Stadsparkracisme

BBQ afvalHet Parool schreef afgelopen zaterdag over het Vondelpark als recreatiegebied en vergeleek dit park met de andere Amsterdamse stadsparken. Het vergelijk met werkelijk grote steden – Amsterdam blijft een dorp – als Parijs, Berlijn en New York viel in het nadeel van Amsterdam uit. In Central Park, New York, mogen drie dagen per jaar BBQ-feesten gehouden worden en dan alleen in speciaal daartoe aangewezen stukken van het park. Met meer dan 19 man bijeenkomen in een New York’s park? Vergunning aanvragen. Op naleving wordt toegezien. En, na afloop rotzooi in de bakken of meenemen. Men houdt zich daar aan. In Parijse parken houden alleen toeristen zich niet aan de regels en begeven zich buiten de paden. Er wordt toegezien op het ‘net’ gebruik van de parken. In Berlijn wordt de BBQ wel in parken gebruikt, maar voornamelijk door Turken (je durft de groep bijna niet te benoemen).

Voor mij is het al 35 jaren geleden dat ik vertier zocht in het Vondelpark. Mijn laatste bezoeken waren aan de voormalige lokatie van het Filmmuseum om op het terras een cappuccino te drinken. Sinds de verhuizing van het museum naar Eye op noord was ik niet meer in het Vondelpark.

Een paar jaar geleden wandelde ik nog regelmatig in het Kralingse Bos in Rotterdam. Op warme zomerdagen is het daar een mierenhoop aan voornamelijk nieuwe Nederlanders die de weiden in het bos gebruiken voor BBQ feesten. Ik kan me nog goed herinneren dat BBQ in het Kralingse Bos niet was toegestaan, maar voor onze nieuwe burgers gelden andere, vaak geen, regels. De motivatie tot sjouwen en slepen met alle BBQ spullen is nadat de penzen volgevreten zijn volledig verdwenen. Wat laten ze daar iedere keer weer een teringzooi achter. Maling aan alle fatsoen. SUV’s op het gras – waar is de politie als je ze nodig hebt – en een oorlogsgebied na het eten. Maling ook aan hun eigen etnische groepen die alle bende op moeten ruimen.

Met mijn Zambiaanse vrouw wandelde ik, blanke Nederlander, aan het begin van een zomerse zaterdagavond door het bos. Bij een van de druk bezette weiden werden we scheldend achternagelopen door een groepje ‘Arabische’ jonge mannen. Een nare, zelfs bedreigende situatie. We negeerden ze en zijn snel doorgelopen.

De volgende avond toch maar weer een poging gewaagd. We wandelden langs de Kralingse Plas toen we op het parallelle fietspad ingehaald werden door een zwarte man. Hij keek naar ons, keek nog eens naar ons, keerde met zijn fiets om en ging naast ons rijden op het voetpad. “He, man, mooie vrouw heb jij!” Van onze kant geen reactie. Hij herhaalde zijn uitdagende compliment een paar keer, totdat ik boos stil bleef staan met “Waar ben jij mee bezig?!”. Reden voor hem snel weg te fietsen. Het was duidelijk: het zinde deze negroïde racist van geen kant dat een blanke man daar liep met zijn zwarte vrouw.

We zijn nooit meer op warme zomeravonden gaan wandelen in het Kralingse Bos en hebben berust in de bezetting van het park door racistische buitenlanders.

Ik moest aan deze ervaringen denken toen ik hoorde over de rel rondom Typhoon en etnisch profilerende politie in Zwolle die hem in zijn dure auto aanhield. Het probleem ligt niet bij de politie en niet bij Typhoon; volgens mij een zeer sympathieke man. Het probleem ligt bij de oververtegenwoordiging van donkere en arabische jongemannen in de criminaliteitstatistieken. De politie doet, heel normaal, aan risicoanalyse en risicoprofielen.

Blijkbaar deden de Marokkaantjes en de zwarte man in het Kralingse Bos ook aan etnisch profileren toen ze ons het Kralingse Bos uitpestten.

Frans Ira

 

Peter R. de Vries aangeklaagd wegens majesteitsschennis Willem-Alexander

Peter Ranzig Ruftend Riool de Vries
One tweet tells more than a thousand words

Wat valt die meneer De Vries hier door de mand, want wat betekent die tweet van hem:

  1. dat hij die humor van Jan Böhmermann over Recip Erdogan maar niets vindt (dat mag natuurlijk);
  2. dat hij de boosheid van Recip Erdogan terecht vindt (dat mag natuurlijk niet);
  3. dat hij Willem-Alexander met deze vergelijking meer beledigt dan Böhmermann deed met Recip Erdogan;
  4. dat hij niets begrijpt van de intentie van Böhmermann;
  5. dat hij niets begrijpt van de context waarin dat gedichtje van Böhmermann gezien moet worden;
  6. dat hij een journalist van niks is, want gespeend van enige solidariteit met in Turkije gevangen journalisten;
  7. dat hij geen snars begrijpt van vrijheid van meningsuiting.

Nee, onze publiciteitsgeile allesweter maakt een stomme vergelijking tussen Erdogan en Willem-Alexander. Er valt niets te vergelijken, want tussen Erdogan en Willem-Alexander is geen enkele andere overeenkomst dan dat het beiden mannen zijn en dat beiden staatshoofd zijn. Zelfs tussen de twee vormen van staatshoofdschap zijn meer verschillen dan overeenkomsten. Hoeveel macht heeft Willem-Alexander? Heel weinig. Hij kan dus ook geen macht misbruiken, zoals Recip Erdogan dagelijks doet. Gooide Willem-Alexander journalisten in de gevangenis, nam hij De Volkskrant (ik noem maar wat) over en ontsloeg de hele redactie om die te vervangen door hem welgezinde hoernalisten? Stuurt Willem-Alexander het leger af op opstandige Limburgers? Stuurt Willem-Alexander ‘s nachts gevluchte Belgen terug de grens over?

De vergelijking die Peter R. de Vries maakt is regelrechte belediging. Van een bevriend staatshoofd? Nee, van ons staatshoofd. Ik klaag hem bij deze aan.

De Vries was dronken toen hij die tweet schreef of leed door een andere oorzaak aan verstandsverbijstering.

Maar goed, ik heb van die man al nooit een hoge pet op gehad, met uitzondering van zijn sponsoring van het ontwikkelingswerk in Afrika door zijn dochter. Toen ik dat enkele jaren geleden hoorde, ben ik met een schone Peter R.de Vries lei begonnen en veegde alle eerdere irritaties weg. In één klap heeft deze nep-journalist die lei weer van kant tot kant, op voor- en achterzijde besmeurd.

Ik schrik er van dat 185 onnadenkende mensen zijn tweet ‘geliked’ hebben. Daarnaast hebben 148 mensen deze stupiditeit ‘geretweet’. Ik bid op mijn knieën dat die retweets plaatsvonden uit ergernis, maar vrees dat het digitale schouderklopjes zijn, van: ‘Goed gedaan Peter’. Peter staat niet alleen met zijn gezonde volksgevoel.

Erdogan, onverdraagzame semi-dictator, fundamentalistische moslim, moordenaar van Koerden, de man die Syrische vluchtelingen terug de hel in stuurt en de man die de EU zes miljard afperst over de ruggen van vluchtelingen, kan rekenen op de steun van Peter R. de Vries.

Laat ik toch de tweet, hoe stom dan ook, van deze journalist/gefaald politicus/beunhazende voetbalmakelaar beantwoorden: het zou mij werkelijk worst wezen wanneer de #Erdogan-uitspraken over Willem-Alexander gingen. Men doet maar.

Vind ik dat gedicht van Böhmermann leuk? Ik geef toe dat ik er even om geglimlacht heb. Niveau van het betere sinterklaasgedicht. Waardeer ik de profaniteit van het gedicht? Niet echt. Binnen de context van Erdogan die de vrije meningsuiting in zijn land met geweld en gevangenisstraffen om zeep helpt, waardeer ik het gedicht zeer. Ik wou dat alle cabaretiers aller vrije landen zich verenigden en Erdogan bedolven onder duizenden profaan scheldende gedichten. Kom maar op met de cabareteske creativiteit en smoor die fundamentalistische griezel onder smaad op smaad. De man is belachelijk en iedere cartoon die zijn belachelijkheid toont zal ik uitknippen en ophangen.

Ik vond destijds die sketch door Hans Teeuwen waarin hij Beatrix anaal nam waarna hij in haar gezicht klaar kwam – ‘alsof je op een rijksdaalder spuit’ -de grens van goede smaak overschrijden, en niet leuk. Maar wat heerlijk dat dat in ons land kan.

Wat heerlijk dat ik in ons land zonder represailles, alhoewel: met die De Vries weet je het maar nooit, eindelijk mag onthullen waar die aanstellerige R. in de naam van Peter de Vries voor staat: RANZIG RUFTENDE RIOOLJOURNALISTIEK.

Frans Ira

 

Bij het overlijden van Marcel van Dam

Van Dam
Marcel van Dam in de Tweede Kamer. Foto Nationaal Archief

Een van de gedenkwaardigste discussies in het programma Lagerhuis van de VARA vond 1997 plaats tussen gentleman Pim Fortuyn en straatvechtertje Marcel van Dam. Er moet een ander woord te vinden zijn voor wat daar plaats vond dan ‘discussies’. Van Dam’s inbreng voldeed op geen enkele wijze aan redelijke discussienormen.

Alle pogingen door Pim Fortuyn op basis van argumenten de verbale strijd aan te gaan met VARA Sturmführer Van Dam strandden op diens platvloerse schelden. Fortuyn’s gebaar aan het einde, gekverklaring van Van Dam met de vinger naar het voorhoofd, was meer dan gerechtvaardigd. Van Dam gedroeg zich van begin tot eind als een populistische, op het publiek spelende, walgelijke man. Ik vraag me af hoe al het VARA klapvee nu, bijna twintig jaar later, aankijkt tegen het slaafse toejuichen van Van Dam’s karaktermoord op Fortuyn.

Fortuyn schreef een boekje over de islamisering van onze cultuur. Fortuyn vatte in Lagerhuis zijn zorg samen: de nieuw arriverende moslims komen voor een merendeel terecht in de onderlagen van onze maatschappij en het gevaar ligt, aldus Fortuyn, daardoor op de loer van toekomstig terrorisme.

Een mening waarover gediscussieerd kon worden.  Van Dam kon echter niets anders doen dan zijn hele VARA archief aan vooroordelen uitstorten over Fortuyn. Niet één keer ging hij in op de argumenten van Fortuyn. Wanneer je de schaamtelijke uitzending na twee decennia terug ziet, kan je slechts de conclusie trekken dat de socioloog Pim Fortuyn profetisch was. Van Dam, volgens hem was Fortuyn de moderne Eichmann, kwam geen moment boven het scheldniveau uit. Fortuyn uitmaken voor Eichmann was een postuum compliment voor Eichmann en een schoffering van miljoenen omgekomen Joden en van Pim Fortuyn. Van Dam ontkende Fortuyn ooit voor Eichmann uitgemaakt te hebben. Een ontkenning waaraan weinig geloof gehecht kan worden.

Uiteindelijk kan Van Dam aan het einde van de confrontatie met Fortuyn alleen nog stamelen dat Fortuyn ‘een leugenaar’ en een ‘buitengewoon minderwaardig’ man is. Een buitengewoon aanmatigende opstelling van dit buitengewoon onaangename mannetje. Fortuyn schiep volgens zijn opponent een NSB sfeer. Van Dam kan enige inside kennis over de NSB waarschijnlijk niet ontzegd worden.

Ik weet het van de doden niets dan goeds. Van Dam was immers ooit een getalenteerde VARA ombudsman. Lang, lang geleden. Daarmee houdt het ‘goeds’ dat over deze man te vertellen is helaas op.

Fortuyn voor leugenaar uitmaken was een spiegeling van Van Dam’s nare gezicht in een modderige plas water. De man deinsde zelf niet terug voor liegen, zoals zijn relaas over het wel en wee van de familie Van Dam in oorlogstijd. Hij was een snotneus van twee jaar toen de oorlog uitbrak, maar presenteerde zich als een na-oorlogse verzetsheld met historische kennis over onderduiken van de familie uit eerste hand. Zelfoverschatting die hem de rest van zijn leven zou achtervolgen. Dat krijg je er van wanneer je je rechtenstudie op de universiteit niet af maakt en politiek hopt van de onbetrouwbare KVP naar de bevooroordeelde PvdA. Als socioloog studeerde hij af met een scriptie over Kiezersgedrag. Een scriptie die nutteloos in de kliko verdween.

Zijn hele politieke carrière gedroeg hij zich als een linkse Hans Wiegel. Het soort mandarijn waar Willem Frederik Hermans zo’n bloedhekel aan had. Een epigoon van Wiegel, inclusief door sigaren smerig bezoedelde lippen. Van Dam’s woord was wet en wie zich daar niet bij neerlegde kon rekenen op ordinaire scheldpartijen zoals in 1997 Fortuyns deel was.

Marcel van Dam kenmerkte zich als een maat der dingen. Zijn mening was norm en hij meende in alle voorkomende situaties gemachtigd als rechter, verheven boven allen, zijn oordeel uit te mogen spreken. Het moet zijn katholieke achtergrond zijn die hem op die hemelse zetel plaatste. Gespeend van enige zelfreflectie toog ridder Van Dam ten strijde tegen iedereen die anders dacht dan hij. In zijn diepste wezen was hij een pur sang anti-democraat. Tegenspraak, al was die nog zo bescheiden, werd door Van Dam niet geaccepteerd. Geen methode was hem te min om tegenstanders fors onderuit te halen.

Als voorzitter van de VARA gingen alle sluizen open. Hij verzon niet alleen dat programma Lagerhuis, maar plaatste zich zelfs letterlijk op een verheven positie waar vanuit hij bij iedere discussie het goddelijke eindoordeel sprak. Een pijnlijke vertoning. Niemand durfde Van Dam tegen zichzelf te beschermen uit angst er stante pede uitgegooid te worden en, werkloos, nog vele jaren door Van Dam belemmerd te worden in het opbouwen van een nieuwe carrière. Van Dam bediende zich van Maoïstisch/Stalinistische terreurtechnieken om zijn tegenstanders te vermorzelen.

Het kon niet uitblijven. Zelfs voor de PvdA was Van Dam’s terreur te veel. Hij werd, veel te laat, uit de partij gezet.

Van Dam is net geen 78 jaar geworden. De Nederlandse maatschappij neemt afscheid van een buitengewoon onaangenaam mens. Het luidruchtige handgeklap door onnadenkende volgers in het Lagerhuis is verstomd. De man zal wel herinnerd, maar niet gemist worden.

Zijn verwijt aan Fortuyn dat hij een ‘buitengewoon minderwaardig mens’ was, heeft zich als een boemerang gekeerd tegen Van Dam. Nooit kwam hij op dat verwijt terug. Tot zijn dood bleef hij overtuigd van zijn gelijk.

Laten we hopen dat er in de hemel een hoekje is, ver weg van alle andere overledenen, waar smoezelige Van Dam zich verplicht terugtrekt. Ook na zijn dood kan van Van Dam niet verwacht worden tot enige reflectie in staat te zijn.

Het is overigens zeer de vraag of de hemelpoort voor Van Dam open ging.

Ik vrees het ergste.

De vereniging van Nederlandse tandartsen heeft vrijdag 1 april uitgeroepen tot dag van rouw.

Frans Ira

 

Geert Wilders ongeneeslijk ziek

Wilders

Er was ooit een tijd, lang, lang geleden, echt lang geleden, dat ik, hoe politiek incorrect, in het geniep moest lachen om Geert Wilders. Ik beken het, maar dat was echt, ik kan het niet genoeg zeggen, lang, zeer lang geleden. Het lachen is mij helemaal vergaan. Nu bekruipt me iedere keer wanneer ik Geert Waterstofperoxide zie een moeilijk te omschrijven, onaangenaam gevoel. Somberte overvalt me, alsof er diep vanuit mijn ziel een depressie naar boven borrelt. Ik wil de gordijnen dicht doen, mijn internet- en kabelabonnement opzeggen, de deur op slot houden – aanbellen heeft geen zin – en me als een struisvogel met de kop in het zand beschermen tegen alle rumoer van de buitenwereld. De man is de spreekbuis van hen in onze maatschappij die niet spreken, wel schreeuwen, kunnen; die de woorden rationaliteit, verdraagzaamheid, begrip en democratie niet in hun woordenboek hebben staan. Het alfabet begint daar met de E van Eigen Gelijk. Een ander gelijk bestaat niet.

Het lukt me ook al lang niet meer Wilders als sluw, of slim te zien. De man is niet intelligent maar ziek en hulpbehoevend. Ik vrees dat zelfs vele jaren intensieve psychotherapie geen garantie biedt op genezing.

Wilders verwoordt geen onvredegevoelens, maar creëert ze. Keer op keer blijkt uit onderzoeken dat wij Hollanders tot het gelukkigste volk ter wereld horen. Ons landje is stinkend rijk. Geen van de door Wilders gemanipuleerde ontevredenen kan een land bedenken waar men liever wil wonen. Niemand, bijna niemand, volgt Aboutaalebs advies ‘als het je hier niet bevalt, dan rot je toch op’. Nee, blijf zitten waar je zit en dan vanuit het Hollandse gerief kankeren op vluchtelingen die met hun kinderen over water en land zwerven op zoek naar een veilig heenkomen uit de Syrische hel (of welke andere hel dan ook).

Nu bemoeit de messias van het gemene volk zich met het referendum over het associatieverdrag met Oekraïne. In de nieuwsbrief van de dictatoriaal geleide groepering van de Limburgse anti-democraat staat te lezen: Geert Wilders zal met Olaf Stuger, Harm Beertema en andere PVV-collega’s gaan flyeren op verschillende lokale markten in het land. Ook zal Geert Wilders aanwezig zijn bij de speciale NOS-uitzending ‘Nederland Kiest – het Referendum’, aan de vooravond van het referendum. Geert Wilders: “Het is belangrijk dat iedereen gaat stemmen op 6 april. Dit referendum gaat over meer dan alleen het akkoord tussen de EU en Oekraïne. Het is een kans voor Nederland om een tegengeluid te laten horen. Een stem tegen het verdrag betekent namelijk ook een stem tegen Rutte en tegen de Brusselse elite.”

Dat goedkope ‘Brusselse elite’; om van over je nek te gaan. Niet door het woordgebruik, maar doordat de meute deze nonsens voor zoete koek slikt.

Wilders kaapt het referendum door het tot een anti-Rutte motie van wantrouwen te maken. Hij kent zijn pappenheimers en weet dat er in zijn aanhang vrijwel niemand is die kan overzien wat dat associatieverdrag inhoudt.

Nu, geef ik toe, kan ik dat ook niet. Voornamelijk omdat ik niet de motivatie kan vinden mij te verdiepen in deze materie. Ik weet het niet, maar heb sterke vermoedens dat een aanzienlijke meerderheid van Wilders aanhangers ook niet de moeite neemt, als ze het al verstandelijk aan kunnen, zich in dat verdrag te verdiepen. Nee, het is veel gemakkelijker de Venlose bleekscheet te volgen in zijn simplisme: een stem tegen het verdrag is een stem tegen Rutte.

Stel dat de uitkomst van dat referendum duidelijk JA is…zal die geblondeerde Venlose idioot dan de moed hebben naar voren te stappen en te verklaren dat die uitslag een duidelijke stem vóór Rutte is? Ik vrees van niet.

Dat iedere stem vóór Wilders een stem tegen verdraagzaamheid en democratie is, zal zijn aanhang pas merken als het te laat is.

Toch, denk ik niet dat Wilders een wezenlijke bedreiging voor de democratie is. Daartoe heb ik te veel vertrouwen in de democratie. Hoe irritant dom zijn uitspraken ook zijn, toch ben ik blij te leven in een maatschappij waar hij zijn onzin uit mag kramen. Wilders bijna onbelemmerde onbeschaamdheid toont voor mij dat we leven in een beschaafde maatschappij, want juist in een ontwikkelde, beschaafde maatschappij mag iedereen zeggen wat hij wil.

Wilders mag zijn onzin uitkramen. Ik mag zeggen en schrijven dat het onzin is.

De vraag waarom de man zich zo opstelt, kan ik niet beantwoorden. Misschien zit er niets anders achter dan een psychiatrische problematiek.

‘Vrijheid’ uit Partij voor de vrijheid, staat voor vrij van zelfstandig denken.

Wat doe je wanneer je je vrijheid – eigenlijk een plicht – tot zelfstandig denken uit handen geeft? Dan onderwerp je je aan een sterke man.

Eng.

Frans Ira, Meditatione Ignis, verbale straatvechter.

 

An ideology of pure assholery

El AlHet Amerikaanse voorverkiezingencircus zette gisteren zijn tournee voort met de verkiezing in 15 staten tegelijk: Super Tuesday. Naast de clowneske optredens van Donald Trump, je moet er niet aan denken dat die idioot president wordt, is er buiten de verkiezingenpiste veel vermaak dankzij gastheren – zijn het alleen heren? – van Amerikaanse praatprogamma’s (Wim Pijbes zou zeggen ‘talkshow hosts’). Een van mijn favorieten is John Oliver.

Ik herken mijzelf in zijn boosheid. Gisteren stak hij een 20 minuten durende tirade af over Donald Trump. Trump werd letterlijk gegrild (Wim Pijbes zou zeggen ‘roasted’) door Oliver.

Iedere keer wanneer ik Oliver zie, moet ik denken aan zijn louterende woede-uitbarsting 48 uur na de aanslagen door ettertjes in Parijs. Oliver beloofde zijn gasten en kijkers ‘pure profanity’, op HBO betaal-TV (premium cable).

De kijkers kregen wat John Oliver beloofde, en wat geniet ik er weer van wanneer ik via YouTube terugkijk. Gebruik de zoekterm ‘John Oliver Paris attacks’ om ook te kijken. Geen subtiele duidingen zoals we in Nederlandse praatprogramma’s te horen krijgen over kansarme jongeren in kansarme wijken. Nee, recht voor zijn raap ‘fucking assholes’. Verdomde klootzakken. Muziek in mijn oren.

Geen gezeur over voeling houden met de ‘haarvaten’ van de moslimsamenleving. Sinds onze nationale trots, terrorisme deskundige Beatrice de Graaf, de term ‘haarvaten’ gebruikte, werd het het modewoord voor alle deskundologen die er machteloos op los theoretiseren.

Wat nou kansarm! Uit diezelfde kansarme milieus, uit diezelfde kansarme wijken staan voortdurend mensen op, zelfs de broer van een van die ‘fucking assholes’, die de handen uit de mouwen steken, hun school en universiteit afmaken en, ongetwijfeld moeizamer dan autochtonen, een loopbaan vinden. De zusjes van die Arabisch-Europese smeerlappen presteren vaak wel heel goed. Even kansarm, uit dezelfde gezinnen, maar een heel ander resultaat. Ja, ik weet, af en toe is er ook een vrouwelijke ‘fucking asshole’ tussen.

Kansarm is geen excuus voor het met kalashnikovs neermaaien van 140 theater- en terrasbezoekers. Voeling (‘feeling’) met sociale haarvaten is een illusie; een mooi geformuleerde schijnoplossing die ons geen stap dichter brengt bij eliminatie van snotneuzenterrorisme door ‘fucking assholes’.

Wat willen die F.A’s?, vraagt John Oliver zich af. De Franse maatschappij om zeep helpen? Geen schijn van kans. De F.A.’s zullen nooit in staat zijn de Franse cultuur ten gronde te richten. Ze moeten het dan met hun ‘ideology of pure assholery’ opnemen tegen Proust, Piaff, topwijnen, Gauloise sigaretten, Camembert, Sartre, Camus, madeleines en macarones.

Die strijd zal de ‘ideology of pure assholery’ altijd verliezen.

De daders van de aanslagen in Parijs, Brussel, Londen en Madrid zijn verdomde klootzakken; fucking assholes. PUNT!

Zijn ze een bedreiging voor onze maatschappij? Een incidentele en beperkte, ernstige dreiging omdat ze liefst zo veel mogelijk slachtoffers maken. Hun groep is klein en hun mogelijkheden zijn gelimiteerd. Onze maatschappij zal zonder twijfel overwinnen, ondanks ‘het sluipend gif van politieke correctheid’ (Derk Jan Eppink) waardoor mogelijke oplossingen kapot gediscussieerd worden.

Hylke Tromp, de Groningse polemoloog, had het in de jaren zeventig van de vorige eeuw, naar aanleiding van Palestijnse vliegtuigkapingen en aanslagen – wat een waanzin dat een onbetrouwbaar sujet als Yasser Arafat ooit de Nobelprijs voor de vrede kreeg – over ‘democratisering van het geweld’. Niet de staat maar individuen en kleine groepen nemen de wapens op.

Een democratisering van geweld die niet de verdediging van democratische waarden dient. De daders in Parijs hadden voor zover bekend een voorgeschiedenis van (kleine) criminaliteit en gebruik van drugs en drank. Allemaal in strijd met de islam, maar dan wel ‘alluha akbar’ schreeuwend westerlingen afslachten. Heeft met geen andere ideologie te maken dan met een ideologie van ‘pure assholery’.

De 81-jarige, joodse Renee Rabinowitz, juriste en psychologe, start een juridische procedure tegen luchtvaartmaatschappij El Al. Op een vlucht van Newark naar Tel Aviv moest ze onder druk van het cabinepersoneel haar gereserveerde plaats verlaten omdat een ultra-orthodoxe joodse man niet naast een vrouw in het vliegtuig wilde zitten. El Al geeft regelmatig toe aan de luimen van zulke ultra-orthodoxe ‘fucking assholes’

Over ‘ideology of pure assholery’ gesproken. Er vallen geen fysieke slachtoffers in de El Al toestellen, maar ‘pure assholery’ is het wel.

Frans Ira, Meditatione Ignis