ZELFMOORD, een heliumfluitje van een cent

Zelfmoord via de ‘heliummethode’. Maak een feestje van je dood.

De ouders van Ximena Knol zijn boos op de Coöperatie Laatste Wil. Hun tienerdochter beroofde zich drie weken geleden van het leven met een ‘zelfmoordpoeder’ waar de stichting sinds september reclame voor maakt. “Met de informatie die zij hebben gegeven, is op internet heel makkelijk te vinden wat het middel is”, zegt vader Randy. (bron: https://www.rtlnieuws.nl/nederland/ouders-overleden-ximena-19-woest-over-reclame-zelfmoordpoeder)

Typisch RTL-nieuws: hoe suggestief dat ‘reclame maakt’. Het commerciële zendertje gaat er blijkbaar van uit dat alles en iedereen gemotiveerd wordt door geld en winst.

Voor het Openbaar Ministerie, onder andere aangejaagd door alleswetertje en stem van het volk Rosanne Hertzberger (@ryhertzberger) reden om de Coöperatie Laatste Wil op het matje te roepen omdat deze coöperatie de intentie heeft de aankoop en verspreiding van een poeder te faciliteren dat Ximena Knol volgens haar ouders weleens gebruikt zou kunnen hebben bij haar zelfmoord. Sterker nog, het OM schroomt er niet voor de coöperatie een ‘criminele organisatie’ te noemen omdat hulp bij zelfdoding strafrechtelijk verboden is. Wat zit er voor een fundamentalist – gristelijk, islamitisch, of joods…het maakt mij allemaal geen drol uit – bij het OM?

Laat ik het OM uitnodigen ook mij voor de rechter te slepen door nu bekend te maken dat een nieuw, vlijmscherp Stanleymes een perfect gereedschap is om je polsen, niet overdwars maar in de lengte, door te snijden waardoor je binnen tien minuten dood bloedt. Mensen die slecht ter been zijn of om wat voor reden dan ook niet zelfstandig de deur uit kunnen, bied ik bij deze aan zo’n mes bij de Gamma, de HUBO, of Hornbach voor ze aan te schaffen. Mocht men geen zin hebben in een bloederige smeerboel dan heb ik nog een tip: een stevig touw en ophangen. Dat touw wil ik ook wel ten behoeve van de medemens die niet meer verder wil in dit tranendal aanschaffen.

De zelfmoord van Ximena Knol moet voor haar ouders een nachtmerrie zijn. Een nauwelijks te dragen verdriet, Woede op de coöperatie die het meisje op de gedachte van zelfmoord zou hebben gebracht is, hoe onredelijk ook, goed te begrijpen. Die woede maakt het onverdraagzame beter te dragen.

Jammer dat de coöperatie zijn plannen met het poeder heeft geschorst vanwege die boze ouders, de idiote actie van het Openbaar Ministerie en de walgelijke stemmingmakerij door de vijand van het vrije woord, behalve haar eigen vrije woord, Rosanne Hertzberger.

Hoe komt het dat er zoveel ophef is over dat zelfmoordpoeder en je helemaal niets hoort over het boek Uitweg door Boudewijn Chabot en Stella Braam waarin meerdere tips staan hoe elegant uit het leven te stappen? Tips inclusief de medicijnen die daartoe gebruikt kunnen worden zoals Oxycodon (OxyContin) en flunitrazepam (Rohypnol). Er is ook gemakkelijk informatie te vinden over de ‘heliummethode’ en helium is even gemakkelijk via het internet aan te schaffen, inclusief een set kleurrijke ballonnen om een kinderfeestje op te fleuren.

Ik had slechts een paar minuten zoeken op het internet nodig om deze informatie te vinden. Toch word ik door dat boek en de website eenwaardiglevenseinde.nl niet aangezet tot het plegen van zelfmoord.

Zo werkt het natuurlijk ook niet, met alle respect voor de ouders van Ximena Knol.. Je wilt dood en gaat dan op het WWW op zoek naar mogelijkheden omdat de conventionele lugubere methodes je tegenstaan. Het zal toch niet zo zijn dat je toevallig stuit op informatie over een waardig levenseinde en dan ineens bedenkt: “Hé, dat lijkt mij een goed plan, ga ik ook doen”.

Maar goed, ik heb die informatie over Oxycodon (OxyContin) en flunitrazepam (Rohypnol) op het web gevonden, maar verwacht niet dat ik nu naar mijn huisarts kan stappen om die medicijnen te vragen. Hij zal mij echt niet het gewenste recept voorschrijven.

Dan maar verder schooieren over het internet. Ik hoorde ooit al over een ‘dark web’ en browser waarmee je onbespied kan struinen door het digitale dorp. Waar ik dat keer op keer hoorde: op NPO1 en het NOS nieuws wanneer er weer eens een item was over pedofilie, wapen- of drugshandel. Die geheimzinnige browser is snel gevonden en geïnstalleerd: https://www.torproject.org/.

Mijn vaardigheid nam al zoekend en na de installatie van de Tor Browser snel toe en ik kwam uit op een marktplaats Dreammarket en zocht naar Rohypnol en Oxycodon. Werkelijk een fluitje van een cent, want binnen de kortste keren gevonden. Er is een klein probleem: bijna alle verkopers willen betaald worden in Bitcoins.

Die heb ik niet, maar dat lossen we toch ook eventjes op?

Wil ik zelfmoord plegen nu ik dit allemaal weet? Nee, maar de wetenschap dat als het ooit zo ver komt er elegante oplossingen zijn, stelt mij gerust.

Ja, en als je dan al dat spul in huis hebt, moet je er natuurlijk goed voor zorgen dat er geen misbruik van gemaakt wordt om iemand aan wie je een hekel hebt van kant te maken, want anders zal de toorn van mevrouw Hertzberger je deel zijn.

Wolfgang-Günther Reill

 

Annet Veenstra, Maarten ‘t Hart, Johann Sebastian Bach

De Teutoonse kinnebak van Annet Veenstra

Sinds maart 2016 is voor mij de Mattheus Passie onlosmakelijk verbonden met snotneus-journalistje Annet Veenstra.

Waarom?

Leest u maar de tekst die ik destijds schreef naar aanleiding van een aanmatigend en vooral leeftijddiscriminerend stukkie dat Veenstra schreef in De Volkskrant, misschien wel de slechtste krant van Nederland; de spreekbuis voor gefrustreerde trutjes als Annet Veenstra en Nadia Ezzeroili die in een huilend stuk verkondigde geen Nederlander meer te willen zijn, maar in plaats van te vertrekken naar haar paradijs op aarde, Marokko, lekker blijft zitten waar ze zit omdat ze in ons lage landje aan de Noordzee, ook al heeft ze nog zoveel aversie tegen dat landje, veel meer kansen heeft carrière te maken en uit een welgevulde ruif te schransen dan daar aan de noordkust van Afrika.

Maar goed, het gaat niet over deze frustraat met Marokkaanse wortels, maar over puur-Hollandse, ondanks haar Teutoonse koppie, Annet Veenstra en haar heiligverklaring van de Mattheus Passie.

In 2016 nam ik mij voor ieder jaar in de ‘heilige week’ voor Pasen even aandacht te besteden aan mevrouw Veenstra en haar Mattheus Passie terreur tegen ouderen, waarbij ze er niet voor terugdeinst te dreigen met fysiek geweld.

Dit jaar speelt ze iets langer door mijn hoofd. Dat komt door het geweldige boek dat Maarten ‘t Hart in 2000 schreef over Johann Sebastian Bach. Dit jaar verscheen eindelijk een nieuwe en gewijzigde editie. Een boek om te verslinden en van te smullen, net zoals Maarten ‘t Hart al van kindsbeen af smult van Bach, en terecht.

Bach (1685-1750) leefde in de tijd van voor het elektrisch licht en door CV verwarmde gerieflijke kerken. Reken maar dat in die kerken heel wat gehoest en geproest is en de bacteriën vrij spel hadden door de bedompte lucht van walmende kaarsen. Het was destijds in de kerken tijdens de winter en zeer vroege lente bij een uitvoering van de Mattheus Passie van begin tot eind een geroezemoes van jewelste.

Wat een geluk dat die vermaledijde Annet Veenstra niet in 1729 of een van de navolgende jaren tijdens het leven van Bach de passie bij moest wonen. Ze had het van woede, met name woede over de oudere bezoekers, absoluut niet overleefd.

Al meer dan twee jaar vraag ik mij af: “Heeft die Veenstra geen ouders, of grootouders en heeft ze er werkelijk geen seconde bij stil gestaan dat ze ook over hen dat denigrerende stukkie schreef?”

Ik (70) weet niet hoe oud het kind is, maar vrees dat ze nog zo jong is dat ik niet de triomf mag beleven om haar oude huig lawaai te horen maken in het Concertgebouw.

Het is helaas niet anders.

Ik acht de kans gering, maar wil hopen op een positieve wending waarbij job-hopper, ze lijkt het nergens lang uit te houden, Veenstra terugkijkend denkt dat ze het in haar quasi-humoristische stukkie uit 2016 over ouderen bij de Mattheus Passie in het Concertgebouw eigenlijk te bont maakte.

Ach, en dat gezeur over mensen die tijdens concerten kuchen, in hun stoel schuiven, een programmaboekje laten vallen – Veenstra weet dankzij haar bionische oren perfect wie de daders zijn – is zo oud als de weg naar Kralingen.

Annet Veenstra dacht misschien in haar historieloze jeugdigheid dat ze in De Volkskrant origineel was, maar dan moet ik haar helaas teleurstellen: niet origineel en stinkend elitair. Dat was haar tekst.

Bertus G. Antonissen

Coöperatie Laatste Wil en het geheimzinnige zelfmoordpoeder

Het is niet per definitie zo dat met het klimmen – waarom wordt dat klimmen genoemd? – der jaren het historisch besef verbetert. Het is natuurlijk wel zo dat je, tenzij je geheugen je een loer draait, rijk kan putten uit je persoonlijke geschiedenis als je ouder wordt. Ik behoor tot de pre-abortuslegaliseringgeneratie. Mijn kinderen en zeker mijn kleinkinderen hoorden waarschijnlijk nooit over randcriminele dames die in achterafkamers met breinaalden wroetten in het vrouwenlijf om de beginnende foetus te vernielen. Gelukkig is dat geschiedenis in ons land en is medisch verantwoorde abortus voor iedereen beschikbaar, ondanks de nooit getemperde weerstand vanuit sommige religieuze richtingen. Abortus heeft een humaner gezicht gekregen.

Bij zelfmoord ligt dat anders. Alle regelgeving op het gebied van euthanasie, de vereniging voor vrijwillige euthanasie en het goede werk van de Levenseindekliniek voorkomen niet dat vijf mensen per week voor treinen springen, dat polsen worden doorgesneden, overdoses aan medicijnen worden geslikt, auto’s opzettelijke tegen bomen of het water in rijden, of wanhopigen van daken springen of zich ophangen.

Ik kan me voorstellen dat je niet verder wilt in dit leven en geen zin hebt in een ballotagecommissie die besluit of je wel of niet soepel, zonder allerlei gruwelijkheid dit ondermaanse kunt verlaten.

De Coöperatie Laatste Wil heeft de intentie het vacuüm te vullen tussen bloederig geklungel en ballotage tot de dood, en biedt de zelfstandige mens een middel om enigszins elegant uit het leven te stappen. In mijn ogen een service waar ik als het eenmaal zo ver is gebruik van maak.

Helaas is ook hier de praktijk weerbarstig want zoals altijd bij iets nieuws borrelen moraliserende stemmen op die het allemaal maar niets vinden omdat hun fantasiegod bezwaar zou maken of omdat de oplossing van de Coöperatie Laatste Wil niet perfect is. Waar komt toch altijd dat streven naar perfectie vandaan wanneer zich iets nieuws voordoet? Bij vertrouwde zaken zie je dat zelden. Alle negatieve creativiteit wordt nu benut om argumenten tegen de Coöperatie Laatste Wil te bedenken.

Een gemakkelijk tegenargument biedt altijd weer de wet, want hulp bij zelfdoding is wettelijk niet toegestaan. Naar willekeur winkelen uit het wetboek vertroebelt discussies. Als een redelijke en logische maatschappelijke ontwikkeling botst met bestaande wetgeving, dan dient de wet aangepast te worden in plaats van die ontwikkeling aan de hand van de wet te blokkeren.

De Coöperatie Laatste Wil biedt echter juridisch gezien helemaal geen hulp bij zelfdoding want het poeder, waarschijnlijk een conserveringsmiddel, waarmee zelfmoord kan worden gepleegd is gewoon in de handel verkrijgbaar en niet speciaal voor zelfmoord gemaakt. Net zo min als dat touw en scheermessen gemaakt zijn om zelfmoord mee te plegen. Toch wordt daar zelfmoord mee gepleegd en ik heb nog niemand horen roepen dat de leveranciers van touw en scheermessen tot de orde moeten worden geroepen. Ik hoor ook geen stemmen opgaan om de NS te laten stoppen met treintransport, ondanks dat iedereen weet dat springen voor een trein niet alleen veel griezelig afval oplevert, maar ook een snelle dood garandeert.

Als je maar genoeg paracetamol, een stuk of tien tegelijk is al voldoende, slikt ga je dood. Een zeer pijnlijke dood omdat je je lever ernstig aantast. Dat gaat van au. Toch kan je in iedere supermarkt voor weinig geld die overdosis paracetamol kopen, ongeacht je leeftijd. Maar verbieden?

Alleswetertjes zoals Rosanne Hertzberger vinden zelfs dat het Openbaar Ministerie in moet grijpen omdat het anonieme doodsmiddel dat de Coöperatie Laatste Wil gaat leveren een absoluut dieptepunt is. Zo, zo, het is me nogal wat. Grote woorden van deze mevrouw die nog niet zo lang geleden geenstijl.nl het zwijgen op wilde leggen. Het O.M. is in die idiote oproep van Hertzberger gestonken en gaat op onderzoek uit.

Het is maar dat alle winkels die scheermesjes verkopen, de bouwmarkten die rollen touw aanbieden, Hilton Amsterdam waar je van het dak kan springen, de buurtsuper waar je paracetamol kan kopen, Rijkswaterstaat als beheerder van kanalen en rivieren, huisartsen die medicijnen voorschrijven en apotheken die ze aanbieden, en vooral de Nederlandse Spoorwegen op hun hoede zijn, want ooit kan de onverbiddelijke toorn van Rosanne Hertzberger en de vervolgobsessie van het O.M. ze treffen.

Stephan Olmert Krates, ethische beschouwingen

De ochtend waarop ik bovenstaande schreef, is iemand voor een door het station razende Intercity gesprongen en probeerde een man zelfmoord te plegen door met een touw om zijn nek van de publieke tribune in de Tweede Kamer te duiken. Dit bewijst dat de plannen van de Coöperatie Laatste Wil welwillend moeten worden bekeken en niet gekozen moet worden voor de door #RosanneHertzberger bepleite strafrechtelijke aanpak.

Is PvdA kandidaat-raadslid Ugbaad Kilincci in Emmen uitgescholden?

Soms is er een beetje durf nodig om te schrijven wat je denkt. Dit is zo’n moment.

Ugbaad Kilincci, kandidaat-raadslid in Emmen, deelde afgelopen zaterdag foldertjes uit in haar stad. Ze wil daar de gemeenteraad in. Mevrouw Ugbaad Kilincci is geboren in Somalië en woont vanaf haar eerste levensjaar in Nederland. Somalië, het geboorteland van Hirsi Ali. Het land waar de meerderheid van de vrouwen genitaal verminkt wordt. Het land ook waar vrouwen ‘vrijwillig’ rondlopen in archaïsche woestijnklederdracht omdat Allah dat wil.

Deze Ugbaad Kilincci is tijdens het foldertjes uitdelen onder meer uitgescholden voor ‘kopvoddenmongool’. Volgens Ugbaad Kilincci is ze meerdere keren racistisch, discriminerend uitgescholden, maar ze is zelf steeds vriendelijk gebleven. Op een gegeven moment werd het haar teveel en plengde ze tranen bij een partijgenoot.

Deze summiere informatie moest aan de grote klok en ging als een lopend vuurtje over Twitter en diverse nieuwsmedia. De steunbetuigingen op Twitter overstegen binnen de kortste keren de 1.000 tweets waarin Ugbaad Kilincci menig keer werd aangesproken met ‘Lieve Ugbaad Kilincci’ en toezeggingen kreeg dat nu zeker op de PvdA gestemd zou worden in Emmen.

Lodewijk Asscher kon natuurlijk niet achterblijven, want ook landelijk zou dit verhaal de PvdA geen windeieren leggen.

Kritiekloze massahysterie. Ik geef toe, een pleonasme.

Er wringt hier een schoen.

Laat ik mij verplaatsen in het Emmense politieke activisme in het centrum tussen winkelend publiek op een drukke zaterdagmiddag.

Daar staat dan een duidelijk herkenbare exotische, Somalische, mevrouw met de gebruikelijke islamitische draperieën helemaal in haar eentje folders uit te delen. Hoezo in haar eentje? Omdat mevrouw volgens eigen zeggen meerdere keren racistisch is uitgescholden en geen van haar folderende collega’s daar iets van gemerkt heeft. Ook in de vele honderden tweets die ik gisteren las, heeft niemand zich gemeld die getuige was van die herhaalde scheldkanonnades.

Ik kan mij voorstellen dat mevrouw Ugbaad Kilincci toen ze de eerste keer zo gruwelijk werd uitgescholden dat meteen gemeld heeft bij een van haar collega’s en dat ze vanaf dat moment samen, dicht bij elkaar, gingen folderen.

Nee, dat deed mevrouw Ugbaad Kilincci niet, maar liet de ene na de andere scheldpartij over zich heenkomen voordat ze tenslotte besloot zich te melden bij een maatje.

De Emmer PvdA-wethouder Bouke Arends is woedend. ,,Het is ongelooflijk dat het zover is gekomen in ons land, in onze gemeente. Dit heb ik werkelijk nog nooit meegemaakt, afschuwelijk gewoon.’’ Volgens Arends werd Kilincci door meerdere mensen los van elkaar uitgescholdenZelf kreeg hij dit niet mee. ,,Opeens stond Ugbaad met tranen in de ogen naast me. En niet van de kou, want daar kan ze goed tegen. Maar die scheldpartijen, die vond ze te confronterend. En dat kan ik me heel goed voorstellen.’’ (http://www.dvhn.nl/drenthe/Kandidaat-raadslid-Emmer-PvdA-in-tranen-na-racistische-beledigingen-23007749.html)

Vooral dat: ,,Het is ongelooflijk dat het zover is gekomen in ons land” van wethouder Bouke Arends. Het zou je wethouder maar zijn met zijn cliché. Er is misschien één, misschien meer dan één, persoon geweest die zich scheldend misdragen heeft, maar provinciaaltje Arends ziet het meteen als een landelijk probleem. De simpele ziel ziet niet dat naast die paar scheldenden, als ze er al waren, meer dan duizend mensen staan die dat schelden helemaal niet accepteren. Eigenlijk zou hij moeten blaten: “Wat leven we in een geweldig land dat zo massaal geprotesteerd wordt tegen incidentele racistische uitingen”. Zal wel een beetje te moeilijke logica zijn voor deze meneer.

Probeer ik nu duidelijk te maken dat Ugbaad Kilincci niet werd uitgescholden? Nee, dat probeer ik niet. Ik was er niet bij. Overigens net zo min als die meer dan 1.000 Twitter-sympathisanten. Ik wil geloven dat er in Emmen een mongool langs Ugbaad Kilincci liep en zijn verstandelijke beperking op haar projecteerde en haar uitschold om haar ras en uitdossing.

Sterker nog, het zou mij helemaal niets verbazen wanneer in deze verkiezingstijd overal folderaars er verbaal van langs krijgen. Ik zie nog de beelden voor me van een paar #ANTIFA meiden die een 70-jarige PVV-folderaar fysiek aanvielen. Ik kan me overigens niet herinneren dat er toen ook zo verontwaardigd werd gereageerd op Twitter.

De PvdA lijkt garen te spinnen bij dit incident.

Er fluistert een duiveltje in mijn oor, dat vraagt: “Simon, geloof je werkelijk dat verhaal van mevrouw Ugbaad Kilincci? Een verhaal dat niemand kan bevestigen? Scheldpartijen die niemand gehoord heeft?”

Laat ik dat duiveltje maar niet antwoorden. Ik was er immers niet bij daar in Emmen.

Deze mevrouw kwam afgelopen september ook al in het NOS nieuws met een verhaal waar niets van kon worden aangetoond. Je moet er niet aan denken dat ze gekozen wordt in de gemeenteraad van Emmen.

Toch nog maar eens dat verhaal van Jules Croiset lezen.

Simon A. Tire

 

 

Minkukel Michiel van Haersma Buma vertrekt met schandalig duur feestje

We meldden al eerder wat een nep-manager en minkukel die Dijkgraaf Michiel van Haersma Buma is. Een man die alle gevoel voor wat leeft in de maatschappij volledig kwijt is en het zelfs presteerde als supporter naar de rechtbank te komen waar zijn waterschapswethouder Hans Middendorp moest verschijnen vanwege geweldpleging tegen een hondenbezitster. Van Haersma Buma realiseerde zich blijkbaar geen moment dat gepaste afstand tot na de uitspraak door de rechter de enig juiste keuze was.

Middendorp werd wegens geweldpleging veroordeeld, maar gehandhaafd als lid van het Algemeen Bestuur van het hoogheemraadschap van Delfland en als vice-voorzitter van het landelijk bestuur van de Algemene Waterschapspartij (AWP). Zo zijn blijkbaar de manieren. Dat wordt wat straks met de nieuwe verkiezingen voor het waterschap. Dat partijtje kan er op rekenen dat de kwestie Middendorp dan weer actueel wordt.

Ik schreef 15 augustus 2017 al dat deze meneer Van Haersma Buma op diende te stappen. Nu gebeurt dat eindelijk, geheel volgens de mandarijnen-VVD mores met een veel te duur feestje. Liefst € 50.000,00 is uitgetrokken om een vuilniszak te vullen met Van Haersma Buma alvorens die langs te weg te zetten en door de gemeentereiniging op te laten halen.

Walgelijk.

Clifford Mead

Lees verder:

Peperduur feest dijkgraaf

March 16, 2018

Na een periode van elf jaar neemt Van Haersma Buma, voormalig burgemeester van Markelo en Voorburg, op 1 juni afscheid van het waterschap. In mei staat een groot spektakel op het programma met onder andere een afscheidsontbijt met de circa 350 medewerkers. De bijeenkomst vindt plaats in het recent voor bijna negentien miljoen euro en onder architectuur verbouwde pand aan de Phoenixstraat/Oude Delft. Vervolgens vindt er een gezamenlijk etentje plaats met de Verenigde Vergadering.

Klap op de vuurpijl is een receptie voorexterne relaties op donderdag 31 mei. Aanvankelijk zou dit feestje in het eigen pand worden gevierd, maar vanwege de verwachte toeloop – er worden 350 gasten verwacht – heeft de feestcommissie het evenement naar een andere locatie verplaatst. Dit zou goedkoper zijn, omdat anders extra tenten, toiletgroepen en beveiliging ingehuurd moesten worden.

De fractievoorzitters zouden hevig geschrokken zijn van het dure feestje en geopperd hebben het traditionele kerstdiner dan maar te schrappen. „Dat bedrag van 50.000 euro is heel duidelijk een keuze geweest van de heemraden”, zegt Marja Hilders van de fractie Integer Liberaal.

 

De ING vreet nog dagelijks uit de staatsruif

Ralph Hamers, ING

Ze zullen het nooit leren die bankiers. Niet alleen de bankiers overigens. Ook de graaiers van allerlei maatschappen en managers van grote (en kleine) bedrijven. Graaien en vooral expansief graaien is de norm. Het maakt niet uit of het managers zijn van goede-doelen-organisaties, woningbouwcorporaties of puur commerciële bedrijven.

Schaamteloos 50% meer salaris voor het toppertje Ralph Hamers van ING Bank? Geen probleem. Mensen die daar bezwaar tegen hebben zijn ‘typisch Nederlands’ en, nog zo’n platgetreden cliché: ‘calvinistisch’ (dixit Gerard van Vliet, Directeur Nederlandse vereniging van Commissarissen en Directeuren).

Jeroen van der Veer maakte het bonter dan bont: het is gezeur dat de ING in 2008 met belastinggeld, 10 miljard, overeind werd gehouden, want dat geld is allemaal, met rente, terugbetaald. Dus: mondjes dicht.

Wat meneer Van der Veer vergeet, is dat de ING nog steeds iedere dag parasiteert uit de staatsruif en algemene middelen en wel via de WW en de Bijstand.

De ING maakt weer winst, veel winst en dat dankzij de bloeiende economie, daar heeft overigens geen enkele borstkloppende manager serieus vat op, en dankzij efficiency-operaties die geleid hebben tot vele duizenden ontslagen. En hoe wordt gezorgd voor de vooral wat oudere werkloze ex-ING’ers die niet meer aan de bak komen? Via de WW en uiteindelijk zelfs de bijstand. Dus: de gemeenschap draait voor de ellende op en de baasjes, vol trots, presenteren aan de aandeelhouders het succes van hun inspanningen en weten met gemak commissarissen als Balkenende (ja, die van de inkomensnorm) en Wijers (van de meest onbetrouwbare politieke partij van Nederland, D’66) te overtuigen dat ze weer een miljoentje per jaar erbij moeten hebben.

Ik weet niet hoe het komt, maar iedere keer wanneer ik lees over schrapende en graaiende managers die met het grootste gemak ten behoeve van winstoptimalisatie werknemers ‘terugzetten in de arbeidsmarkt’ moet ik denken aan Hans-Martin Schleyer en diens laatste rustplaats in de kofferbak van een auto.

Clifford Mead