Drukte in Boycot Israel paardenstal – Dries van Agt schaart zich bij Simon Falafel Vrouwe

Simon Vrouwe boycott smakelijk falafel etend Israël in een Israëlische tent
Simon Vrouwe boycott smakelijk falafel etend Israël in een Israëlische tent

Om te voorkomen dat ik allerlei idiote verwijten naar mijn hoofd krijg, zal ik maar meteen duidelijk maken dat ik tegen iedere vorm van fundamentalisme ben, of dat nu Islamitisch, Joods, Gristelijk of anti-Israël fundamentalisme is.

Ik sta pal achter Israël, maar niet kritiekloos. Dat door de staat Israël getolereerd en zelfs gefaciliteerd gedoe van Joodse fundamentalisten op de Westoever en de voortdurende uitbreiding van nederzettingen is, hoe begrijpelijk ook, mij een gruwel. Niet dat ik er van overtuigd ben dat verzoening met de Arabische buren van Israël ook maar een stap dichterbij komt wanneer alle nederzettingen worden ontmanteld. Deze buren maakten ook voor de zesdaagse oorlog in 1967 en voordat de eerste nederzetting werd gebouwd op de Westoever al meer dan duidelijk dat de democratie Israël niet getolereerd wordt.

Ik sta achter Israël omdat het de enige diverse democratie in het Midden-Oosten is met volledige vrijheid van godsdienst. Bovendien is het het enige land in de gortdroge woestijn regio dat door noeste arbeid en gezond verstand zijn grond tot vruchtbaar akkerbouwgebied heeft omgetoverd. Niet alleen dat: de Israëlische universiteiten staan mondiaal in hoog aanzien. De medische wetenschap en zorg behoort tot de beste van de wereld en er is vrijwel volledige gelijkheid tussen man en vrouw. Reden genoeg voor de buurtjes strontjaloers naar dat succesvolle land te kijken.

Fundamentalisme en ratio gaan moeilijk samen. Dat blijkt ook uit de absurde ‘boycot Israël’ beweging die zelfgenoegzaam en ongenuanceerd – een pleonasme – wekelijks demonstreert in Amsterdam. Ik vraag me dan altijd af waar blijft de ‘boycot Rusland’ beweging nadat Rusland de Krim bezette; waar is de ‘boycot Marokko’ beweging omdat dat land al tientallen jaren de Westelijke Sahara bezet, waar is de ‘boycot Saoedi-Arabië’ beweging omdat dat land al jaren burgers in Jemen bombardeert, wanneer komt er een ‘boycot Iran’ beweging omdat dat land lijfstraffen oplegt en uitvoert en stelselmatig vrouwen onderdrukt, wie boycot de Philippijnen waar de president massale moordcampagnes uitvoert, waarom wel op vakantie naar en niet boycotten van Turkije ondanks het verderfelijke Erdogan bewind; wie gaat China boycotten vanwege de imperialistische politiek richting Nepal?

Nee, Israël, een toonbeeld van fatsoen, democratie en respect voor mensenrechten vergeleken met alle bovengenoemde landen moet geboycot worden en de Palestijnen dienen liefdevol in de armen te worden gesloten. Mijn wil die Palestijnen in de armen te sluiten verdween al in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw toen die Palestijnen onder aanvoering van monsterlijk gruwelijke Yasser Arafat het ene vliegtuig na het andere kaapten en vele dodelijke burgerslachtoffers maakten, meestal burgers van landen die geen bal met het conflict in het Midden-Oosten van doen hadden. Mijn wil die Palestijnen in de armen te sluiten verdween bij de aanval op Israëlische sporters tijdens de Olympische Spelen in München. Jarenlang hielden de Palestijnen in zelfbeklag de handjes op om geld te vangen uit westerse landen, inclusief Nederland, maar toen hun voorman Arafat overleed bleek de griezel meer dan dertig miljoen dollars te hebben gestald op privérekeningen in Zwitserland. Zijn weduwe woont nog steeds heel wat gerieflijker dan menig Palestijn in een kostbaar appartement in Parijs. Niet in Gaza, niet op de Westoever, nee, op de left bank van de Seine.

Maar, Israëlische producten moeten volgens westerse eendimensionale (niet)denkers geboycot worden. Een van die boycotters is antisemiet Simon Vrouwe, ‘Independent Arts and Crafts Professional’ met een Rietveld Academie opleiding (volgens zijn LinkedIn profiel).

Simon en zijn maatjes hanteren een creatieve vocabulaire als het gaat over Israël en Israëlische producten: ze hebben het over zionazi’s (dixit Hessam Habib), zioratten (dixit Robert-Willem van Norrenen een Amsterdamse broodjeszaak is een zionistentent. De jongens zullen op de MAVO ongetwijfeld hoge cijfers behaald hebben bij het schrijven van opstellen.

Wat doet die antisemiet en Israël boycotter Simon Vrouwe nadat hij demonstrerend heeft lopen blauwbekken in de kou en vergaat van de honger? Hij spoedt zich dan op het Damrak naar een Maoz zaak om zich tegoed te doen aan een portie Falafel. Waar? Ja, Maoz, een Israëlische keten van fastfoodzaken. Daar sta je dan als fanatiek voorstander van een boycot van Israëlische producten een Israëlisch portie kikkererwtenballetjes naar binnen te werken.

Verbaal begaafde Hessam Habib – what’s in a name – maakte Simon Vrouwe erop attent dat hij helaas betrapt is bij zijn vraatzucht. Dat gebeurt, hoe kan het ook anders, op een fijnbesnaarde wijze:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wie is die Hessam Habid..zie hem op Facebook en dit is zijn profielfoto:

Profielfoto Hessam Habib op Facebook
Profielfoto Hessam Habib op Facebook

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Genocide in Palestina. Zo, die meneer durft. Volgens mij moet hij eens een geschiedenisboekje lezen.

Falafel Palestijns? Niet dus!
Falafel Palestijns? Niet dus!

 

 

 

 

 

 

Simon krijgt troost, want volgens zijn debiele mede-actievoerders is Falafel oorspronkelijk een Palestijns product en is ook dat door die zionazi’s gestolen. Het spul hangt van de leugens en propaganda aan elkaar. Ik kan ze in hun cerebrale armoede niet helpen, maar wel tegenspreken: Falafel (Arabisch: فلافل) is een Midden-Oosters gerecht bestaande uit gefrituurde balletjes van gestampte kikkererwten en/of tuinbonen. Het gerecht is bedacht door Kopten in Egypte om in de vastentijd als vleesvervanger te dienen.

Arme Simon – is dat niet een joods-testamentische naam? – heeft aan zijn vriendjes en vriendinnetjes heel wat uit te leggen. Het is duidelijk: de principes van Simon Vrouwe worden bepaald door de prijs van Israëlische producten. Hij geeft maar een kleine vijf euro uit aan dat verderfelijke spul en dan mag het. Simons principes zijn dus rekbaar want monetair bepaald.

Ik hoop dat zijn kliekje vrienden hem, net als ik, zo snel mogelijk archiveert onder de P van Paardelul. Dan kan hij aanschurken tegen nog zo’n paardelul: Dries van Agt. Deze dementerende bejaarde en dorpsgek van de Heilig Land Stichting heeft nu laten weten niet CDA te gaan stemmen omdat het CDA niet zoals Vrouwe en zijn maatjes bereid is Israël de grond in te stampen.

Het kan nog eens heel druk gaan worden in de paardenstal.

Aron Schoenmaker

Deprimerende wandeling door tolerant Den Haag

keppelOp onregelmatige tijden zie ik, als ik met de hond de Benoordenhoutseweg oversteek richting Haagse Bos, op de Laan van Clingendael een Joods gezin lopen. Meestal vader met een zoon van een jaar of 12, beiden herkenbaar Joods gekleed (lange zwarte jas, zwarte hoed). Heel soms is de moeder erbij. Schichtige passanten met de ogen op de horizon of de grond gericht. Iedere keer weer groet ik ze niet, ik loop aan de andere kant van de Laan, en iedere keer weer zou ik ze aan willen spreken en een blijk van sympathie geven. Ik durf dat niet omdat ze zich gehuld hebben in een ondoordringbare cocon. Bovendien: wat moet ik ze zeggen?

Eergisteren wandelde ik met Mo en de hond naar de Theresiastraat om wat boodschappen te doen. Het was mooi weer en we maakten een omweg naar huis via het Bezuidenhout.

We liepen door een straat waar we nooit eerder samen door liepen en passeerden drie zwaar bewapende politiemensen met kogelvrije vesten. In de straat stonden hoge palen met camera’s. Aan het einde van de straat, bij een t-kruising stond zo’n stalen container op stalen poten zoals je die in Den Haag vaak ziet bij ambassades van risicolanden.

De politiebewakers, twee mannen en een vrouw, stonden voor een laag gebouwtje, tegenover een school waar tientallen ouders wachtten op hun kinderen. Aan het lage gebouwtje viel niets anders op dan de aanwezigheid van de politiemensen. Achter een paar ramen hingen wat foto’s. We liepen door, maar keerden uit nieuwsgierigheid terug om de foto’s te bekijken en de teksten bij de foto’s te lezen. Een kleine vrouw, vooraan in de dertig schat ik, met zwart haar en zwarte ogen wilde op dat moment naar binnen gaan met een kleuter.

Een van de politiemensen kwam naar ons toe: ‘Kan ik u ergens mee helpen?’

We wilden weten wat dit voor gebouwtje was.

Een Joods kinderdagverblijf.

Een Joods kinderdagverblijf tegenover een ‘gewone’ lagere school moet in ons vrije landje blijkbaar zwaar bewaakt worden. Dat overviel ons op deze zomerse, zonnige dag met somberte, verdriet en vooral woede.

We leven in een land waar Joden na synagogebezoek het keppeltje in hun zak stoppen uit vrees op straat lastig gevallen te worden, terwijl moslims ongehinderd op straat, in het openbaar vervoer, op het overheidswerk koketteren met hun geloof. Waar geen Jood het zal wagen met keppel, pijpenkrullen, hoed, zwarte jas, duidelijk herkenbaar als Jood, door de Schilderswijk of het centrum van Den Haag te lopen. Waar ‘kankerjood’ tot het vaste vocabulaire hoort van islamitisch straattuig en je nooit, helemaal nooit hoort dat tegen deze discriminatie opgetreden wordt, maar oh wee als iemand het waagt zich negatief uit te laten over moslims. Dan janken mannen in jurken en vrouwen met sjaaltjes of burka’s in koor over islamofobie. Een land waar leerlingen van het Brabantse Elde College onderweg naar een galafeestje doodleuk zingen dat Joden zo goed branden en de school dat afdoet alsof het een kwestie is tussen de school en de leerlingen. Waar een Joods kinderdagverblijf blijkbaar continu bewaakt moet worden. Waar moslims veertig jaar geleden al doodleuk een leegstaande synagoge kraakten om hun stampvoetend gelijk te halen bij de gemeente Den Haag. Waar moslims het aangezicht van die vroeg-negentiende eeuwse synagoge verziekten met kitsch-minaretpriapen.

De islamitische koekoeksjongen duwen stelselmatig de oorspronkelijke bewoners het nest en ook een synagoge uit. Ze bepalen met hun middeleeuwse, religieuze carnavalsuitdossingen het straatbeeld, maar een Joods gezin moet zich angstig over straat begeven, gelovige Joden moeten zich onherkenbaar in de massa verstoppen en onschuldige Joodse kleuters moeten bewaakt worden door tot de tanden bewapende politiemensen.

De weerstand die moslims in ons land ondervinden valt in het niet tegenover de onderdrukking en angst waar Joden mee geconfronteerd worden.

Volgens mij gaat er iets niet goed in ons vrije landje.

Aron Schoenmaker

Antisemitisch Elde College Schijndel en de natte droom van Michel Dankers

Elde CollegeInternationale naamsbekendheid is de natte droom van iedere bestuursvoorzitter van een provinciaal schooltje. Voor Michel Dankers is die droom uitgekomen. Zelfs de lezers van de Times of Israel hebben over zijn Elde College in Schijndel kunnen lezen. Omdat het Elde College zoals borstkloppend ronkend op de eigen website wordt vermeld ‘het beste uit de leerlingen haalt’? Omdat het Elde College de leerlingen opvoedt tot respect voor elkaar? Omdat het het Elde College ‘niet alleen om het verwerven van kennis of het behalen van het diploma, maar ook om de sociaal-emotionele, culturele, creatieve en lichamelijke ontwikkeling’ van de leerlingen gaat?

Nee, omdat het beste dat de leerlingen met steun van het college uit zichzelf haalden zingend tijdens een gala-avond werd geëtaleerd: ‘Samen verbranden wij joden, want joden die branden het best’. Kijk, dan heb je als school toch heel wat bereikt. Tsja, wat kan je anders verwachten van het antisemitische katholieke wereldje op het Brabantse platte land. Op de Joden die ruim twee eeuwen geleden voor Pontius Pilatus ‘zijn bloed kome over ons en onze kinderen’ gescandeerd zouden hebben, namen de tot empathische burgers opgevoede leerlingen van het Elde College, met steun van de school, wraak.

Natuurlijk was het Elde College niet blij met dit iets te luidruchtige resultaat van ‘de opvoeding tot respect voor elkaar’. De leerlingen werden door de school vermanend toegesproken en boden hun excuus aan. Aan wie? Niet aan de slachtoffers van hun samenzang, maar aan de school. Het soort excuus dat je vaak hoort in politiek Den Haag. Geen spijt over de daad, maar over het effect van de daad. Maling aan de geschoffeerde Joden, maar spijt omdat de school in een kwaad daglicht werd gesteld. En wat deed de school? De school haastte zich naar buiten te treden met een oliedom persbericht dat de leerlingen hun excuus aan de school hadden aangeboden en dat de school dat excuus had aanvaard. Kijk, hier breekt dus mijn klomp.

De leerlingen zingen smerige, bedreigende teksten over Joden en de gefaalde opvoeders accepteren het excuus van de zangtalenten omdat die het zo sneu vinden voor de opvoeders. Opvoedkundig een heel verkeerd signaal. Dat excuus had helemaal niet aan de school, maar aan de Joden moeten worden aangeboden. Zitten er misschien leerlingen met een Joodse achtergrond op die school? Of..waren er misschien in het knapenkoor moslimpubers en durft de school die niet echt aan te pakken?

Zullen we even als-dan-nen? Wat als die debiele scholieren zoiets gezongen zouden hebben over moslims? Ik sluit niet uit dat die even goed branden als Joden. Wedden dat de school dan, in een stuip van angst voor moslimwraak, meteen de provinciale of zelfs landelijke moslimorganisaties excuus zou hebben aangeboden, ze voor een gesprek zou hebben uitgenodigd en een workshop opgetuigd zou hebben waarbij moslims en de Elde-leerlingen met elkaar in gesprek zouden gaan. Ik fantaseer maar.

Hoe komt het toch dat het Elde College dit nare incident beperkt heeft tot een één-tweetje tussen leerlingen en school? Dat komt doordat men een professionele communicatiepersoon in huis heeft: Baukje van der Zanden. Die mevrouw weet van communicatief aanpakken, want niemand die gebruik maakt van het contactformulier op de website kan rekenen op enige reactie. Een heel bijzondere invulling van het begrip ‘contact’. Als je als school zo respectloos met mensen om gaat, kan je natuurlijk niet verwachten dat je respectvolle producten aflevert, maar ben je rechtstreeks verantwoordelijk en zelfs schuldig wanneer de leerlingen blijk geven van gebrek aan respect.

Baukje van der Zanden, de communicatiemedewerkster van het Elde College

Heeft Brabantse Baukje al bedacht een excuusbrief te sturen naar de Times of Israel? Hebben Michel Dankers en Baukje van der Zanden al plannen een workshop katholieke verdraagzaamheid tegenover Joden te organiseren om de debielen op het Elde College werkelijk respect voor anderen bij te brengen? Is er al een brief gegaan naar het Centrum Informatie en Documentatie Israël, of naar de Liberaal Joodse Gemeenschap? Ik lees daar niets over in de kranten. Nee, dat sneue en onmachtige Elde College onder leiding van banenhopper Michel Dankers – de man houdt het nergens lang vol – accepteert excuses van een stelletje slecht opgevoede schooiers over wangedrag dat niet de school betrof maar de brandbare Joden.

Michel Dankers, manager van het Elde College

Ook Baukje van der Zanden is in 15 jaar bezig aan haar achtste baan. Net als Michel Dankers geen dame die razendsnel carrière maakt, maar van baan naar baan hopt zonder een stap hoger te komen. Twee lichtgewichten dus. De school is er maar mee behept en schreeuwt om een echte manager.

‘Samen verbranden wij joden, want joden die branden het best’; het resultaat van niet-gekwalificeerd management.

Ik loof een krat Berghems Muifelbier uit voor de op brand beluste koorknaap van het Elde College die de fik in die belabberde school steekt.

Aron Schoenmaker

 

UNESCOmpromiterend en de Verdeelde Naties

Tempelberg

UNESCO dreigde afgelopen weekend wat mij betreft definitief de aanspraak op educatieve, wetenschappelijke en culturele autoriteit namens de Verenigde Naties te verliezen.

Vlak voor het weekend kondigde UNESCO drie resoluties aan. Eén werd ingediend door de Russische Federatie. In die obligate resolutie wordt UNESCO opgeroepen een rol te spelen bij de bescherming van archeologische plekken als Palmyra.

UNESCO moet volgens een tweede resolutie zijn rol versterken bij het promoten van een cultuur van respect en verdraagzaamheid.

Lachwekkend in het licht van een derde resolutie met de naam ‘Occupied Palestine’. In deze resolutie wordt verklaard dat de Tempelberg in Jerusalem, moslims noemen dit Haram Al-Sharif, noch Hebron en Bethlehem onderdeel zijn van de Joodse geschiedenis, maar volledig toebehoren aan Palestina. Naar Israël wordt in de geschiedenisvervalsende resolutie verwezen als ‘de bezettingsmacht’. De naam Israël komt in de resolutie niet voor.

De historische plaats Tempelberg, die naam wordt ook niet genoemd in de resolutie, moet gezien worden als volledig behorend tot de islamitische geschiedenis, ondanks de aanwezigheid van de oude muur, restant van een Joodse tempel. De klaagmuur wordt wel in de resolutie vermeld, maar dan alleen tussen aanhalingstekens. Die aanhalingstekens staan niet naast de Arabische naam, Al-Buraq, een verwijzing naar de ten hemel opneming van profeet mohammed.

De indieners van deze resolutie ontkennen de unieke historische band tussen het Jodendom en de Tempelberg waar duizenden jaren de twee tempels stonden en waar Joden van over de hele wereld gebeden hebben. Ze herschrijven simpelweg duizenden jaren geschiedenis en kunnen hiermee niet lager zakken. Een schande voor een educatieve en culturele organisatie.

Carmel Shama Hacohen, Israel’s vertegenwoordigster bij UNESCO: ‘al neemt UNESCO duizend resoluties aan, toch zal Jerusalem als hoofdstad van het Joodse volk een integraal onderdeel zijn van de Joodse geschiedenis. Als UNESCO door gaat op dit pad van leugens en terreur, zal de organisatie uiteindelijk irrelevant worden’.
De Jordan Times meent echter dat Jordanië gezegevierd heeft in deze strijd over Jerusalem.
Joden mogen de site wel bezoeken, maar dan alleen op vooraf afgesproken tijden. Joodse erediensten zullen er niet toegestaan zijn.
De resolutie wordt gesteund door landen als Argentinië, Frankrijk, Spanje, Slovenië, Zweden, India en Rusland.
In Israel wordt de resolutie gezien als een overwinning voor anti-Israel hard-liners. Volgens de resolutie zijn Hebron, een stad waar het Joodse leven een geschiedenis heeft van meer dan 3000 jaar, en Bethlehem, de geboorteplaats van Jezus, een integraal onderdeel van Palestina.
Wil je weten welke landen deze resolutie indienden: Jordanië, Egypte, Libanon, Marokko, Oman, Quatar en Soedan. Allemaal Islamitische landen.
Israel zou ‘fake’ joodse graven op islamitische begraafplaatsen hebben geplaatst.

Afgezien van mijn overtuiging dat ieder geloof nonsens is en geen enkel geloof praktiseert wat gepredikt wordt, is het overduidelijk dat zowel de islam als het christendom beide antisemitische religies zijn.

Deze UNESCO resolutie is niet alleen anti-Israël, maar ook antisemitisch. De steun door landen als Argentinië, Frankrijk en Spanje is te herleiden tot diep geworteld antisemitisme in de Christelijke cultuur.

Luther schreef in al 1543 zijn Von den Juden und ihren Lügen en in 1546, vlak voor zijn dood, een waarschuwing voor de Joden (tegen de joden). Zijn anti-Joodse teksten hadden door Hitler’s naziregime geschreven kunnen zijn.

Wanneer Israël de wapens neer legt zal de staat Israël binnen de kortste keren vernietigd worden; wanneer de omringende Arabische landen de wapens tegen Israël neerleggen, zal het binnen de kortste keren vrede zijn.

Bij de zesdaagse oorlog in 1967, veroorzaakt door de omringende Arabische landen, nam Israël land in beslag om veiliger grenzen te hebben. Waren de Palestijnen daar de dupe van? Ongetwijfeld.

Die inname wordt al vele jaren in de Verenigde Naties veroordeeld. Over alle aanvallen die Israël te verduren heeft werd NOOIT een resolutie aangenomen in de VN.

Israël is omringd door landen waar vernietiging van de staat Israël officieel beleid is. De aanslagen waar Europa afgelopen jaren mee geconfronteerd werd, zijn in Israël dagelijkse kost.

Israël is de enige democratie in het Midden-Oosten. Dat stemt tot nadenken.

Er is ook nog goed nieuws: driekwart van de stemgerechtigden kwam niet opdagen bij de stemming over deze verwerpelijke resolutie. Van degenen die wel kwamen stemde de helft tegen.

Jordanië, Egypte, Libanon, Marokko, Oman, Quatar en Soedan kunnen dat als een duidelijk signaal in hun zak steken.

Verspilling van tijd.

Aron Schoenmaker, Midden Oosten correspondent Meditatione Ignis.