het echt zo dat er een foutje zou zitten net in dat ene paar dat ik kocht en bij niemand anders, en zijn de foto’s die ik stuurde onvoldoende duidelijk (beoordeelt u zelf maar hierboven)?

Nu was het tijd voor mij een wat minder tolerante toon aan te slaan en te laten weten dat ik dit echt baarlijke nonsens en vertragingstactiek vind. Ik kondigde aan een review te gaan schrijven op Google. Nou, dat zette de ‘betreffende afdeling ineens aan tot onmiddellijke actie. Niks twaalf dagen plus eventueel nog een week wachten, niks opsturen schoenen om het probleem te bekijken, maar meteen het aanbod mij mijn geld terug te geven ondanks dat de 14 dagen bedenktijd bij een WEB aankoop reeds verstreken was.

Mijn geld terug? Dat wilde noch vroeg ik. Ik wilde slechts één ding: EMMA het probleem melden en ik verwachtte niets anders dan dat men het fatsoen zou hebben mij te laten weten hoe dat probleem bij toekomstige schoenen aan te pakken. Ik schreef dat niet, maar had toekomstige toezending van een geoptimaliseerd model natuurlijk op prijs gesteld.

Dat geld, we praten over minder dan honderd euro, mag EMMA wat mij betreft aan een goed doel besteden. Ik zal in ieder geval na deze behandeling nooit meer EMMA schoenen kopen, niet dat model met klitterband LUDO S1P, of welk ander model met een fantasienaam dan ook.

Ton Cremers

 

Facebook dictatuur in mondiaal dorp / Facebook dictatorship in the global village

Facebook zou, exacte gegevens verstrekt het geheimzinnige bedrijf niet, wereldwijd tweemiljard gebruikers hebben. Een zeer indrukwekkend en tegelijk verontrustend aantal. Bovendien is Facebook ook nog eigenaar van What’s App en Instagram. Facebook is een van de grootste machten geworden in het digitale mondiale dorp.

Marshall MacLuhan kondigde dit Global Village al 1968 aan in zijn gelijknamige boekje. Global Village is een door hem bedachte term die de trend beschrijft van massamedia die de tijd- en plaatsbarrières van de menselijke communicatie steeds meer wegneemt, waardoor mensen op een mondiale schaal kunnen communiceren.

Een ziener die man.

Wie maakt echter de dienst uit in dat mondiale dorp? Facebook, zoals ik onlangs mocht ervaren. Een machthebber over de communicatie van tweemiljard mensen vrij van enige democratische controle en transparante regelgeving. We zijn in het mondiale communicatiedorp van Facebook terecht gekomen onder een willekeurige dictatuur die op onvoorspelbare manier bepaalt hoe 15% van de wereldbevolking onderling communiceert. Verontrustend. Helemaal verontrustend omdat alle vrijwillige migranten naar dat mondiale dorp als onderdanige bavianen de goddelijke en absolute macht van Facebook accepteren.

Wat geschiedde..

Een drietal remonstrantse dominees pleitte afgelopen week voor het schrappen van tweede pinksterdag uit de Nederlandse feestdagenkalender en daarvoor in de plaats het islamitische suikerfeest op te nemen. Zeven procent van de NL bevolking is moslim en hoeveel van die 7% zitten te wachten op het suikerfeest als nationale, dus ook voor niet-moslims geldende, feestdag is niet bekend. Ik, niet-moslim, zit daar niet op te wachten en reageerde op feestboek met: 

Een door irritatie ingegeven tekst naar aanleiding van het gristelijke plan. Ik kreeg een tiental reacties waarbij drie vooral opvielen. Tot twee keer toe werd ik voor ‘racist’ uitgemaakt – alsof de islam een ras is en geen geloof – en één meneer met een Marokkaanse achternaam schreef mij: “Die kop van jou zecht al genoeg”. Ja, in tegenstelling tot deze lieftallige persoon had ik mijn portret bij mijn profiel staan. ‘Zecht’? Vooruit, laat ik daar geen grapjes over maken.

Wat geschiedde nog meer…

Facebook – who the fuck is Facebook – besloot mijn tekst offline te halen omdat die in strijd zou zijn met de Facebook regels. Welke regels? De richtlijnen (?) van de Facebook community (waarom in het Engels?). De richtlijnen dus van de onbekende, en ongecontroleerde alleenheerser in het mondiale dorp:

Dreigde ik? Zaaide ik haat? Discrimineerde ik? Uitte ik mij racistisch? Wie het weet mag het zeggen. Wat ik in ieder geval met grote zekerheid weet, is dat de richtlijnen van de Facebook community vaag zijn en geen boodschap hebben aan de vrijheid van meningsuiting.

Laat ik (met excuus aan de Joodse ‘community’), zo dacht ik, eens een proef op de som nemen en een uiterst discriminerende en haatzaaiende cartoon, overgenomen van Al Jazeera, op mijn Facebook tijdlijn zetten, en dan merken of die cartoon wel binnen de richtlijnen van de Facebook community geaccepteerd wordt:

Je raadt het waarschijnlijk al: binnen de richtlijnen van de Facebook community niets aan de hand. De cartoon bleef onbelemmerd staan totdat ik zelf na drie dagen besloot hem te verwijderen.

Tegelijkertijd verscheen een onfris bericht van een Raadslid van een Haagse moslimpartij op Facebook. Blijkbaar ook een bericht dat past binnen de richtlijnen van de Facebook community:

Deze meneer Abdoe Khoulani, een antisemiet pur sang, mag zijn vuiligheid naar believen spuien binnen de Facebook community, omdat deze vuiligheid blijkbaar past binnen de richtlijnen van die community.

Je staat tegen de big brother dictatuur van Facebook machteloos zo lang je inwoner wenst te blijven van dit mondiale dorp. Beroep tegen de veroordelingen door Facebook is niet mogelijk. Evenmin communiceren. Facebook vormt een anonieme macht zonder telefoon of email.

Het enige dat je tegen Facebook kan doen, is het griezelige mondiale dorp verlaten. Dat heb ik dan ook maar gedaan.

Ton Cremers, gastcolumnist

De imponerende woede van Axel Rüger

Wat een walgelijke TV-avond. In De Wereld Draait Door en bij Pauw werd podium geboden aan ‘Okkie’ Durham, de inbreker die twee Van Gogh schilderijen roofde uit het museum aan de Paulus Potterstraat. Gelukkig bleef mijn inbreng in de door Vincent Verweij gemaakte en door Brandpunt uitgezonden documentaire over de inbraak en de terugkeer van de schilderijen beperkt tot een enkele, algemene opmerking over inbraakvertragend glas en mijn stellige overtuiging dat deals met criminelen de basis leggen voor toekomstige diefstallen. Okkie’s advocaat Bénédicte Ficq, iedere keer wanneer ik haar zie moet ik denken aan Hirsi Ali, deelde mijn mening.

De documentaire waar Verweij een jaar aan werkte, geeft een fascinerende inkijk in de wereld van ‘career criminals’ als Durham en Mink Kok. Geen heren die je graag in je kennissenkring hebt, of met wie je op wat voor manier dan ook geassocieerd wilt worden. Als documentairemaker begeef je je op glad ijs wanneer je met dergelijke heren aan de slag gaat. Het ware beter geweest wanneer Vincent Verweij de boeiende documentaire voor zichzelf had laten spreken, want zijn optreden bij met name Pauw vond ik ronduit ongelukkig. Wat mij betreft wierp dat een smet op wat een goed product is. Zo zie je maar: er is een aanzienlijk verschil tussen onmiskenbare professionaliteit achter de camera en beschouwingen over je product in de spotlights van een babbelprogramma.

Laat het duidelijk zijn, Okkie Durham wordt in de documentaire van Verweij geenszins verheerlijkt, een valkuil waar journalisten vaak in vallen. De kijkers kregen de narcistische persoon Durham in al zijn ontluistering te zien. Daar was nauwelijks interpretatie door de documentairemaker voor nodig. De man is blijkbaar zoals hij is, een nare crimineel die jarenlang velen benadeeld heeft. Het zal voor Okkie niet prettig zijn op Twitter alle reacties op zijn persoon te lezen. Ik raad hem aan voorlopig niet op zijn bromfietsje – heel symbolisch een kinderformaat ding – door Amsterdam te zwerven, maar zich in schaamte een aantal weken achter de goed beveiligde voordeur van zijn appartement terug te trekken.

Het verhaal in de docu spitste zich toe op de winstgevende kant van schilderijendiefstal. Gestolen schilderijen zouden een ruilmiddel kunnen zijn voor criminelen om strafvermindering te krijgen. Gelukkig prikte Axel Rüger deze ballon door. De suggestie in de docu van Verweij dat een Italiaanse crimineel geen 20 maar 12 jaar straf kreeg dankzij onder andere de teruggave van de schilderijen klopte volgens Axel Rüger niet. De strafeis ging weliswaar van 20 naar 12 jaar, maar de uiteindelijke straf werd 18 jaar. Tel maar uit je winst.

Vincent Verweij leek bij Pauw alle distantie tot zijn criminele subject uit de documentaire kwijt te zijn en ging tegen Axel Rüger in de aanval omdat het Van Goghmuseum die nare Okkie niet meer in het museum wil hebben. Hij heeft immers zijn straf er al op zitten. Axel Rüger ziet dat, volkomen terecht, anders. Mensen die schade hebben aangericht mogen, geheel volgens de huisregels, het museum niet meer in. Verweij’s poging Axel Rüger de kwaaie Pier toe te spelen werd door Rüger overtuigend gecounterd.

Laten we wel wezen, een cultureel onbenul als Okkie Durham – hij had het in de docu herhaaldelijk over de ‘aardappeltelers’ en meende dat schilderijen met dikke verf meer geld waard zijn – heeft sowieso niets te zoeken in welk museum dan ook.

Was Erbin Wennemars in DWDD een verkwikkende criticus van Durham, een welkom alternatief voor de schaapachtig lachende Van Nieuwkerk, in Pauw overklaste Axel Rüger zowel Vincent Verweij als Okkie.  Rügers woede was integer en overduidelijk. Zijn ogen spuwden vuur, zijn mond sprak logica en zijn houding was die van een verontwaardigde gentleman. Hij had zijn opgekropte emotie beter onder controle dan Verweij.

De medewerkers van het Van Goghmuseum kunnen zich gelukkig prijzen met zo’n directeur. De man is blijkbaar bereid als een leeuw te vechten voor het behoud van kunst die van ons allemaal is.

Het ongeloofwaardige excuus van Okkie negeerde hij volledig en Verweij werd aan het einde van het gesprek door de directeur van het Van Goghmuseum berispt. Axel Rüger vond de afsluiting van de documentaire waarin Okkie wandelend langs het museum tegen zijn vriendin blaatte dat hij gemakkelijk via ‘die muur en dat raam’ de Zonnebloemen kon stelen, een stuitende belediging.

Geef de man eens ongelijk.

Niet Okkie of Grunberg stalen de show bij Pauw. Dat deed Axel Rüger.

Ton Cremers

http://www.toncremers.nl

Burgers’ Zoo parkmanager Wineke Schoo ontpopt zich als beveiligingsexpert

Wineke Schoo; screenshot Gelderland TV

Daar gaan we weer. Stoorde ik mij in het verleden regelmatig aan museummanagers die zich na incidenten ontpopten als multigetalenteerden die quasi-deskundigheid over beveiliging ten toon spreidden, nu voegt de manager van een dierenpark zich ook al in die rij en stelt zich bovendien als sitting duck op, want ‘je kunt het als een kluis beveiligen, maar….stropers weten altijd wel een manier om binnen te komen’.

WAT?!! Stropers weten altijd wel een manier om binnen te komen, maar toch zijn volgens Wineke geen ‘strengere maatregelen nodig’? Als ze nu nog beweerde dat strengere maatregelen niet mogelijk zijn – dat kan ik niet overzien, maar betwijfel ik – maar nee: stropers kunnen binnenkomen, en toch zijn er, nogmaals volgens Wineke, geen strengere maatregelen nodig. Er is nota bene in een collega-dierenpark ingebroken, een neushoorn vermoord en beroofd van zijn hoorn en Wineke Schoo beweert doodleuk dat geen extra maatregelen nodig zijn. Doe. Normaal. Hier word ik echt heel moe van. Wat een management lamlendigheid. Volgens mij hoog tijd voor een functioneringsgesprekje.

Kromme tenen krijg ik van dergelijke prietpraat. Ik vertik het om voor de zoveelste keer een onbezoldigde cursus beveiliging en veiligheid te geven, en beperk mij tot de opmerking dat het zonder kluis – de museale collega’s van mevrouw Wineke Schoo papegaaien elkaar na en blaten dat ze van hun museum geen vesting kunnen maken (dixit o.a. Jelle Reumer, voormalig directeur Natuurhistorisch Rotterdam) – heel goed mogelijk is de zes neushoorns  in Burgers’ Zoo afdoende te beveiligen. Ik heb het dan nog niet eens over de methode die in sommige Afrikaanse natuurparken wordt gehanteerd: preventief verwijderen van de hoorns (zie foto).

De hoorns van neushoorns leveren op de markt voor bijgelovigen circa $ 50.000 per kilo op. Volwassen neushoorns żeulen 5 tot 7 kilo hoorn op hun kop mee (ik ben geen deskundige, maar deze info vond ik op het internet). De totale waarde van de hoorns in Burgers Zoo komt dus neer op 6 x 5 x 50.000 = $ 1.500.000. Een bedrag interessant genoeg om met een paar man de hele neushoornpopulatie in Arnhem uit te moorden.

Mevrouw Wineke Schoo doet er verstandig aan ongeveer 5% van deze waarde bij financiers en sponsoren – denk aan de Postcodeloterij – los te peuteren op basis van een goed beveiligingsplan, in plaats van criminelen uit te dagen een nachtelijk bezoek bij haar dierentuin af te leggen.

Ik verzeker haar dat het met dat budget mogelijk is snode plannen van ‘stropers’ te verhinderen. Die moeten bij een goed beveiligingsplan in Burgers’ Zoo gedwongen nagelbijten (een gelijkwaardig alternatief voor de hoorns van neushoorns, want van exact dezelfde biologische samenstelling).

Ton Cremers

lees verder het volledige artikel in De Volkskrant: http://www.volkskrant.nl/reizen/neushoornstropers-slaan-nu-zelfs-toe-in-franse-dierentuin-nederlandse-vince-gedood~a4471388/

Hanna Pennock gruwt in haar gereformeerde gelijk

Kinderboekenmuseum in Letterkundigmuseum, Den Haag
Kinderboekenmuseum in Letterkundig Museum, Den Haag

Het is alweer een aantal jaren geleden, dat een bericht van mij op een Linkedin groep over incidenten met cultuurgoed door de fundamentalistisch gristelijke beheerster Hanna Pennock van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed werd verwijderd. Er deed zich in korte tijd een vierde inbraak met diefstal voor in een museum en ik etaleerde mijn frustratie door mijn bericht over deze diefstal vooraf te laten gaan door het woord NONDEJU.

Dat ging onze strikt volgens Mozes’ wetten levende Hanna Pennock te ver, want ik misbruikte de naam van god. Van wie? Van GOD. In ieder geval niet mijn god, want die heb ik niet, maar blijkbaar van de intolerante, taalpuriteinse god van Sharia Pennock Ik mocht niet het in de taal gebruikelijke francofiele synoniem voor gossie (god), jeetje (Jezus), verdorie, of verdikkeme gebruiken want dat verdroeg Hanna P’s gevoelige en onverdraagzame Thora-zieltje niet.

Natuurlijk ging ik te mijner verdediging te rade bij een autoriteit waar zelfs Hanna Pennock, zo vermoedde ik, het religieuze hoofd diep voor buigt: het Nederlands Bijbelgenootschap. Ik vond aldaar dat de voorkeur gegeven wordt aan een andere woordkeuze dan NONDEJU, maar dat het woord inmiddels net als allerlei andere verbasteringen des heeren naam in de Nederlandse taal ingeburgerd is en geen bron van aanstoot. Behalve dan bij het gristenkind Hanna P. Die nam er wel aanstoot aan. Overigens, op mijn mail aan ouderlinge Pennock over de visie van het Nederlands Bijbelgenootschap kreeg ik nooit enige reactie. Dat werkt zo bij fundamentalisten en oud-testamentisch onvruchtbaren. Zij hebben de waarheid in pacht. Daar kan geen enkel argument, zelfs niet dat van het Nederlands Bijbelgenootschap, tegenop.

Waarom na zo veel jaren hier op terug komen? Hierom: ik bezocht vandaag met mijn dochter en haar zoontje van ruim één jaar het Kinderboekenmuseum in Den Haag en wat zag ik daar bij een voor kinderen bestemde tentoonstelling:

img_0003

Was al jaren die nare, want te laf om te antwoorden op mijn mail over het Nederlands Bijbelgenootschap, Hanna Pennock uit mijn geheugen verbannen maar werd toch even, heel even, mijn opa-pensionado uitstapje met een kleinkind bezoedeld door de herinnering aan leerstellige Hanna.

Ze zal slapeloos zwetend gruwelen onder haar gereformeerde klamme lappen wanneer ze verneemt dat een toonaangevend Nederlands museum, een Literatuur Museum nog wel, met NONDEJUUH de geest van kinderen bezoedelt.

Om in de sfeer van het Literatuur Museum en bijbelfanaat Hanna P. te blijven: de wegen van de heer, mijn geheugen en Hanna Pennock zijn ondoorgrondelijk en zelden aangenaam.

Ton Cremers, gastcolumnist Meditatione Ignis.