Bang zwijgen of boos roepen, that’s the question

Indonesië - Zestigjarige vrouw krijgt 28 Stokslagen als straf om verkoop alcohol

Indonesië – Zestigjarige vrouw krijgt 28 Stokslagen als straf om verkoop alcohol

Zodra lichtvoetigheid en relativiteit verdwijnen en discussies geobsedeerd serieus worden, krijg ik het verlangen mijn ogen en oren te sluiten en me terug te trekken in een veilige cocon.

We namen ons al voor geen aandacht meer te besteden aan narcistisch, exhibitionistische engerdjes zoals de dame-wier-naam-we-niet-meer-willen-vermelden, of aan snotneusjes die ineens geen Nederlander meer willen zijn omdat een bejaarde marktkoopman ze in Marakech welkom thuis heet, of aan nat-achter-de-oren ‘theaterjournalistjes’ die alle ouderen over één kam scheren en beschuldigen van kuchen, telefoons af laten gaan of met oorverdovend kabaal laten vallen van tekstboekjes tijdens uitvoeringen van de Mattheus Passie, of aan besjaalde moslimmeisjes die klagen over discriminatie maar geen bek open doen over hun moslimbroertjes die autochtoon Nederlandse vrouwen uitschelden voor kankerhoer, of gluiperds die een etnisch profilerend partijtje begonnen nadat ze zetels roofden van de PvdA en er niet voor schromen te kotsen in de bron waar ze uit dronken, of aan ramadanzakkenwassers die uitschreeuwen ‘we zijn er nu eenmaal, wen er maar aan’, of aan ondoorgrondelijke redacties van kranten die al deze schreeuwerd een podium bieden, of aan hyperracisten die 24 uur per dag klaaggrammofoonplaten draaien over het blanke racisme, of aan een racistische in Nederland steuntrekkende Antilliaan die Zwarte Piet racistisch vindt, of aan voormalige koloniën in de Cariben die bij het verfoeide moederland financieel aan de borst blijven hangen maar wel klagen over de al 150 jaar geleden opgeheven slavernij, over Antilliaanse racisten die stampvoetend respect eisen en tegelijkertijd een bord met MINDER MAKAMBA’S langs de weg zetten op Bonaire, aan stenengooiende criminele carrièremakers die huilen over etnisch profileren terwijl ze zelf zo racistisch als de pest zijn, aan Marokkaanse meisjes die en bloc wegblijven bij het klasje creativiteit omdat er Turkse meisjes bij gekomen zijn, aan vluchtelingenpubers die vinden dat ‘Hollandse jongens maar moeten leren na de sportles met hun onderbroek aan te douchen’, aan islamistisch antisemitisme….

Ik wil me niet meer druk maken over nieuw in Nederland gesettelde, goed verdienende middenklassers die spugen op onze maatschappij. Ik wil me niet meer druk maken over moslims wier alfabet begint en eindigt met de I van Islamofobie zonder door te hebben dat fobie angst betekent en die angst volkomen logisch is door alle gruwelijkheden die verricht worden uit naam van de islam. Ik wil niet meer somber worden over de ramadanpolitie in Indonesië die een eettentje leegrooft omdat een bejaarde uitbaatster tegen hun zelfverzonnen regels in tijdens de ramadan eten bereidt. Ik wil niet meer piekeren over het onbegrijpelijke partnership tussen de westerse wereld en het achterlijke Saoedie-Arabië waar stok- en zweepslagen en onthoofdingen aan de orde van de dag zijn omdat burgers overspel zouden plegen. Ik wil geen hoofdbrekens meer hebben over de stokslagen die vrouwen in Iran krijgen omdat ze hun haar niet bedekken. Niet meer peinzen over al die in Nederland geboren islamtrutjes die ‘geheel vrijwillig’ het haar bedekken en geen moment nadenken over solidariteit met onderdrukte vrouwen in Arabische landen. Besjaalde meisjes in Nederland die ‘geheel vrijwillig’ met sjaaltjes om op straat koketteren met hun geloof maar zich geen moment afvragen wat hun lot binnen de moslimgemeenschap zal zijn wanneer ze besluiten geen sjaaltje meer te dragen. Ik wil me niet meer ergeren aan Tofik Dibi die in een TV interview de woorden homoseksualiteit en homofilie niet uit zijn islamitische muil kan krijgen maar het heeft over ‘wat ik heb’. Wat ik heb? Alsof het een ziekte is NONDEJU.

Moet ik somber worden van een Amerikaans-Afghaanse homo die 50 andere homo’s afslacht om aan zijn fantasie-allah te bewijzen dat hij braaf volgens de koran leeft en niet pijpte en gepijpt werd? Moet ik me druk maken over de stiekeme moslims die stijf in het pak zomers glurend langs de vloedlijn van de Nederlandse naaktstranden lopen? Wat maken mij die honderden Arabische schoften uit die hun klauwen niet van westerse vrouwen, die kankerhoeren, af kunnen houden tijdens massa manifestaties? Moet ik er over nadenken hoe het komt dat diezelfde schooiers het niet in hun hoofd zouden halen besjaalde geloofsgenoten zo te behandelen? Moet ik er over nadenken hoe het komt dat die Marokkaanse teringcrimineeltjes nooit tasjes roven van bejaarde Marokkaanse oma’s? Moet ik me nog afvragen waarom Marokkaantjes in Enschede alleen de auto’s van niet-Marokkanen in brand steken?

Moet ik het raar vinden dat de gemeente Den Haag het goed gevonden heeft dat in de Wagenstraat een moskee gevestigd werd in een 18-de eeuwse synagoge? Moet ik het raar vinden dat ieder bouwvoorstel in Den Haag langs schoonheidscommissies moet, maar dat nu naast die klassieke synagoge twee gigantische plastic minaretpikken boven de synagoge en de omliggende oude gebouwen uitsteken? Moet ik verbaasd zijn over de honderden moskeeën in ons land die gebruikt worden om haat te prediken en leerregels te verkondigen die rechtstreeks indruisen tegen onze rechtsorde? Mag ik het raar vinden dat overal moskeeën en gebedsruimtes verschijnen om moslims te gerieven en dat diezelfde moslims vol zelfbeklag ‘islamofobie!’ roepen? Moet ik er trots op zijn dat wij in ons land moskee na moskee laten bouwen en zelfs subsidiëren op grond van dat idiote grondwetsartikel over vrijheid van godsdienst terwijl bij onze bondgenoot Saoedie-Arabië christelijke kerken verboden zijn? Moet ik het maar gewoon vinden dat in Egypte koptische christenen vermoord worden en in de gehele Arabische wereld bijna alle Christenen verdreven zijn, maar dat Europa de grenzen tientallen jaren open zette voor de westerse waarden verwerpende Arabische moslims? Moet ik vragen stellen bij het besluit door een islamitische Turkse gouverneur dit jaar de gay-parade te verbieden in Istanbul?

Zal ik maar doen of er geen vaginale verminking plaatsvindt in Nederland? Zal ik maar wegkijken bij gedwongen huwelijken in ons polderlandje? Ach, wat zal ik mij druk maken over af en toe een slachtoffer van eerwraak in Rotterdam. Wat moet het mij bommen dat een groepje Turkse hangjongeren mij in Rotterdam voor een moskee uitschelden voor kale klootzak terwijl hun bebaarde en bejurkte opvoeders er passief goedkeurend bij staan? Zal ik maar wennen aan de nieuwe marktcultuur waarbij een stelletje Marokkaanse vishandelaars op de Haagse markt mij opzettelijk rotte makrelen meegeven? Zal ik maar niet meer praten over nieuw-Nederlandse racisten die mij en mijn zwarte Zambiaanse vrouw het Kralingse Bos uit jagen? Zal ik maar doodsbedreigingen van uittredende moslims zien als een boeiende exotische cultuur?

Moet ik leerlingen van het Elde College in Schijndel die scanderen dat joden zo goed branden maar negeren?

Moet ik mij druk maken over de onderdrukking van persvrijheid? Over de aanslagen in Madrid, Londen, Parijs, Brussel? Over de verderfelijke vluchtelingendeal tussen de EU en Turkije? Over de machteloosheid van de EU? Over Brexit? Over de moord op een Britse parlementariër? Over Nederlandse scholen die Tweede Pinksterdag om willen ruilen voor een dag vrij met het suikerfeest? Over Trump, Poetin, Wilders, Marie le Pen, de FPÖ?

Voor mijn gemoedsrust moet ik al die vragen en ergernissen over mijn schouder gooien.

Toch knaagt er iets aan mij..

Alle ellende in de wereld wordt mogelijk gemaakt door de ongeïnteresseerde en angstige zwijgers. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben. Bij die zwijgers wil ik niet horen.

Meditatione Ignis gaat dus door, maar met een somber en bezorgd hart.

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur Meditatione Ignis