Mevrouw Megan Rapinoe wil niet naar dat ‘fucking White House’ en ik wil dat de NOS zo langzamerhand stopt met ons verneuken via nepnieuws

Trump furieus op voetbalster Rapinoe: ‘Zie eerst maar dat je wint’

Nee, deze stemmingmakende kop is niet van mij, maar van een talentloze stagiaire journalistiek die onbezoldigd bij de NOS aan de bak zit.

Lees en bepaal zelf of Trumpo hier zo furieus is.

Trump gaat hier niet buiten zijn boekje, maar reageert inhoudelijk op schunnig taalgebruik door een over het paard getilde vrouwelijke (?) voetballer die heeft laten weten dat ze niet naar het “fucking White House” zal gaan als de VS wereldkampioen damesvoetbal wordt.  Trump is hier niet degene die zich misdraagt. Integendeel: hij reageert eerder ingetogen op het blaten van dit androgyne warhoofd.

Mr. Rapinoe and the fucking White House: https://youtu.be/RLzR0XIpj7s

De reactie van Trump is eerder sympathiek en inhoudelijk dan furieus. Hij houdt van het vrouwenvoetbal en laat arrogante Megan Rapinoe volkomen terecht weten dat ze eerst maar eens moet proberen te winnen. Niets mis met deze reactie, helemaal niets, en zeker geen furieuze reactie.

De kop die bedacht werd door de talentloze koppensneller van de NOS had moeten zijn:

Trump veroordeelt straattaal voetbalspeelster..

..of iets in die trant.

Maar nee, de NOS liegt en manipuleert met onze belastingcenten alle, maar dan ook werkelijk alle nieuws over Donald Trump.

Mevrouw Megan Rapinoe wil niet naar dat ‘fucking White House’ en ik wil dat de NOS zo langzamerhand stopt met ons verneuken via nepnieuws.

Kom op bijdehandje Kajsa Ollongren en pak dit nepnieuws eens aan in plaats van je bizarre windmolengevecht tegen Rusland.

Bob Bernstein.

 

Matty Verkamman Jakkie Verkamman

6 mei 2019 is het 17 jaar geleden dat Pim Fortuyn werd vermoord door mislukkeling Volkert van der Graaf.

Dat die Van der Graaf zich onbelemmerd door Nederland kan begeven en zelfs meedoen aan allerlei recreatieve hardloopwedstrijden bewijst dat we in een fatsoenlijk land leven. Niemand staat hem, tegen alle verwachtingen in, naar het leven. Nederlanders zijn een net volkje. Met uitzondering van griezeltje Van der Graaf, ruftmuil Marcel van Dam en vuilspuiter Matty Verkammen.

Iedere zesde mei denk ik terug aan de schok die de moord op Fortuyn ook bij mij veroorzaakte en aan Van Dam’s “U bent een buitengewoon minderwaardig mens” en de taalbagger van Matty Verkamman, columnist van het dagblad Trouw, de voormalige verzetskrant met zijn orthodox-christelijke grondslag.

Matty Verkamman als Trouw’s boegbeeld van gristelijke naastenliefde.

Verbijsterend dat een krant met die achtergrond een smeerlap als Matty Verkamman podium biedt:

Nog zo’n Matty Verkamman verbaal hoogstandje

“Jij leeft van haat…”..zal die meneer Matty Verkamman echt niet door hebben dat hij hier zelf degene is die vegeteert op haat? Domme man.

Zo jammer dat Volkert van der Graaf, Marcel van Dam en Matty Verkamman die zesde mei 2002 overleefden en Pim Fortuyn niet.

Bob Bernstein

Wat hebben Jelle Brandt Corstius en Astrid Holleeder met elkaar gemeen?

Kurhaus, Scheveningen

Willem Frederik Hermans – wie? – schreef het al vele jaren geleden: ‘Commotie is promotie’. Hij en zijn collega Gerard Reve begrepen dat maar al te goed toen ze in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw de ene rel na de andere veroorzaakten om de verkoop van hun boeken te skyrocketen (ja, niet alleen Wim Pijbes spreekt een woordje over de grens).

Hermans verwierf veel aandacht door uitgever Van Oorschot uit te maken voor een aasgier omdat die allemaal boeken van lang dode Russische schrijvers uitgaf waar geen rechten over betaald hoefden te worden. Oorschot, hoe modieus zou je nu in 2017 zeggen, diende een aanklacht in wegens laster en smaad. Hermans’ verweer voor de rechtbank was fenomenaal: “Ik had dat niet moeten zeggen, want aasgieren zijn hoogvliegers. Dat kan je over Van Oorschot niet beweren”.

Hermans plaveide zijn pad over de dode karakters van door hem vermoorde schrijvers. Niet alleen in zijn in eigen beheer uitgegeven Mandarijnen op Zwavelzuur, maar ook in latere kritieken waar hij op kwaadaardige wijze de vloer aanveegde met collega-schrijvers en de beruchte Weinreb. Allemaal commotie. Goed voor de verkoop van zijn boeken.

Commotie die Reve bewerkstelligde via koketteren met het katholieke geloof en zijn expliciete praatjes over de heren-, of liever nog jongensliefde. Na deze twee waren er nooit meer schrijvers die op zo’n creatief confronterende en vaak humoristische wijze publiciteit wisten te genereren.

Wat in de jaren zestig nog leuk was, is nu wrang. Jelle Brandt Corstius overschaduwde in één keer alle aandacht voor seksueel lastig gevallen vrouwen door zijn verhaal over een verkrachting vijftien jaar geleden. Na afloop van een life TV programma hing stagiaire Jelle (24) samen met een productiemedewerker (25) aan de bar in het Kurhaus Hotel om zich vol te gooien met alcohol. Beide heren gingen met dronken koppen – volgens Jelle was er een verdovende drug in zijn glas gegooid (en dat terwijl alcohol op zichzelf al een verdovende drug is) – naar een hotelkamer. Daar bedreven beide heren de mannenliefde. Volgens Jelle’s leeftijdsgenoot en drankbroeder geheel uit vrije wil, volgens Jelle werd hij verkracht.

Heel Nederland heeft een mening. Ik ook. Mijn mening betreft het moment waarop Jelle met dit verhaal in de publiciteit trad, let wel: 15 jaar na dato. Is het goed getimede, bewuste commotie die uiteindelijk zijn nieuwe TV-programmareeks over robots promoot? Alle ogen gericht op Jelle en hoge kijkcijfers bij de eerste uitzending. Wie zal het zeggen…

Willem Holleeders zus Astrid kwam deze week ook uitvoerig in de publiciteit. Minder dan ze misschien gehoopt had. Ze zal tandenknarsend gekeken hebben naar alle publiciteit die Jelle Brandt Corstius kreeg. Astrid, haar zus en een ex van Willem traden deze week in het nieuws. Ze wilden geen getuigen meer zijn in het proces tegen Willem omdat ze veel te weinig bescherming krijgen van het OM. Erger nog: ze moeten een deel van hun bescherming zelf betalen.

Is het toeval dat de dames hiermee naar buiten kwamen enkele dagen voor de verschijning van Astrids nieuwe boek: Dagboek van een getuige, of zien we hier een perfect staaltje van commotie is promotie? Ik geloof hier niet in toeval.

Ik heb voor de kwellingen van de zussen Holleeder meer begrip dan voor die van Jelle. Ik was er niet bij in die hotelkamer van het Kurhaus, maar mij bekruipt bij het verhaal van Jelle een gevoel van achterdocht. Zal ik bevooroordeeld zijn? Ik denk het wel: https://www.meditatione-ignis.org/de-lul-van-jelle/.

Bob Bernstein, media watcher

Ongeloofwaardige excuses Youp van ‘t Hek

Ik ben niet iemand van tradities. Er is één uitzondering: zaterdagochtend en de column van Youp. Altijd goed, vaak heel goed, nooit slecht. Soms hoor ik in mijn kenniskring geluiden van tegenstanders die het schrijven van Youp een achterhaald maniertje vinden. In die kritiek kan ik mij nooit vinden.

Youp’s column van afgelopen zaterdag – Grappenhaus – begon met een opvallend excuus en was van begin tot einde doordrenkt met verwijzingen naar dat excuus: “Kreeg het schaamrood moeilijk van mijn kaken deze week. Had te maken met een grove blunder in mijn laatste column waarin ik schreef dat de officier van justitie in 2012 in de verkrachtingszaak van de twee Nijkerkse meisjes in hoger beroep was gegaan omdat hij de straf voor Michael P. te hoog vond. En dit klopte niet. De verdachte had beroep aangetekend. Ik heb in de rectificatie deze week al sorry gezegd, maar doe dat nog een keer. Sorry dus.”.

Netjes van Youp. Of toch niet zo netjes? Al jaren aanvaard ik excuses pas wanneer ik de stellige overtuiging heb dat het excuus oprecht en de kans op herhaling van het verexcuseerde gedrag uitgesloten is. Bovendien moet serieus gepoogd worden veroorzaakte schade te herstellen. Dat laatste is vaak moeilijk, zeker als het gaat om verkeerde meningsvorming. Het digitale geheugen is geduldig en nauwelijks uitwisbaar.

Hoe kon Youp zo in de fout gaan: “Simpel. Ik lees veel kranten en graas met grote graagte het internet af. Daar kwam ik dit ‘feit’ niet op één, maar op een aantal sites tegen en zag nergens dat het werd tegengesproken. Daarom nam ik het klakkeloos voor zoete koek aan. Dom? Ja!”

Youp is natuurlijk niet de enige grazer in nieuwsmedia en op het internet. Velen grazen daar; ik ook. Je kan, zoals Youp, grazend behoorlijk op je bek gaan, ook als je meent meerdere bronnen met dezelfde informatie te hebben aangeboord. Op het internet is ‘meerdere bronnen’ vaak niets anders dan napraterij. Kopiêren en plakken. Youp viel in de val van gekopieerde misinformatie.

Naast zijn excuus heeft hij, zo verwachtte ik, natuurlijk alles er aan gedaan om te voorkomen dat na hem weer iemand aan de haal gaat met verkeerde informatie over de officier van justitie in de verkrachtingszaak van Michael Panhuis. De door Youp gevonden ‘bronnen’ kan hij niet wissen helaas, maar het is voor hem een makkie er voor te zorgen dat zijn verkeerde en misleidende column van 14 oktober 2017 – Vraagteken – in de toekomst niet een andere columnist of journalist op het verkeerde been zet.

Maar die column staat ongewijzigd nog steeds op youp.nl waardoor het excuus van een week later boterzacht en ongeloofwaardig blijft. Toekomstige Google searches kunnen grazers brengen naar de gewraakte column en niet automatisch naar de ontkrachting van die column een week later.

Dus Youp: wis de verkeerde informatie van je website en neem die column ook niet op in je jaarlijkse Sint- en kerstcadeautje met verzamelde columns.

Zo lang je dat niet doet, is het excuus van 21 oktober gebakken lucht.

Bob Bernstein

 

De man van vierhonderdduizend dollar

 

 

 

 

 

 

De Amerikaanse ex-president Barack Obama houdt binnenkort een toespraak op een conferentie over gezondheidszorg, georganiseerd door beurshandelaar Cantor Fitzgerald. Hij zal daarvoor 400.000 dollar krijgen, melden Amerikaanse media.

Verontwaardiging alom over de hoogte van dat bedrag. Het dubbele jaarsalaris van een Amerikaanse president voor één speech lijkt mij geen slechte deal. De hoogte van dat bedrag vind ik veel minder interessant dan het antwoord op de vraag hoe dat bedrag tot stand gekomen is.

Werd Obama, of zijn zaakwaarnemer door Cantor Fitzgerald gebeld met de vraag of hij, vanwege zijn grondige kennis over de financiering van de gezondheidszorg, wilde spreken op een conferentie en was het antwoord: “Geen probleem; kost $ 400.000,00”?.

Lijkt mij onwaarschijnlijk.

Is er een waslijst van organisaties die staan te dringen om Obama als spreker te ontvangen en werd er in een Wallstreet achterkamertje een geheime veiling gehouden waarbij Cantor Fitzgerald als hoogste bieder uit de bus kwam? Interessante gedachte, maar reëel?

Ik durf het bijna niet te opperen, maar is het misschien zo dat Obama tijdens zijn presidentschap besluiten nam in het voordeel van Cantor Fitzgerald en werd deze tegenprestatie van CF destijds al beklonken? Schurkt aan tegen een samenzweringstheorie en ik hou niet van dergelijke paranoïde theorieën.

Heeft Obama kennis over de gezondheidszorg en heeft Cantor Fitzgerald belang bij die kennis? Is Obama de enige die die voor Cantor Fitzgerald zakelijk interessante kennis heeft en gaat het bedrag van $ 400.000,00 over veel meer diensten dan alleen een speech?

Kan Obama vergeleken worden met een nieuwe steraankoop voor Real Madrid en wordt de prijs van die aankoop alleen al dubbel en dik terugverdiend door de commotie vanwege het exorbitante bedrag?

Laten we wel wezen wie hadden allemaal van Cantor Fitzgerald gehoord voordat de opwinding over Obama’s speech ontstond? Cantor Fitzgerald is een beurshandelaar en heeft belang bij het aantrekken van gefortuneerde klanten. Deze speech van Obama genereert door het hoge bedrag meer aandacht dan tientallen TV advertenties bij elkaar en is zeer waarschijnlijk goedkoper dan zo’n TV campagne. Een win-win situatie dus voor Obama en Cantor Fitzgerald. De kassa rinkelt voor Obama en Cantor Fitzgerald zit voor vier miljoen dubbeltjes op de eerste rij.

Sterker nog: wanneer Cantor Fitzgerald Obama minder zou betalen, dan zou deze firma evenveel publiciteit krijgen en zou Obama zich door Cantor Fitzgerald laten gebruiken. Er zouden juist vragen gesteld moeten worden bij een gebruikelijk honorarium voor een speech. Ik zou dan pas werkelijk achterdochtig worden.

Had Obama deze uitnodiging te speechen af moeten slaan juist omdat hij zoveel geld waard is? Natuurlijk niet. Dat zou betekenen dat hij net als zijn voorganger veroordeeld is tot de eeuwige golfvelden.

Dus stop met het calvinistische veroordelen, voornamelijk uit linkse hoek, van deze deal waarbij niemand tekort gedaan wordt.

Bob Bernstein, onderzoeksjournalist

Misleidt het NOS Journaal opzettelijk of is het amateurisme?

taser
taser

Gisteren vond op het Malieveld een demonstratie plaats in protest tegen het beleid van de Amerikaanse president Donald Trump. Ik vind die Trump een enge man en ben zelfs bang van hem. Zijn aanpak van het jihadisme en terroristische aanslagen lijkt weinig effectief en blijkt onvoldoende doordacht.

Het blijft moeilijk een ethisch acceptabel, voor mijzelf ethisch acceptabel, standpunt in te nemen over het probleem van de islamisering. Er zijn voldoende redenen bezorgd te zijn over de verspreiding van de islam in de westerse wereld. Sinds 11 september 2001 vonden er wereldwijd meer dan 30.000 islamitisch gemotiveerde aanslagen plaats. Reden tot zorg zou ik zo zeggen. Maar, hoe komt zo’n statistiek tot stand? Zie: www.thereligionofpeace.com. Kloppen die cijfers? Geen idee.

Je kunt door cijfers en statistieken misleid worden. Bij die dreigende misleiding kan de journalistiek een corrigerende rol spelen door objectieve vragen te stellen. Juist bij het stellen van objectieve vragen en presenteren van bruikbare cijfers en statistieken schiet het NOS Journaal tekort. Verbijsterend tekort.

Hoe komt dat? Is het amateurisme? Bevooroordeeldheid? Bewuste misleiding? Laat ik niet speculeren en mij, in tegenstelling tot het NOS Journaal bij de feiten houden.

Hoeveel mensen demonstreerden gisteren op het Malieveld in Den Haag. ‘Duizenden’ volgens het NOS Journaal. Duizenden? Een rekbaar cijfer. Hoeveel mensen zijn dat? Geen enkel, maar dan ook geen enkel overzichtsbeeld werd getoond, alleen kleine groepjes mensen met daartussen gras, heel veel gras. Wanneer een paar bloggers een vrachtwagen paardenmest voor de deur van Mandenmaker Keukens gooien, wordt je getrakteerd op een drone overzichtsbeeld.  Er komt bijna geen rapportage meer voorbij of er wordt weer gedroned. Tot vervelens toe. Maar net nu een drone-opname relevant is, verzaakt het NOS Journaal. Is dat een keuze om te verdoezelen dat van de meer dan 5.000 mensen die via Facebook aangaven te gaan demonstreren slechts een fractie op kwam dagen? ‘Duizenden’ is manipulatie van het nieuws, niets meer en niets minder. Het soort manipulatie waar alle media zich te druk over maakten toen Trump blaatte dat zijn inauguratie de best bezochte ooit was.

In hetzelfde NOS Journaal werd een item gewijd aan het voornemen van de politie in enkele Nederlandse gemeenten gebruik te gaan maken van tasers. Amnesty International – die jongens en meisjes hebben werkelijk overal verstand van- hieven het verontwaardigde vingertje en strooiden het bericht rond dat die dingen levensgevaarlijk zijn. Het NOS Journaal verorberde deze drol met smaak zonder te ontdekken met poep te maken te hebben.

Want, aldus het NOS Journaal, die tasers zijn geladen met 50.000 volt en in de USA kwamen in 2015 22 mensen om door tasers. 22 Werd bij het NOS Journaal ‘tientallen’, analoog aan de ‘duizenden’ demonstranten op het Malieveld.

Ja, wanneer we allemaal weten dat 220 volt in huis bij verkeerd gebruik kan leiden tot elektrocutie, dan moet 50.000 volt wel een 100% dodelijk, zeer gruwelijk wapen zijn. ‘Tientallen’ doden valt dan nog mee.

Waarom nam het NOS Journaal niet de moeite de Amnesty International ondeskundige bagger objectief kritisch te toetsen, want dat voltage zegt helemaal niets over het gevaar van de tasers. Het is de combinatie voltage en ampère die de impact van een taser bepaalt. Het NOS Journaal had via een eenvoudige Google zoekopdracht kunnen ontdekken: “Tasers send a pulse with 50,000 volts and a few milliamps. The high voltage ensures that the pulse reaches its target, and the low amperage keeps the Taser from causing any lasting damage.” De eerste de beste VMBO-er elektriciteit had het NOS Journaal deze basisinformatie kunnen geven.

En dan die ‘tientallen doden’ door tasers. Is me dat even schrikken! Dat getal op zichzelf zegt helemaal niets, want ook dat getal moet professioneel-journalistiek, objectief getoetst en in het juiste kader geplaatst worden.

De taser is juist bedoeld om doden te voorkomen. Hoeveel doden dat per jaar scheelt is niet te zeggen. Daarover speculeren en nonsens verkopen laat ik aan het NOS Journaal over. Ik durf overigens de stelling aan dat Mitch Henriquez, de Antilliaan die bij een arrestatie in Den Haag om het leven kwam, bij gebruik van een taser nog geleefd zou hebben.

Tasers vervangen bij arrestaties waar geweld moet worden gebruikt de nekklem en vuurwapens. Dat plaatst die ‘tientallen doden’ in de USA in een heel ander perspectief. De moeilijk te beantwoorden vraag is natuurlijk in hoeveel gevallen tasers alternatief waren voor doden door vuurwapens of (dodelijke) nekklemmen. Een heel andere benadering dan de sensatiebeluste aanpak van het NOS Journaal met zijn ‘tientallen doden’.

Ook relevant: hoe vaak worden tasers gebruikt zonder dat er sprake is van ernstig letsel, of zelfs overlijden? Allemaal vragen die het NOS Journaal niet stelt, want Amnesty International beweert dat tasers levensgevaarlijk zijn en dan is dat natuurlijk zo. Luie, zeer luie journalistiek.

Tasers zijn bedacht en ontworpen juist om doden te voorkomen. Dat het gebruik van tasers in zeer incidentele gevallen leidt tot doden zegt niets over tasers. Ieder geval zal op eigen merites beoordeeld moeten worden. Er zal ontdekt worden dat niet de taser maar de erbarmelijke conditie (drank, drugs, hartfalen) van de slachtoffers in combinatie met de taser fataal was.

Godfried Bomans zou ooit gezegd hebben: “Een statisticus waadde vol vertrouwen door een rivier die gemiddeld één meter diep was. Hij verdronk.”

Een waarheid als een koe. Het NOS Journaal verzoop gisterenavond in zijn eigen klakkeloze amateurisme en vooroordeel.

Bob Bernstein, onderzoeksjournalist

Dorpspleinverslaggeving Nederlandse Omroep Stichting

NOS Journaal

 

 

Is er nu echt niets belangwekkender te melden dan het vertrek van de assistent-coach van het gemarginaliseerde Nederlandse voetbalelftal? Volgens de NOS niet, want het eerste journaal van 30 augustus 2016 opende met dat vertrek van Marco van Basten.

Van wie? Voor de jonge kijkertjes: dat was de man die een generatie geleden, in 1988, een wereldgoal scoorde tegen Rusland in de finale om het Europees kampioenschap. Een goal waarbij de toenmalige bondscoach Rinus Michels in verbijstering de handen voor zijn gezicht sloeg. Dit kon niet waar zijn. Wat een goal.

Laten we wel zijn: geschiedenis. Net zoals het Nederlands elftal geschiedenis is. Dure auto’s, hoge salarissen, modieus gecoiffeerde koppies, zelfs een wanpresterend en over het paard getild verwaand voetballertje met wapperende sjaal en aanstellerige hoed die zich op het Britse eiland voortbeweegt in een patserige Rolls Royce, maar voetballen ho maar; dat is bijzaak.

Niet de bondscoach, wat kan je verwachten van een coach met de achternaam Blind, stapt op, maar de assistent van die coach en dat dan van een elftal dat zelfs ten onder zou gaan in de zaterdagmiddag competitie. Voor de NOS echter wereldnieuws waar de uitzending mee moest beginnen.

Wat had dit toonbeeld van uit de publieke pot vretend onderzoeksjournalistieke onbenul nog meer te melden in het vijf minuten durend journaal: de repeteerverliezer Robin Haase die weer eens niet verder kwam dan de eerste ronde in een grand slam toernooi. De man is net als het Nederlands elftal gemarginaliseerd, maar volgens de NOS is de zoveelste nederlaag op rij nieuws van (inter)nationaal belang.

De laatste keren dat Haase letterlijk van zich liet horen was toen hij, als een John McEnroe, schreeuwend te keer ging tegen organisatie of umpire bij internationale toernooien. Het is de hoogste tijd dat de man een andere baan zoekt dan een tennisbaan.

Het kon vanmorgen niet op bij de NOS: niet alleen falend voetbal en tennis kwamen aan bod, maar ook de teloorgang van een 64-jarige alpinist uit ons vlakke landje. De man donderde van een voor de tijd van het jaar veel te warme Alp en overleefde het niet.

Vijf minuten journaal en die korte tijd verspild aan sportnieuws van dorpsplein niveau.

Had de NOS niets anders te melden? Jazeker, naast flinterdunne items over een brandje in Nuenen (geen slachtoffers) en relletjes in Brazilië in reactie op de pogingen door het parlement presidente Rousseff af te zetten, mochten we vernemen dat Nederlandse werknemers de afgelopen tien jaar nauwelijks bijgeschoold werden.

Meer dan relevant nieuws, want de al jaren armetierige kwaliteit van het NOS-journaal toont de noodzaak tot bijscholing op pijnlijke wijze aan.

Bob Bernstein

De sociologie van een Siciliaanse wandeling; Karel van het Reve en Elseviers Weekblad

Elsevier Ons EngelandAls middelbare-school scholier had ik abonnementen op De Volkskrant, Vrij Nederland – toen nog rodekoontjesleesvoer op krantenformaat – de Haagse Post en Elseviers Weekblad. De Volkskrant lees ik nog steeds. Vrij Nederland verneukte mij keer op keer sinds het op tabloidformaat verschijnt en mij met een schreeuwende omslag verleidde tot aankoop. Steeds weer bleek de opdringerige buitenkant een flinterdun artikeltje van maximaal anderhalve pagina, inclusief foto, aan te kondigen. Waar is de tijd dat het blad werkelijk opinievormend en inhoudelijk was met uitgebreide, doorwrochte artikelen in plaats van zich te bezondigen aan videoclip oppervlakkigheid? De Haagse Post fuseerde 1990 met De Tijd en werd HP/De Tijd: nooit meer in handen gehad.

Elsevier las ik al vele jaren niet meer. Vorige week besloot ik in te gaan op een aanbieding tegen verlaagde prijs het blad 25 weken te ontvangen. Zal het jeugdsentiment zijn? Ik weet het niet. Als welkomstgeschenk kreeg ik een Speciale Editie in de bus: Ons Engeland, kruisbestuiving over de Noordzee; de eeuwenoude band tussen Britten en Nederlanders.

Nergens in het colofon kan ik lezen wanneer deze speciale editie geproduceerd werd, op het internet vond ik jaar van uitgave 2012.

In het hoofdstuk Uit liefde de zee over, spreekt Lia van Bekhoven met vijf Nederlanders die de oversteek naar Engeland maakten om daar met een Engelse of Engelsman te wonen.

Bij alle interviews drong zich een anekdotisch betoog door Karel van het Reve in mijn gedachten op. Ik moet dat betoog uit mijn hoofd weergeven omdat ik eerlijk gezegd niet meer weet waar ik het in zijn zo gewaardeerde Verzamelde Werken las.

Reve schreef over de wandeling die een man maakte door de drukke binnenstad van Haarlem. Tussen het winkelend publiek zag hij tot twee keer toe iemand met krukken lopen. Thuisgekomen vertelde hij zijn echtgenote dat het aangenaam druk was met al winkelende publiek. Niets over de mannen met krukken. Diezelfde man (de echtgenoot) wandelt tijdens zijn vakantie door de binnenstad van Palermo en ook daar ziet hij tot twee keer toe iemand met krukken lopen. Terug van vakantie vertelt hij dat je op Sicilië veel mensen op krukken ziet, vooral in Palermo. Vakantiesociologie en ontspoorde conclusies op basis van gebrekkige feiten waar veel reizigers, niet alleen reizigers overigens, zich schuldig aan maken.

Reve beschreef het uitgebreider en vermakelijker. De boodschap is hopelijk duidelijk.

Die ‘veel mensen met krukken’ belevenis had ik bij alle interviews die ik las in Elseviers speciale editie over Engeland.

Toen Esmé Veldhuizen een Nederlands vriendje had wist ze al hoe haar leven er over twintig jaar uit zou zien. Bij haar James in Engeland weet ze zelfs niet wat er morgen gaat gebeuren. Het is aan Esmé waar haar voorkeur naar uit gaat. Ik acht de kans groot dat ook in Nederland zo’n aantrekkelijk onvoorspelbaar vriendje te vinden was, of in Engeland een partner met die benauwende, of misschien veilige, voorspelbaarheid. ‘Het leven hier is veel socialer’. Maar een paar alinea’s verder is het: ‘Wat mij opvalt zijn de klassenverschillen’. Hmm…er is dus op dat veel socialer heel wat af te dingen. Het zint manlief overigens van geen kant dat polo in Nederland een elitaire sport is. Ja, dat is in Engeland met al die klassenverschillen natuurlijk heel anders. Daar heeft iedereen een polopaard, liefst meerdere, een Landrover met een paardentrailer, stallen, weiland en voldoende vrije tijd om deze breed bereikbare, niet-elitaire sport te beoefenen.

Petra in ‘t Veld, met haar Tony, vindt dat de Britse maatschappij flexibeler is dan de Nederlandse. Dan moet ze toch eens in gesprek gaan met Esmé want die ziet dat anders. In Engeland is het volgens Petra belangrijker wat je bereikt hebt dan welke diploma’s je op zak hebt. Dat is in Nederland natuurlijk niet zo. Daar gaat het alleen maar om diploma’s, ongeacht wat voor mislukkeling je verder bent. In Nederland zijn alleen de vrouwen verantwoordelijk voor het huishouden. In Engeland nemen de mannen daar meer aan deel. Is dat zo? Misschien klopt het, ik weet het niet, maar ik weet ook niet hoe Petra aan dergelijke algemene conclusies komt. Hoeveel Nederlandse huishoudens kent ze en hoeveel Engelse? Zal het niet zo zijn dat zowel in Engeland als in Nederland HET huishouden niet bestaat, maar dat er een grote diversiteit aan huishoudens is? Bij Petra niet. Volgens haar is er een Engels huishouden en een Nederlands huishouden en beide verschillen opvallend van elkaar. Een Nederlandse fietsenmaker deed ooit bot over Engeland waar Tony bij stond. Conclusie: Nederlanders zijn bot, zeker in vergelijking met Engelsen. Een tamelijk botte conclusie volgens mij. Nederlandse vrouwen lopen in joggingpak te winkelen. Dat doen hun Engelse soortgenoten niet. Die kleden zich netjes aan als ze de stad in gaan. Tenenkrommende generalisatie, waar Petra wat mij betreft niet mee weg komt. Ik zie die twee mensen op krukken lopen in Haarlem en op Sicilië.

Walter de Bruin woont sinds 2000 in Engeland samen met zijn Jay Makwana. Hij is meer dan gelukkig in zijn nieuwe vaderland, want daar kan je tenminste ongegeneerd miljonair zijn. Dat kan in Nederland niet want als je je Ferrari voor de deur zet is hij de volgende ochtend bekrast. Wat een ongelooflijk gelul. Is Walter inmiddels in Engeland miljonair? Het is hem van harte gegund. Was hij dat in Nederland ook al? Hoeveel Ferrari’s had hij in ons polderland en, ook belangrijk, hoe vaak zijn die bekrast? Misschien nog belangrijker: waarom werden al die Ferrari’s van hem bekrast? Wat een tenenkrommende borrelpraat van onze Walter. Zijn liefje Jay zou nooit in Nederland willen wonen. Waarom niet? Omdat Nederlanders deze veganiste doodleuk groentesoep met balletjes voor de neus zetten. Die domme Hollanders toch! Alhoewel…mag ik Jay en Walter vragen hoe vaak ze dat meegemaakt hebben? Nederlanders zijn helemaal niet open en gastvrij. Nederlanders? Ik hoor Maxima nog zeggen: DE Nederlander bestaat niet. Een verklaring die van heel wat meer intelligentie getuigt dan het ongefundeerde kwaken van Walter en Jay. Maar, hoe ergerlijk, als Walter ooit iets ernstigs overkomt in Engeland – ‘Stel dat ik aangereden word en beide benen verlies’ – neemt hij meteen een enkele reis retour naar dat vermaledijde Nederland omdat hij daar zeker goed verzorgd wordt. Die slimme Walter. In een Ferrari scheurende miljonair die maar wat graag, zonder ooit iets te hebben bijgedragen, op het Nederlandse systeem komt parasiteren wanneer de nood aan de man komt. Ja, met dergelijke slimmigheidjes wordt een mens miljonair. Dan maar de krassen op je zoveelste Ferrari op de koop toe nemen.

Kristel die speciaal voor Mark Boyes naar Engeland ging weet het heel zeker: Engelse mannen zijn veel eleganter dan Nederlandse mannen. Is dat zo? Dan moet Kristel maar eens met een stelletje Engelse voetbalsupporters mee reizen naar het vaste land. Ze zal dan ontdekken hoe elegant die mannen zijn. Het ene moment is het ‘Engelsen zijn conservatiever’ en nog geen minuut later staan ‘Engelsen veel meer open voor verandering’. Uit je nek kletsen, noemt deze weinig elegante Hollander dat. Er is in Engeland volgens sociologisch onderzoekster Kristel een veel sterkere drankcultuur dan in Nederland. Petje af voor de Engelse man; je gooit je regelmatig vol met lauw Engels bier en blijft eleganter dan elegant. Een hele prestatie. Waar Kristel maar niet aan kan wennen: die Engelse schoolkleding. Haar springen de tranen in de ogen als haar kinderen zo naar school moeten. Mark zou graag naar Nederland gaan omdat daar de Nederlanders zo gezellig bij elkaar komen op de pleintjes. Lijkt mij ook heel gezellig. Welke pleintjes bedoelt Mark? Hoeveel van die pleintjes kent hij? Ik vraag maar… Weer zie ik twee mannen op krukken voorbij komen.

Eddy Okhuijzen, bankier, woont met zijn Annabel, oud-advocaat, in Engeland. Eddy mist Nederland niet echt. Annabel zou er nooit naartoe willen. Het heeft ‘een enorme indruk’ op haar gemaakt dat ze, winkelend in een dorp vlakbij Amsterdam, door een vrouw op haar schouder getikt werd en berispend aangesproken over haar te hoge hakken. Kijk, idioten heb je overal (als dat verhaal al juist is), maar om daar dan algemene conclusies over Nederlanders uit te trekken gaat mij veel te ver. Dat twee mannen met krukken lopen, wil nog niet zeggen dat een heel land mank is. Bij Annabel echter wel. Volgens Annabel, ze heeft met half Nederland onder de klamme lappen gelegen, zijn Nederlandse mannen veel chauvinistischer dan ooit in Engeland zou worden toegestaan. Die interviews zijn van voor de Brexit. Hoe zou Annabel nu de Nederlandse en de Engelse man vergelijken? Rule, Brittannia, rule the waves….wat nou chauvinisme. Volgens mij loopt Annabel hier flink te projecteren. Na een etentje worden in Nederland de vrouwen de keuken in gestuurd en gaan de mannen wat voor zichzelf doen. Dat zal ongetwijfeld bij veel huishoudens zo gaan, maar natuurlijk niet in Engeland. Daar springen de volgevreten mannen meteen met een gebloemde schort voor de keuken in om de vaat te doen en voor de keuvelende dames koffie te zetten. En zo hoort het ook, vraag Annabel maar.

Als dit soort mallotige interviews exemplarisch zijn voor wat ik de komende 25 weken in Elsevier te lezen krijg, dan besluit ik nu al dat proefabonnement niet om te zetten in een definitief abonnement en mijn tijd aangenamer te verbeiden met herlezing van Karel van ‘t Reve.

Vooral zijn relaas over de wandelingen door Haarlem en Palermo.

Bob Bernstein

 

Willem Abou Dyab Holleeder JahJah

Dyab Abou Jahjah
Dyab Abou Jahjah (foto Wikipedia)

Het journalistieke en kritische wereldje, links en rechts, was te klein toen aangekondigd werd dat crimineel Willem Holleeder gast zou zijn bij Collegetour van linkmichel en ex-misdienaar Twan Huys.

Aan zo’n enge man moest geen podium geboden worden. Ik was niet tegen; eerder nieuwsgierig. Reken maar dat het hele kritische wereldje naar die uitzending gekeken heeft. Na de uitzending verstomde bijna alle kritiek, met uitzondering van enkele fundamentalistische volhouders.

Waarom verstomde de kritiek? Ik moet er naar gissen, maar vermoed dat die stilte ontstond omdat Holleeder in het interviewprogramma in al zijn walgelijke naaktheid naar voren kwam. Nooit meer zou iemand het in zijn hoofd halen te spreken over de ‘knuffelcrimineel’. Wat een angstaanjagend enge man. Hoewel geen onvertogen woord uit zijn mond kwam, was de uitzending bij momenten hartritmeversnellend spannend. Collegetour etaleerde een man die geen enkele tegenspraak duldde. Iemand die je niet tegen je in het harnas wilt jagen. Slechts één conclusie was mogelijk: goed dat hij aan de wereld getoond werd. Hier kon geen verhaal van een Peter Ranzig de Vries of John van den Heuvel tegenop. Van den Heuvel werd aan het begin van het programma vakkundig afgeserveerd door Holleeder toen hij onthulde dat Johnneman, fanatiek criticaster van Collegetour’s keuze voor Holleeder, zelf Willem H. met familie en al had uitgenodigd een weekje in een duur hotel door te brengen op kosten van De Telegraaf / Van den Heuvel om daar in alle rust geïnterviewd te worden. Van den Heuvel’s kritiek op Collegetour was niets meer en niets minder dan jalousie de métier.

Nu Dyab Abou JahJah is uitgenodigd voor VPRO’s Zomergasten is de digitale wereld opnieuw te klein. Hoe haalt de VPRO het in zijn hoofd deze haatpredikende antisemiet een podium te geven in Zomergasten. Eerst was daar al De Bezige Bij die een pamflet van Abou Jahjah najaar 2016 uit zal geven. Enkele schrijvers verbonden aan De Bezige Bij gingen publiekelijk over hun nek over deze keuze. Hoe haalde De Bezige Bij het in zijn hoofd deze antisemiet een podium te bieden. Nooit eerder wilden linkse schrijvers de publicatie van een boek vooraf tegenhouden. Feitelijk een schreeuw om censuur.

NRC/Handelsblad maakte deze week bijna een hele pagina vrij waarin Abou Jahja kromredenerend verkondigde dat alle kritiek op de Turkse president Erdogan voortkomt uit Islamofobie, het antisemitisme 2.0. Heerlijk leesvoer. Mijn reactie: deze man hoeft helemaal niet tegengesproken te worden. Laat hem maar voortrazen. Hij graaft zijn eigen graf.

Ik ben geen tegenstander van zijn aanstaande optreden in Zomergasten. Waarom zou ik? Net als bij griezel Holleeder zal ik komende zondagavond een unieke kans krijgen ruim drie uur te luisteren naar iemand van wie ik geen hoge pet op heb, maar van wie ik zeker weet dat hij een tegengeluid zal laten horen. Zonder spoor geen vooruitgang en geen spoor zonder dwarsliggers. Laat maar praten die snuiter. Misschien zegt hij dingen die mij aan het denken zetten. Groter acht ik de kans dat hij na drie uur vrijuit praten door niemand meer serieus genomen wordt.

Het is van tweeën één: hij praat nonsens en dat wordt dan duidelijk, of hij presenteert zinnige standpunten. Wat hij ook zegt; we kunnen er met ons allen wijzer van worden.

Ik kijk er nu al naar uit.

Bob Bernstein

 

Theodor Holman, bericht uit Xenofobopolis

Theodor Holman Het ParoolTheodor Holman sloot de laatste week van mei 2016 af met de column Vluchtelingen uit Vechtistan, Dommistan en Ligië.

Een zelfingenomen column. Holman zal juichend in zijn tuigje, als een peuter die zijn eerste stapjes zet zijn tekst bij de redactie van Het Parool ingeleverd hebben. Zijn quasi literaire stukkie stemde van de eerste tot de laatste regel naadloos overeen met de anti-vreemdelingen ruis die het debat en zelfs het democratische proces in Nederland verstoort. Er is slechts een vormverschil tussen Holman’s column en de daar-moet-een-piemel-in schreeuwers tijdens een inspraakavond over de opvang van vluchtelingen.

Holman scheert alle asielzoekers over één kam als domme, leugenachtige militanten. Populistische xenofobie van de zuiverste soort die, voorspelbaar, kan rekenen op bijval.

Wat is de angstige Amsterdamse dorpeling trots op zijn schrijfsel. Zo trots dat hij het ene na het andere Twittercompliment over zijn schrijfsel retweette.

Je hebt bij Holman niets meer nodig dan ‘Raak! Dank. Wat verwoordt (!) je dat goed’ (Tonny Visser, @FenixWatson), ‘Lees en geniet’ (R.M. van Dobben, @RMvanDobben), ‘Het lijkt een sprookje, maar is helaas de harde waarheid’ (Wim Brink, @Meriadoc), ‘We gaan verliezen’ (Bert Nijman, @BartNijman), ‘Wat een prachtige parabel’ (Jan Gajentaan, @jangajentaan), ‘Goed stuk’ (Asocialist @kauwbooi), of ‘WAUW’ (Frits Altenburg, @fritsaltenburg) om met rode koontjes van trots geretweet te worden.

Al die tweeters kregen van mij dezelfde reactie: Bericht uit Xenofobopolis.

Die reactie op zijn stukkie kreeg Holman van mij ook. ‘WAUW’ en ‘Goed stuk’ werden door Holman binnen een minuut geretweet, maar aan ‘Bericht uit Xenofobopolis’ had hij geen boodschap.

Jan van der Laan (@der_laan) mocht het met instemming van Holman een ‘geweldig cynische column’ vinden, maar Laurent Bruning (@LBruningNL) die het ‘Een zelfs voor stuitend domme en weerzinwekkende column vond, werd genegeerd. ‘Schande dat hij de plek van Carmiggelt bezet’, werd doodgezwegen en meteen fors onderuit gehaald door de dapperen onder ons die vanuit het veilige rijtjeshuis tegen de medemens te keer gaan.

Twitteraar Asocialist (@Kauwbooi), een pseudenoniem dat qua kinderachtigheid niet onder doet voor het ‘Vluchtelingen uit Vechtistan, Dommistan en Ligië’ van Holman maakte mij anoniem voor Sukkel uit. Een allooi krek eender als Holmans xenofobische gewauwel.

Ik heb een proefabonnement op Het Parool.

Drie keer raden of ik daar een definitief abonnement van maak.

Bob Bernstein