Tanja Nijmeijer – ‘Als je ontsnapt maken we je af en zal je gezin je lichaam nooit vinden’

De jarenlange gijzeling van de Groningse vogelaar Ewold Horn is fataal afgelopen. Horn zou volgens de Filipijnse autoriteiten zijn omgekomen in een vuurgevecht tussen het leger en de gijzelnemers van terreurorganisatie Abu Sayyaf. De verschrikkelijke afloop grijpt Jan-Vincent Meertens aan. Hij werd in 1988 in Colombia ontvoerd door guerrillastrijders van de M19. In het programma Nieuws en Co op NPO Radio 1 deed Meertens zijn verhaal:

“Ik volg het nieuws over ontvoeringen met extra aandacht. Het is een ingrijpende gebeurtenis in mijn eigen leven geweest. Ik ben zelf ook door het leger bevrijd, dus ik kan me de situatie die ontstaan is bij de schietpartij voorstellen. Dat is de afloop die je niet wenst.”

(Tot zover het NOS-Nieuws. Verder te lezen op https://nos.nl/artikel/2287104-als-je-ontsnapt-maken-we-je-af-en-zal-je-gezin-je-lichaam-nooit-vinden.html)

Als ik dit lees en ook toen ik dat bericht deze week las over de dood – moord op – Ewald Horn door de vuilaards van Abu Sayyaf, moet ik iedere keer weer denken aan die Achterhoekse domoor Tanja Nijmeijer die opgehitst door haar in sociale bewogenheid gesublimeerde puberale geilheid op stoere mannen met baarden aansloot bij de Colombiaanse FARC.

Niks sociale bewogenheid, een smoes, maar hitsigheid over die criminelen in militair uniform die jarenlang de democratisering van Colombia blokkeerden om hun handel in drugs te faciliteren.

Tanja Nijmeijer was niets meer dan een drugsbaronnensletje dat de vrijwel complete Nederlandse pers een waas voor de ogen toverde.

Ja, wat wil je ook: zo’n knap koppie met haar Ilse de Lange accentje. Het schatje dat zich geheel vrijwillig in ging zetten voor die arme onderdrukte Colombiaanse bevolking.

Alle Colombia omringende landen maakten de afgelopen vijftig jaar stap voor stap vorderingen richting een democratisch systeem volgens westers model. Behalve Colombia, want daar was de zogenaamd socialistische FARC en M19 actief om het onderdrukte volk te redden.

En hoe deden M19 en de FARC dat: via onderdrukking en geweld.

Lees de ‘waarheid’ achter de FARC en de Gelderse seks slavin op: https://www.meditatione-ignis.org/tanja-nijmeijer-farc-heeft-democratisering-colombia-met-30-jaar-vertraagd/

Ik mag toch wel hopen dat het OM mevrouw Nijmeijer meteen in de boeien slaat als ze zich aan de Nederlandse grens meldt. Het kan niet anders of er is een internationaal arrestatiebevel net als voor de simpele zielen die zich aansloten bij IS…of vergis ik me?

B.G.A.

 

Kindermishandelaar Herman Loonstein

kindermishandelaar Herman Loonstein
Maling aan de fysieke integriteit van baby’s en maling aan de wet, advocaat Herman Loonstein

Al jaren observeer ik met walging het criminele gedrag dat sommige bevolkingsgroepen zich permitteren onder het mom vrijheid van godsdienst. Bij vrouwen worden de buitenste schaamlippen en de clitoris weggesneden en de vagina dichtgenaaid zodat een woestijnmalloot zijn gegadigde in de huwelijksnacht mishandelend met zijn ferme plasser erectus weer open mag scheuren. Trots toont hij de volgende ochtend aan zijn gluurdersfamilie het bebloede beddengoed, want je bent pas echt een vent wanneer je de eerste bent die succesvol een maagd bestijgt. De onderdrukking van de vrouw kan niet erger vorm krijgen.

Ik raad iedereen die dit nog niet deed Mijn vrijheid, van Hirsi Ali te lezen. Ik moest mijzelf dwingen haar relaas over haar besnijdenis te lezen. Te gruwelijk voor woorden. Ik las het uit solidariteit: “Zij moest het meemaken, dan moet ik dat deel van haar boek niet overslaan”, zo dacht ik.

Ik begrijp de wereld niet. Hoe is het in hemelsnaam (!) mogelijk dat in de huidige tijd nog honderden miljoenen exemplaren van de homo sapiens op deze planeet rondbanjeren die geloven in een god die niet eens in staat is een overtuigend bewijs van zijn/haar bestaan te leveren?

Een onvolmaakte god want er zijn vele achterlijken die het werk van hun schepper zo gebrekkig vinden dat ze kort na de geboorte van hun nageslacht het mes erin zetten.

Idiotie die ook nog eens hartstikke inconsequent is, want terwijl ik dit schrijf heerst onder kinderen van orthodoxe Joden in New York een hevige mazelenepidemie omdat fundamentalistische pappa’s en mamma’s niet willen dat hun kinderen ingeënt worden. Hoe is het mogelijk. Wel omdat god dat wil het mes in de geslachtdelen van je kind zetten – zonder medische indicatie – en dan vanwege diezelfde god weigeren je kinderen in te enten.

Laat ik even net doen of ik ook in die god geloof: wat een ongelooflijke lul.

Kindermisbruik, dat is het. Ik zie niet zo’n grote afstand tussen de smeerlapperij van Robert M., de perverse handelingen met kinderen door de criminele Katholieke kerk en het besnijden van jongetjes door een smoezelige baardaap.

Voor mij komt het allemaal op hetzelfde neer: maling aan de fysieke integriteit van kleine kinderen. Een strafbaar feit.

Wat maakt het uit of je je leuter in een baby propt, of het mes in de geslachtsdelen zet van een baby?

Ik zie het verschil niet. Niet uit te leggen.

En dan is daar zo’n kinderenmishandelaar Herman Loonstein, in het dagelijks leven advocaat. Hij besnijdt sinds 1984 baby’s in joodse kring: “Er komt geen overheid aan te pas en dat is maar goed ook want het is een religieuze gebeurtenis waar de overheid niets mee te maken heeft”, zegt Loonstein.

Aha, vindt meneer Herman Loonstein dat ook over islamitische meisjes in de basisschoolleeftijd die subject zijn van kindhuwelijken? Of meent de advocaat dat hier de wet wel het primaat heeft boven godsdienstvrijheid? Vindt meneer Herman Loonstein dat knippen, snijden en naaien in vrouwelijke geslachtsdelen ook moet kunnen, want vrijheid van godsdienst?

“Een religieuze gebeurtenis”? Rot toch op met je praatjes.

Niet alleen maling aan de integriteit van een zuigeling, maar ook nog eens maling aan de Nederlandse wet- en regelgeving – en dat voor een advocaat, want Herman Loonstein heeft zich nu al voorbereid op de komst van de Inspectie voor de Volksgezondheid of een andere overheidsdienst: “Als ze me zouden benaderen, dan vraag ik: ‘wie is u?’ Ik heb niets met de Inspectie te maken.”

“Wie is (?) u?”

Nou, meneer Loonstein, wie u is, is mij volkomen duidelijk. Is (was) u ook niet de meneer die de dodenherdenking bij Vorden met een gehuurd vliegtuig verstoorde omdat u het niet eens is (was) met de organisatie?

U is een enge man.

Volgens hoogleraar Gezondheidsrecht Jaap Sijmons schrijft het gezondheidsrecht voor: “Dat als je tijdens een operatie weefsel wegneemt, dat onder de categorie voorbehouden handelingen valt van artsen, ongeacht voor welk doel je het doet. Of je dat nou doet om therapeutische, cosmetische of religieuze redenen, dat maakt geen verschil”, zegt Sijmons. “Het wordt gedoogd omdat het misschien gevoelig ligt maar er zijn toch ook complicaties die soms niet mals zijn.”

Bij mij ligt dat ook heel gevoelig: onmiddellijk stoppen met deze ellende en mannetjes als Herman Loonstein die maling hebben aan een verbod het gevang in; bij voorkeur met TBS want ik vermoed dat vele jaren intensieve psychiatrische behandeling – met een minimale kans op succes – nodig is om de man te genezen van zijn godsdienstwaanzin.

Meneer Herman Loonstein heeft schijt aan de visie van Sijmons omdat hij ooit een cursusje mes-in-baby-zetten volgde bij het Nederlands Israëlitisch Kerkgenootschap. Een organisatie blijkbaar net zo crimineel als die katholieke kerk.

Ik vraag me af waar cursussen vrouwenbesnijdenis gegeven worden. Wedden dat bij die cursus ook een uitvlucht geïnstrueerd wordt om je niet aan de wet te houden?

Als dan toch zo nodig in geslachtdelen moet worden geknipt, gesneden en genaaid op basis van een of andere achterlijke fantasie, waarom dan niet gewacht totdat het nageslacht van deze slagers volwassen is en zelf mag besluiten deze slachthuismethode te ondergaan?

Ik acht de kans heel groot dat wanneer boven je 18de op vrijwillige basis en op dezelfde wijze als nu bij baby’s gebeurt die verminkingen worden veroorzaakt dat deze oudtestamentische vuiligheid binnen de kortste keren is afgelopen.

Ik denk dat wanneer ouders op de rug van hun kind van een paar jaar het AJAX logo laten tatoueren omdat ze fervent aanhanger van die club zijn, ze het OM op hun dak krijgen. Maar ouders die een of andere geloofsclub aanhangen mogen ongestraft in hun kinderen laten snijden.

Vrijheid van godsdienst betekent natuurlijk ook de vrijheid om geen aanhanger van wat voor godsdienst dan ook te zijn (ook al begrijp ik dat dat in sommige moslimkringen levensgevaarlijk is).

Ik beroep mij liever op mijn vrijheid van meningsuiting om bij deze die Herman Loonstein te scharen in de gelederen van vrouwenbesnijders, katholieke kinderenmisbruikers, en Robert M.

Een categorie van engerds die geen enkele boodschap hebben aan de fysieke integriteit van de weerloze nieuwe medemens.

B.G.A.

Gekkie met hete aardappel in bekkie

Femke Halsema maakt het mij wel heel gemakkelijk. Ik hoef haar helemaal niet te archiveren onder Gekkies, want ze loopt geheel vrijwillig dat archief in.

Nadat een idioot – gekkies en idioten onder ons – in Christchurch 50 moslims het ondermaanse uit schoot, rechtte Femke de rug en sprak vol onvolwassen emotie de betekenisloze woorden dat ‘onze vrijheid’ door deze daad bedreigd wordt. Leest u het goed? Ja, u leest het goed. Er is één gek aan het andere einde van de wereld en dan wordt ‘onze vrijheid’ bedreigd volgens de Amsterdamse burgermoeder. Hoe bedenkt ze het: ‘Onze Vrijheid’.

Laat ik dat gevoel nu helemaal niet hebben dat mijn vrijheid bedreigd wordt door een moordpartij 20.000 kilometer van ons vlakke landje achter de zee vandaan?

Femke siddert wel, maar de voorvrouw van het Groen Linkse verzet staat parmantig klaar om onze vrijheid te verdedigen. Bij die gedachte neemt mijn gevoel van veiligheid eerder af dan toe.

Jammer dat ik haar nooit hoorde over de bedreiging van onze vrijheid toen keer op keer Koptische Christenen door Moslimbroeders in hun Egyptische kerken werden vermoord. Toen was er met onze vrijheid niksaandehanda volgens dame Halsema.

Misschien is met onze vrijheid ook helemaal niets aan de hand nu in Sri Lanka moslims bijna 300 kerkgangers en hotelgasten naar het hiernamaals zonden.

Joseph Luns draait zich in zijn graf om bij dit schoolvoorbeeld van selectieve verontwaardiging.

Je zou toch maar in een stad wonen waar zo’n lichtgewicht de burgemeestersketting om de uitgezakte borst draagt.

B. G. Antonissen

Opgepast: De Annet Veenstra Passie komt er weer aan

Teutoons gevaar voor kuchende oudjes: Annet Veenstra

Pas op beste, brave oudjes in het Concertgebouw – of welke andere zaal dan ook – tijdens het aanhoren van Bach’s Mattheus Passie…Niet, vooral NIET kuchen of je programmaboekje laten vallen want de toorn van Teutoonse kinnebak Annet Veenstra zal je deel zijn…

“Volkert, waar ben je?” (Jesse, Rob, Femke, Lilian, Lodewijk waar zijn jullie nu?)


Corné Hanssen (Teacher Humanities, Philosophy and Religious Studies, Islam and Arabic) aan de universiteit van Utrecht – de man geeft les aan de bacheloropleiding Islam en Arabisch – riep woensdagavond toen de uitslagen van de verkiezingen bekend werden Volkert van der Graaf op Baudet te vermoorden.

Zijn “Volkert, waar ben je?” op Facebook kan niet anders uitgelegd worden.

In de week waarin een moslim in een Utrechtse tram een aantal mensen vermoordde, vindt een docent islam het nodig op te roepen tot moord op een Nederlandse politicus.

Ik zal maar niet de gemakkelijke weg kiezen en sarcastische opmerkingen maken over de ellende die wereldwijd veroorzaakt wordt door aanhangers van het geloof der liefde.

Waar zijn nu de beroepsverontwaardigden Jesse Klaver, Rob Jetten, Femke Halsema, Lillian Marijnissen, Lodewijk Asscher die zich deze week zo druk maakten over Baudet?

Het zou ze sieren ook nu vooraan in de rij te staan om een collega-politicus luidkeels te verdedigen tegen deze oproep tot moord.

Ik vrees dat Baudet binnen afzienbare tijd in dezelfde positie terecht komt waar Wilders al 15 jaar in verkeert: geheim adres en 24/7 bewaking.

Jesse, Rob, Femke, Lilian, Lodewijk waar zijn jullie?

B.G. Antonissen

De schoonheid van ons land

Begin jaren 80 van de vorige eeuw, het zal de zomer van 1979 of 1980 geweest zijn, stond ik iedere donderdag op de boekenmarkt aan het Haagse Voorhout. Een prachtige locatie. Ons land is niet rijk aan monumentale pleinen en lanen, maar dat Voorhout met zijn Paleis, Hotel des Indes, Pulchri Studio en uitspanning De Posthoorn nadert het monumentale, ondanks die onbenoembare maar intieme dorpse sfeer.

Ik stond op die boekenmarkt achter de kraam van John Aarden, een talentvolle boekhandelaar met lef. John durfde het betere, vaak duurdere, boek aan en had een heel goede neus voor de gretigheid van verzamelaars en kennis over allerlei verzamelonderwerpen. Een bijzondere man. Een wat eenzame man ook. Eigenlijk was John zelf ook verzamelaar. Hij kon vaak moeilijk afstand nemen van zijn boeken. Dat was in de prijs terug te zien. John overleed circa 2010. Ik was zijn spoor toen al lang bijster. Zag hem ooit nog nabij de markt in Rotterdam. Hij had een obese omvang gekregen. Een beer met rossig haar. Ik herinner mij nog de sproeten op zijn vlezige handen.

Niet veel later hoorde ik over zijn zelfmoord.

Op de boekenkraam van John lag in die vroege jaren 80 week in week uit het boek Houten Beelden uit de Contact-reeks De schoonheid van ons land. John zag de waarde van het boek, maar niet de waarde van dat boek als handelswaar. Hij vroeg een te hoge prijs.

Later kocht ik uit die reeks het boek Klederdrachten met foto’s van Cas Oorthuys en het deel Prenten en Tekeningen met de tekst van Van Gelder.

Onlangs kocht ik via Marktplaats de complete reeks van 18 delen voor de prijs van € 45,00. Vele kilo’s kloeke boeken, voor een schijntje.

Op Marktplaats worden tientallen losse delen van deze reeks aangeboden voor prijzen van rondom de vijf euro.

Het is mogelijk dat deze reeks een groot succes was toen hij uitgegeven werd. Ik weet dat niet. Schaars zijn de boeken in ieder geval niet. Dat kan komen door het succes destijds en doordat de oorspronkelijke kopers of hun erfgenamen massaal de boeken op de markt gooien, of misschien liet Uitgeverij Contact destijds veel te veel delen drukken.

Encyclopedische producties zoals De schoonheid van ons land zien tegenwoordig het daglicht niet meer. Hoogstens verschijnt er af en toe een reeks Verzamelde Werken van een beroemde schrijver. Volgens mij zijn dergelijke verzamelde werken zelden een succes. Wie leest Vestdijk nog? Is er een markt voor zijn verzamelde werken? Idem Couperus, Reve, Hermans. Niet lang geleden kocht ik wel nog tweedehands de verzamelde Karel van het Reve. Een fijn bezit. Waar je een van de deeltjes ook opslaat, er openbaart zich altijd een parel aan lectuur.

De verzamelde werken van broer Gerard kenden geen groot succes.

Naast de tussen 1946 en 1962 uitgegeven reeks De schoonheid van ons land, verwierf ik ook nog twee delen in kleiner formaat en wel Het landschap en De steden. Deze twee delen werden in 1941 uitgegeven, ook door uitgeverij Contact. Op de titelpagina van beide delen staat Geheel Herziene En Vermeerderde Uitgave.

Er moeten dus nog eerdere edities zijn. Dat wordt interessant, want Contact werd pas in 1933 opgericht. Staakte de publicatie van de reeks in 1941 vanwege de oorlog? Geen idee. Wanneer werd een eventuele eerdere reeks uitgegeven? Hoeveel delen? Allemaal vragen die ik nog door Contact beantwoord hoop te krijgen. Op het internet heb ik niets weten te vinden.

De reeks moet zo kort na de WWII een succes geweest zijn vanwege de inhoud, lof op de schoonheid van ons land (en Vlaanderen), ook al vraag ik mij af of er onder de bevolking voldoende geld was om zo’n prestigieuze boeken te kopen.

Fraai gepubliceerde boeken – het eerste deel uit 1946 heeft nog de oude spelling Vlaamsche (kunst) in de titel. Alles in zwart wit met uitzondering van een enkele afbeelding in Klederdrachten, het laatste deel dat in 1962 uitgegeven werd.

Alle andere boeken hebben alleen afbeeldingen in zwart-wit. De teksten zijn van gerenommeerde experts en van destijds belangrijke literatoren en dichters.

Hoewel de verkoper gisterenavond verbaasd was dat ik de boeken kocht om ze te lezen, ga ik daar de komende tijd nostalgisch gemotiveerd mee aan de slag.

Zal het mijn leeftijd (71) zijn waardoor ik ineens een sterke interesse heb in de Schoonheid van het verleden?

Bertus G. Antonissen

Klimaatspijbelaars weigeren deze zomer te vliegen naar vakantiebestemming

Zorgen over het klimaat, maar niet vliegen en minder lang douchen toch lastig

nos.nl/artikel/2274833-zorgen-over-het-klimaat-maar-niet-vliegen-en-minder-lang-douchen-toch-lastig.html

vrijdag 7 maart 2019

ANP

Het merendeel van de Nederlanders maakt zich zorgen over het klimaat, maar de meeste mensen nemen zelf geen maatregelen. Dat blijkt uit onderzoek van I&O Research in opdracht van Binnenlands Bestuur.

Mensen die het eigenlijk goed snappen, zich erover uitspreken en het kunnen betalen zijn het minst duurzaam.

: die mensen wonen meestal groter en verbruiken daardoor meer gas en elektriciteit, ze rijden vaker een grotere auto, ze vliegen vaker en eten meer vlees.” Dat vond ik wel de meest opvallende uitkomst”, zegt Kanne. “Mensen die het eigenlijk goed snappen, zich erover uitspreken en het kunnen betalen zijn het minst duurzaam.”

Jongeren zien de toekomst een stuk somberder in voor toekomstige generaties als ze denken aan het klimaat dan anderen. Maar jongeren kunnen zelf nog een hoop doen om hun CO2-afdruk te verkleinen. Zo vliegen zij vaker en verder dan ouderen, eten zij het meeste vlees en douchen zij het langst (gemiddeld 10 minuten per keer).

De langdouchers staan niet alleen zo lang onder de warme kraan omdat ze zich wassen, maar ze staan er ook te zingen, dagdromen, tandenpoetsen of hun gezicht, benen of lichaam te scheren.

Een gedragsverandering daarin is lastig, denkt Kanne. “Dat zijn allemaal dingen die we aangenaam vinden en de psyche is toch vrij zwak.”

De D66-kiezer is exemplarisch in dit onderzoek.

Opvallend zijn D66-aanhangers, die over het algemeen de meest duurzame opvattingen hebben, maar op de meeste gebieden verantwoordelijk zijn voor een bovengemiddelde CO2-uitstoot. D66-stemmers vliegen het vaakst (gemiddeld 1,1 keer per jaar, tegenover 0,8 keer gemiddeld). Ze voelen zich daar wel schuldiger over dan aanhangers van andere partijen en kopen ook vaker CO2-compensatie voor de uitstoot die veroorzaakt wordt door hun vluchten.

De hele ANP tekst is te lezen op:
nos.nl/artikel/2274833-zorgen-over-het-klimaat-maar-niet-vliegen-en-minder-lang-douchen-toch-lastig.html

Vlak voor de krokusvakantie trokken scholieren en masse naar het Malieveld in Den Haag. Ze spijbelden voor het klimaat. Dat demonsteren in schooltijd strookt helemaal met de bevindingen van de onderzoekers, dat jongeren zich wel zorgen maken over het klimaat, maar nauwelijks bereid zijn zelf inspanningen te verrichten om iets aan de klimaatproblematiek te doen.

Demonstreren? Ja graag, maar dan wel in schooltijd en niet in het vrije weekend en zeker niet tijdens de krokusvakantie, en daarnaast bovengemiddeld veel vlees eten, allemaal een smartphone, veel vliegreizen – heel populair dat ‘een jaartje voor jezelf’ en met je rugzak op naar Australië vliegen, want verder kan vanuit Nederland niet – en lekker lang je benen, oksels en schaamhaar scheren onder de douche.

Die klimaatspijbelende, demonstrerende jongens en meisjes kunnen veel aan het klimaat doen. Als ze nu eens beginnen met tegen mams en paps te zeggen dat ze echt niet meer dan eens per maand vlees willen eten; als ze nu eens beginnen met te fietsen naar school en die scooters te laten staan; als ze nu eens stoppen met dat 24/7 rommelen met de smartphone en vooral: als ze de rug rechten en tegen paps en mams zeggen dat ze deze zomer niet met het vliegtuig op vakantie willen en wanneer de trein geen optie is ze niet verder dan 500 km van huis in de auto weg willen.

Volgens het CBS studeren in Nederland ongeveer een miljoen jongeren in het voortgezet onderwijs. Als de helft daarvan bereid is meer te doen dan alleen maar klimaatspijbelen en demonstreren onder schooltijd, dan is in ieder geval in Nederland het klimaat daar fors mee geholpen.

B. G. Antonissen.

Ossip

We zitten vier weken in een natuurhuisje in Gelderland. Op landgoed Zelle nabij Hengelo, gemeente Bronckhorst.

Vier winterse weken in een verlaten bos. Er staan op enige afstand vier huisjes, maar we zijn de enigen. M, de hond en ik. Doodse stilte en sterren aan de hemel. Die zien we thuis, in Den Haag, bijna nooit meer. Het is weerkundig een unieke maand deze februari 2019. ‘s Nachts is er heel lichte vorst of temperaturen om het vriespunt. Overdag lijkt het lente met temperaturen tot 18 graden.

Ik nam een stapel boeken mee om mij te bevrijden van de continue gewetensnood over sneller kopen dan lezen van boeken. Ik hoopte de kloof tussen kopen en lezen te overbruggen, maar worstel me te langzaam door de biografie over Willem Wilmink. Vrijwel nooit leg ik een boek halfgelezen terzijde. Een dwangmatige trek van me. Als ik er eenmaal aan begonnen ben, moet ik het ook uitlezen ook al verdwijnt de motivatie tot lezen bijna geheel.

Gelukkig is er altijd nog de uitweg naar de televisie en vooral NPO Start Plus waardoor ik een keuze kan maken uit het rijke archief documentaires.

Vooral de reeks Close-up over kunst en cultuur. “Close Up zendt wekelijks de mooiste documentaires over architectuur, film, schilderkunst, fotografie, design, beeldhouwkunst, en mode uit.

Niet mijn tekst, maar die van Close-up.

En ik zag de afgelopen dagen enkele geweldige documentaires. Over Andrew Wyeth, Marceline Loridan-Ivens, Philip Seymour Hofman, Theo van Doesburg, Jean-Michel Basquiat (n.a.v. een genante TV presentatie door Hermitage directrice Broers), en vandaag  op zaterdagmorgen in alle vroegte over de Nederlandse kunstenaar Ossip.

Ik had nog nooit van Ossip gehoord, geef ik toe.

Na het zien van deze documentaire ben ik geen fan geworden van de man of zijn werk. Wel van de documentaire, want die was geweldig. Net alsof je een prachtige roman leest over familierelaties, egoïsme, tolerantie, liefde, miscommunicatie en volhardendheid.

De opmerking van Ossips vrouw dat hij geen lieve man is, was een schot in de roos. Helemaal geen lieve man. Integendeel. Hoe bewonderenswaardig eerlijkheid ook is, het is niet altijd nodig. De wijze waarop Ossip een galeriehoudster op een kunstbeurs schoffeert, is tegelijk stuitend en bewonderenswaardig. Hij heeft helemaal geen trek in de duidingen door de dame en vindt zich erdoor in verlegenheid gebracht. Een moment van herkenning voor mij. Ik heb dat gevoel ook altijd wanneer iemand het nodig vindt mij uit te leggen wat ik zie wanneer ik kijk naar kunst. Mij bekruipt dan ook altijd een ‘sodemieter op’ gevoel.

Ossips zoon maakt prachtige kleine polaroids. Hij heeft blijkbaar een talentvol oog. Als hij zijn polaroids op tafel legt, schoffeert vader zoon Tomas. “Ik weet niet wat ik zie, of wat ik hiermee moet, maar als jij het leuk vindt moet je er lekker mee verder rommelen”… Moeder stelt zich bescheiden op, dat doet ze de hele documentaire, en brengt voorzichtig in dat het nu ook weer niet nodig is de boel naar beneden te drukken.

Wat, zo vraag ik mij af, zou het voor Ossip betekenen wanneer Tomas tegen hem zou zeggen over het werk van Ossip: “Ik weet niet wat ik zie, of wat ik met je werk aan moet, maar als je het leuk vindt, moet je maar lekker door rommelen”. Die vraag zal ik nooit beantwoord krijgen, maar mijn inschatting is dat pa daar niet zo tolerant glimlachend op zou reageren als Tomas deed na de onsympathieke duiding door pa.

In de loop van de documentaire nam de irritatie bij mij toe, vooral toen Benno Tempel, directeur van Gemeentemuseum Den Haag, beter dan Ossip zelf meende te weten wat Ossip met zijn werk bedoelt en wat hem motiveert. De blik van Ossip, even opzij kijkend naar Tempel, sprak boekdelen. Even genant was de would-be artisticiteit van de volgevreten, archaisch langharige Geert Verbeke met zijn aanmatigende Verbeke Foundation. Helemaal gespeend van enige bescheidenheid en een dwerg naast Ossip.

Jan Snoek (1927- 2018), vader van Ossip, leefde tijdens het maken van de documentaire nog. Er werd bij Verbeke een gezamenlijke tentoonstelling van Jan en Ossip voorbereid. Vader trachtte Geert Verbeke en Ossip uit te leggen hoe hij die tentoonstelling voor zich zag. Die boodschap kwam niet over en Verbeke en Ossip wisselden een blik van verstandhouding achter smans rug waar het ‘laat-die-oude-maar-lullen’ vanaf straalde. Bij het verlaten van de Verbeke Foundation werd een fragment getoond dat de lading van deze documentaire helemaal dekte: vader Jan Snoek en zoon Ossip staken tegelijkertijd een betoog af. Beiden helemaal op zenden en niet op ontvangen gericht.

Het was duidelijk: geen van beiden tot luisteren naar de ander bereid.

Een aanrader deze documentaire. Wat mij betreft minder vanwege het fröbelen door Osssip, maar vooral om de meesterlijke wijze waarop de interacties binnen dit kunstenaarsmilieu wordt getoond.

Een meesterwerk door regissseur Anduo Lucia.

 

Bertus G. Antonissen

 

 

Jean-Michel Basquiat knokt volgens Cathelijne Broers tegen de zwaartekracht

By Ton CremersFebruary 27, 2019

In Nu te zien reizen museumdirecteuren Ralph Keuning (de Fundatie), Cathelijne Broers (de Hermitage), Ann Demeester (Frans Hals Museum), Suzanne Swarts (Museum Voorlinden) en Bart Rutten (Centraal Museum Utrecht) het hele land door om je niet te missen tentoonstellingen te laten zien.

Gisterenavond, 26 februari 2019, was de beurt aan Cathelijne Broers, directeur van de Hermitage in Amsterdam.

Op enthousiaste toon beval ze een tentoonstelling aan van Jean-Michel Basquiat.

Op de site van NPO START staat te lezen dat: “Directeur van de Hermitage Amsterdam, Cathelijne Broers, duikt in de New Yorkse kunstscene van 1979. Daar maakte een jonge graffitikunstenaar genaamd Jean-Michel Basquiat de overstap van de muren van de stad naar internationale faam. Hij overleed al op zijn 27e aan een overdosis, maar liet zijn sporen na in de hedendaagse kunst. In Schunck in Heerlen is het vroeger werk van deze autodidact en zijn tijdgenoten als Nan Goldin en Keith Haring te zien op de expositie Basquiat, The Artist and His New York Scene.

Het staat er overduidelijk: “een jonge graffitikunstenaar genaamd Jean-Michel Basquiat”.

Cathelijne Broers, de opgewonden ‘expert’ in Nu te zien, snelt langs de kunstwerken van Basquiat en doorspekt haar betoog met imponerende Engelse kreten, want mevrouw is een mevrouw van de wereld en weet natuurlijk verrekte goed waar ze het over heeft, en dat zullen de kijkers naar dit leuke programma dan weten ook.

Helaas wordt de jonge graffitikunstenaar Jean-Michel Basquiat, door Cathelijne omgetoverd tot een loodzware spuitbusschilder die zich, vechtend tegen de zwaartekracht van het ene kunstwerk naar het andere sleepte, want talenwonder Broers tovert de man om tot een jonge gravitykunstenaar.

En dat niet één keer, maar keer op keer, heel consequent, tijdens de hele uitzending.

Je vraagt je af: was er geen eindredacteur, een voorlichter, een slimme geluids- of cameraman die mevrouw corrigeerde – het programma werd vooraf opgenomen – en voorstelde de opnames over te doen en van die zwaarwichtige gravitykunstenaar weer de lichtvoetige graffitikunstenaar te maken die Basquiat was?

Ik heb me door de uitzending gesleept, rood van ergernis over iedere keer weer dat gravity van mevrouw Broers.

Dit gestuntel van Broers roept plaatsvervangende schaamte op. Je durft bijna niet naar Heerlen af te reizen om die tentoonstelling te zien.

Jean-Michel Basquiat draait zich om in zijn graf.

Ton Cremers

 

Bovenstaande tekst stuurde ik naar de Hermitage omdat ik vind dat je niet over iemand kan bloggen zonder die persoon, organisatie te informeren.

Dezelfde dag nog mocht ik een onthullend antwoord ontvangen:

Reactie – Hermitage Amsterdam Contact@hermitage.nl

4:59 PM (14 minutes ago)

Reply

to me

Geachte heer Cremers,

Dank u wel dat u de moeite heeft genomen om ons hierover te berichten.

In uw klacht refereert u aan het tv-programma Nu te zien waarin diverse museumdirecteuren hun persoonlijke visie over tentoonstellingen in Nederland delen.

De uitzending die uw klacht betreft gaat over museumdirecteur Cathelijne Broers van de Hermitage Amsterdam. U geeft hierbij aan dat u niet begrijpt dat zij niet gecorrigeerd werd in haar woordkeus tijdens de opnamen.

Ik kan u hierin het beste adviseren om contact op te nemen met de redactie van het programma Nu te zien van AVROTROS. Zij zijn eigenaar van het programma en hebben deze opnamen inhoudelijk bedacht, gescript en uitgevoerd.

Cathelijne Broers had daarin geen bijdrage, zij voerde de presentatierol.

Ik hoop dat ik u hiermee toch naar uw tevredenheid heb kunnen beantwoorden.

Een prettige avond gewenst.

Met vriendelijke groet,

Joanne Droogleever Fortuyn-Gloudemans

Marketing & Sales

Hermitage Amsterdam

P.O. Box 11675 – 1001 GR Amsterdam

Visiting address Amstel 51 – 1018 EJ Amsterdam – The Netherlands

T +31 (0)20 530 87 55; F +31 (0)20 620 01 05

hermitage.nl

facebook.com/hermitage.amsterdam

 

Hier moest ik wel op reageren:

 

Wat een ongelooflijk laf en ontwijkend antwoord.

Cathelijne Broers is natuurlijk wel verantwoordelijk voor het feit dat ze graffiti voortdurend uitsprak als gravity.
Kom op zeg, het zal toch niet zo zijn dat jullie directeur als een mak lammetje de teksten van anderen oplepelt.
De fout zat niet bij de door Nu te zien, aan mevrouw Broers voorgelegde tekst, maar bij haar totaal verkeerde uitspraak van het woord graffiti.
Ik vraag mij echt af of u mijn tekst wel gelezen heeft en het TV-optreden van uw directeur gezien heeft.
Ton Cremers

Het is nog veel erger met Facebook

Facebook manipuleert wat we denken en censureert ongecontroleerd wat we denken. Daarom gebruik ik dit forum niet. Niet omdat Facebook voor adverteerders en belangengroepen aan de haal gaat met alle gegevens die de gebruikers blindelings te grabbel gooien. Dat hadden die gebruikers kunnen weten.

Juni 2017 wiste ik al mijn Facebook account. Niet vanwege eventueel misbruik van mijn gegevens, maar om een voor mij aanzienlijk zwaarder wegende reden: de ongecontroleerde macht van Facebook over onze communicatie. Zie Facebook dictatuur in mondiaal dorp.

Uit de acties van Cambridge Analytica blijkt hoe angstaanjagend we met ons allen gemanipuleerd kunnen worden, niet alleen doordat we informatie voorgeschoteld krijgen die we graag willen zien, maar – nog sluwer – doordat onaangename informatie ons onthouden wordt.

Eng, heel eng.

Facebook is een ongecontroleerde mondiale macht geworden die niet alleen manipuleert met de circa 2 miljard gebruikers, maar zelfs ook met mensen die helemaal niet aangesloten zijn op Facebook.

Het is bizar dat zo’n alomvattende macht in handen is van een kleine groep zakenmensen, zonder de geringste vorm van democratische controle.

Facebook bepaalt niet alleen welke informatie wij ontvangen, maar bepaalt ook hoe we met elkaar communiceren zonder dat de regels die daarbij gehanteerd worden duidelijk zijn, zonder dat er enige invloed is van de gebruikers op de Facebook-regels en zonder dat je als gebruiker bezwaar kunt maken wanneer Facebook je communicatie censureert.

Facebook maakt het zelfs zo bont dat wanneer je iets zegt of laat zien dat de vage Facebookmacht niet zint je definitief, of als ‘straf’ voor een maand de mogelijkheid ontnomen wordt je te uiten via Facebook.

Alle Facebookgebruikers die denken dat dit platform vrijheid van meningsuiting faciliteert vergissen zich, want Facebook beperkt juist die vrijheid van meningsuiting. Niet alleen door de meningen van de gebruikers te manipuleren, maar ook door te censureren.

Laten we met ons allen stoppen met het familiekiekjesexhibitionisme en dat eendimensionale gedoe van likes en duimpjes.

Ik zit bovendien niet te wachten op reclames voor wandelschoenen nadat ik al wandelschoenen via een webshop kocht. Wat moet ik daarmee? Voor de adverteerders weggegooid geld.

Ton Cremers, gast columnist

[contact-form][contact-field label=”Naam” type=”name” required=”true” /][contact-field label=”E-mailadres” type=”email” required=”true” /][contact-field label=”Website” type=”url” /][contact-field label=”Bericht” type=”textarea” /][/contact-form]