Er is geen enkel bezwaar tegen het eten van honden

Tijdens de winterspelen in Zuid Korea merkte schaatser Jan Blokhuijsen aan het einde van een persconferentie op dat de Koreanen wel wat aardiger met honden om mochten gaan. Daar had Jan groot gelijk in. Vanuit publicitair oogpunt sowieso een heel goede actie want dit kwam zijn naamsbekendheid zeker ten goede. Ik had nog nooit van die Jan Blokhuijsen gehoord. Nu wel. Ik ben dan ook geen gedetailleerd volger van dat saaie rondjes rijden op schaatsen.

Jan bedoelde dat in Korea honden op het menu staan. Nauwelijks nog bij de moderne jonge Koreanen, maar voornamelijk bij oudere generaties. Moeilijk te verteren (sorry) voor westerlingen die vier maal daags vol liefde hun stoepenschijtertjes aan een riem uitlaten en die met evenveel liefde hun bron van geluk knus mee naar bed nemen.

De mens is een omnivoor. Een alleseter. Bij dat alles hoort ook vlees. Als je niet principieel tegen het eten van vlees bent, zou het inconsequent zijn als je wel principieel tegen het eten van hondenvlees bent. Het verbaast mij al mijn hele leven dat er mensen zijn die paarden een niet-te-eten uitzonderingspositie geven. Maar goed, ik ben dan ook opgegroeid met de overheerlijke boterhamworst van paardenslager Cock Nibbering aan de Weimarstraat in Den Haag.

Het gaat Jan Blokhuijsen misschien om de gedachte aan zijn eigen hond dat het eten van honden hem een gruwel is. Het is ook mogelijk, en eerlijk gezegd hoop ik het, dat hij tegen de weerzinwekkende handel in eetbare honden is omdat hij beelden heeft gezien van honden die met hun voorpoten op de rug gebonden op markten levend te koop worden aangeboden. Dierenmishandeling dus, want honden hebben geen sleutelbeenderen en het op de rug binden van de voorpoten is mishandeling. Daar kan ik Jan Blokhuijsen in volgen.

Toch beging hij met zijn bestraffend toespreken van de Koreanen een vergissing. Afkomstig uit het land met de meest intensieve veehouderij van Europa, het land waar mishandeling van dieren in megastallen verheven is tot een economisch recht, het land waar evenveel varkens gehouden worden als mensen wonen, het land waar bijna vier keer zoveel kippen worden gehouden in megastallen als er inwoners zijn, het land dat al tientallen jaren de voornaamste leverancier is van roomblank kalfsvlees voor de Italiaanse markt, het land van de vogelgriep en Q-koorts (beide gevolg van te intensieve veehouderij), het land waar per jaar tussen de 250.000 en 400.000 dieren omkomen bij stalbranden, het land dat nooit de CO2 doelen zal halen door die intensieve veehouderij…als inwoner van dat land kan je in Korea beter je mond houden over de handel in en consumptie van honden.

Doe je dat wel, dan zet je jezelf voor schut als onbetrouwbare moraalridder.

Als de kwaliteit van het leven van dieren en de wijze waarop ze getransporteerd en geslacht worden bepaalt of de consumptie ethisch verantwoord is, raad ik Jan Blokhuijsen aan zijn carnivore genoegens te beperken tot paardenvlees en het vlees van dieren die in alle vrijheid gevlogen, gerend of gezwommen hebben.

De Koreanen die er voor kiezen hun huisdier na jaren van prettig gedomesticeerd leven in familieverband feestelijk op tafel te zetten, moet hij niet voor de voeten lopen.

Die Jan Flappie Blokhuijsen toch..

Mark Cibus, voedingsdeskundige

 

Wat een eng mannetje die over het paard getilde Erben Wennemars

Alina Zagitova

Een paar maanden geleden, december 2017, bracht ik al mijn weerzin onder woorden over de smalend lachende Erben Wennemars in DWDD waar Frans Bauer schitterde als het toonbeeld van ‘gewoonheid’. Laten we wel wezen, een bizarre onderscheiding waarbij je je af kunt vragen of de gehonoreerde daar echt blij mij moet zijn. Frans Bauer was het wel en wist imponerend onder woorden te brengen hoe hij ‘gewoon’ zag. Daar kan die Erben Wen-wen-wennermars met zijn walgelijke grijns een puntje aan zuigen. Ik was niet alleen in mijn gruwen over het gedrag van Erben Wennemars. Op Twitter gloeide het van de verontwaardiging.

Het kon niet anders, maar de onvermijdelijke Wennemars zou weer aanschuiven bij de voorbeschouwingen, de life uitzendingen en de overbodige nabeschouwingen van de Winterspelen in Korea. Echt onvermijdelijk, want bij de onderdelen die ik persé life wilde meemaken zat de Dalfsense hakkelaar er weer iedere keer met zijn narcistische commentaar tussen.

Laat gaan, dacht ik steeds..niet ergeren, totdat meneer het in één en dezelfde nabeschouwingsuitzending echt te bont maakte.

Een van de gasten was een in Korea geboren vrouw die als kind door Nederlanders geadopteerd was. Zij bezocht tijdens de spelen Korea om te ontdekken in hoeverre haar Koreaanse roots nog een rol speelden in haar leven.

Niet dus.

Wennemars, altijd op zenden en nooit op ontvangen, ontging deze boodschap helemaal en vond het met lust op effect nodig de vrouw te dwingen tot een ja-of-nee antwoord op zijn overbodige en stuitende vraag: “Ben je nu Koreaan of Nederlander?” En toen kwam het: op macho-suprematistische en neerbuigende wijze veroorloofde Wennemars zich zijn gretige klauwtje op de rug van de vrouw te leggen.

Mevrouw Braun en ik keken elkaar vol verbijstering aan. Is dit 2018? Leeft deze schaatsklojo ergens in Overijssel onder een rots? Heeft deze man alle ontwikkelingen gemist van de afgelopen maanden en jaren en weet hij niet dat je je handjes braaf bij je moet houden? Nee, deze Ruud Lubbers – god hebbe zijn ziel – van de schaatswereld weet dit blijkbaar niet en denkt dat hij zich alles kan veroorloven.

We zijn er nog niet. De 15-jarige Russin Alina Zagitova won in de Gangneung Ice Arena goud bij kunstschaatsen. Ik zag een gedeelte van haar kür en was diep onder de indruk. Omdat Rusland zich bij de winterspelen in Sjotsi massaal en georganiseerd schuldig maakte aan het ontduiken van de dopingcontroles, mochten atleten uit dat land alleen onder neutrale vlag meedoen in Korea. Dat had voor Alina Zagitova gevolgen bij de uitreiking van de gouden medaille (waarom zegt iedereen ‘plak’?). Ze moest daar minutenlang luisteren naar de niet-aan-te-horen Olympische hymne. De presentator van het nababbelprogramma vond dat toch wel sneu voor Alina Zagitova.

En toen kwam ie: “Da-da-dat hebben ze aan zichzelf te danken?”

WAT?

Alina Zagitova was 11 jaar en zat op het basisonderwijs toen gesjoemeld werd met de dopingcontroles. Dat kind had er toen en ook nu part noch deel aan, maar die klootzak – excusez le mot – van een empathieloze Wennemars vond dat Alina Zagitova het aan zichzelf te danken had.

Het kan niet anders, deze man moet een fervent aanhanger zijn van D’66 en Alexander Geheugenverlies Pechtold die er onlangs ook niet voor terugdeinsde alle Russen over één kam te scheren en voor leugenaars uit te maken.

Henk Spaan help me: “Vuilnisman, mag deze zak Erben Wennemars alstublieft ook mee en zo snel mogelijk in de verbrandingsoven?”

Ferdinand – boos – Braun

 

 

Halbe Zijlstra maakte helemaal geen fout

Halbe Zijlstra heeft gelogen. Daar is zo langzamerhand veel over gezegd. Als je de beelden terugziet van het VVD congres in 2016 en Halbe, zwierend over het podium, trots hoort vertellen over zijn bezoek aan een buitenhuis van Poetin en hoe hij daar de Russische alleenheerser hoorde vertellen dat gestreefd wordt naar terugkeer tot het grote Russische rijk, inclusief een aantal buurlanden, overvalt je plaatsvervangende schaamte. Halbe Zijlstra was helemaal niet in dat buitenhuis en Poetin zei heel wat anders dan Halbe zijn toehoorders in zijn obsessieve angst voor Russische expansie wilde doen geloven. Je kan bijna niet naar die beelden uit 2016 kijken.

Halbe moest toen de leugen hem onverbiddelijk en onvermijdelijk achterhaalde aftreden als minister van Buitenlandse Zaken.

En ja hoor, daar kwam ie weer zoals velen voor hem ook deden: “Ik maakte een fout”. Ja, zelfs de grootste fout uit zijn carrière volgens Pinokkio Zijlstra. Kijk, en dat is dan weer een leugen, want Halbe maakte helemaal geen fout. Zijn liegen een fout noemen is vergoelijkend afzwakken van een nare mentaliteit. Zijn leugen een fout noemen is feitelijk verdoezelen van wat werkelijk gebeurde.

Het maken van een fout veronderstelt ontbreken van opzet, want als je iets doet wat echt niet klopt, niet mag, niet kan, dan is er alleen sprake van ‘een fout begaan’ wanneer er geen opzet in het spel is.

Liegen zonder opzet is een contradictio in terminis, want als er geen sprake is van opzet dan is er ook geen leugen, maar hoogstens verkeerde interpretatie van feiten, en dan maak je dus een fout.

Bij liegen hoort, in tegenstelling tot bij het maken van een fout, opzet en dat er sprake was van opzet bij Halbe Zijlstra’s borstkloppend ronken over zijn internationale ervaring met een wereldleider – zo solliciteer je naar de functie van minister van Buitenlandse Zaken – is zonder twijfel en, ook al denkt Mark Rutte daar anders over, een 100% doodzonde in het politieke verkeer. Het is overigens voer voor nadenken dat Rutte kiest voor deze christelijke beeldspraak ‘doodzonde’, maar dit terzijde.

Dus alle politieke maatjes van Halbe Zijlstra, zoals Han ten Broeke, die krokodillentranen plengen over het lot van Zijlstra en vinden dat Zijlstra slachtoffer is van een fout, scharen zich als deelgenoot bij deze mystificerende verdoezeling van smeerlapperij of, nog erger, snappen er werkelijk helemaal niets van.

 

Mr.Jean Morve, politiek commentator Meditatione Ignis.

Geile Paul de Leeuw

Gisterenavond was Paul de Leeuw tafelheer (?) bij DWDD. De ‘side-kick’, zou anglofiel Bill Pijbes zeggen, van Van Nieuwkerk krijgt aan het begin van het programma altijd een minuut of drie om iets van belang in te brengen, en ja hoor binnen de kortste keren bereed meneer De Leeuw, de pisnicht De Leeuw die zich onlangs zo boos maakte over het taalgebruik van Youp, weer zijn oververhitte geslachtsdeel bij de beoordeling van een schaatsende medaillewinnaar op de winterspelen in Zuid-Korea – “Wat een mooie man” – en bij zijn hitsige aanbeveling van Peter Waterderdrinkers Tsjaikovskistraat 40. Drie minuten aan het woord en tot twee keer toe het hebben over ‘heerlijke mannen’. Typisch De Leeuw.

Wat is die Kjeld Nuis een “MOOIE man!” Blèrde fijngevoelige De Leeuw. Hij laat werkelijk geen kans voorbij gaan om de TV-gluurders zijn seksuele geaardheid in te wrijven. Meteen flitst dan door mijn hoofd: “Wat als een of andere hetero commentator zo opgewonden uit zijn bol zou gaan over een van de vrouwelijke schaatsers?” Het antwoord op die vraag zat ook bij DWDD aan tafel: Mart Smeets. Die liet zich ooit in een Vrij Nederland interview te hetero-geil uit over de benen van tennisster Steffi Graf. Die benen waren mij nooit als uitzonderlijk opgevallen. Mijn aandacht werd bij Graf altijd van haar benen afgeleid door een monumentale neus en een chagrijnig ontevreden gelaatsuitdrukking. Smeets zag wat anders en had ‘hem’ maar wat graag eens tussen die benen geschoven. Bijna einde carrière voor Smeets. Zijn baas Bob Spaak (?) schorste hem onmiddellijk voor meerdere weken als TV sportcommentator.

Maar homo’s als lichtgeraakte Paul de Leeuw, Gerard Jolink en Gordon mogen de ene seksistische opmerking na de andere plaatsen en Paul de Leeuw kwam zelfs ongestraft weg met een fysiek gewelddadige aanranding van de vegan streaker, voor iedereen te zien op TV. En wat moest het aanwezige publiek zich om die gekke De Leeuw kapot lachen.

Hoewel De Leeuw het boek van Waterdrinker nog niet helemaal gelezen heeft, werd het door aanbevolen als een van de allerbeste boeken. “Wat ben ik een fan van Waterdrinker” kirde obese De Leeuw. Dat mag Paul de Leeuw zijn. Ieder zijn smaak. Blijkbaar houdt hij van quasi-literaire, opgeblazen beeldspraak die de fantasie eerder doodslaat dan prikkelt. Ik gun De Leeuw zijn recensie van een boek dat hij nog niet gelezen heeft, maar of die recensie zuiver is en ook werkelijk over het boek gaat? Want “Wat heeft die Waterdrinker een leuke kop, echt een enig leuke man om te zien’. Recensie niveau De Leeuw, en Waterdrinker, dankbaar als een kleine middenstander, tsjilpte binnen de kortste keren zijn blijdschap over De Leeuw op Twitter: “die lieve @pauldeleeuw1962”.

Van Nieuwkerk: “Ik ben ook in dat boek begonnen”. Verder niets. Hij is erin begonnen. Het ontbreken van enig aanvullend commentaar spreekt boekdelen.

Natuurlijk had Youp in een van zijn betere columns helemaal gelijk toen hij schreef: “Vorige week kreeg ik over deze zaak (Youp gebruikte het woord pisnicht in een eerdere column) een openbare reprimande van Paul de Leeuw in het AD. Paul vond dat ik op mijn woorden moest letten. Voor mij was dit de gotspe van de eeuw. Paul de Leeuw die mij sommeert niet zulke rare taal uit te slaan. Toen ik hem hierover aan de telefoon had heb ik tot drie keer toe gevraagd of het dezelfde Paul de Leeuw was die ik dertig jaar lang op tv alles heb zien roepen. Ja, maar sinds hij kinderen had was hij tot inkeer gekomen. Nou, mijn kinderen zijn het huis uit.”

Overigens tamelijk laf dat relbeluste DWDD en Matthijs van Nieuwkerk geen woord besteedden aan deze grachtengordelbotsing tussen twee BNNVARA coryfeeën.

Stephan O. Krates

 

EMMA Safety Footwear kent zijn eigen schoenen niet

We maakten het volgens mij allemaal als kind (en volwassene), hier spreek ik de ouderen onder ons toe, wel eens mee dat de tong in onze stoerleren Robinson schoenen op hinderlijke manier onder de veterafsluiting naar opzij wegschoof. Dat voelde niet prettig. Gelukkig vonden de schoenfabrikanten een oplossing voor dit probleem: via een opvouwbaar hulpstukje werd de tong vastgezet aan de zijkanten van de veteropening. Hierdoor was er genoeg ruime om de schoenen aan te trekken en bleef de tong op zijn plaats. Fluitje van een cent zou je denken, maar niet voor DE Nederlandse fabrikant van werk- en veiligheidsschoenen EMMA.

Oorspronkelijk was EMMA de huisfabrikant voor de werknemers van de EMMA Staatsmijnen in Limburg.

Een paar jaar geleden las ik in een van mijn lijfbladen een lovend artikel over EMMA schoenen, dus toog ik naar De Werkman aan de Prinsenstraat in Den Haag om een paar te kopen. Een aankoop waar ik ruim twee-en-half jaar lang geen spijt van had. Dag in dag uit droeg ik die geweldige schoenen bij mijn vijf maal daagse wandelingen met de hond door bos en duin.

Ruim een maand geleden vond ik het tijd nieuwe schoenen te kopen en koos natuurlijk weer voor EMMA, deze keer voor een schoen met klitterbandsluiting. Handig voor de artrose klauwtjes die bij het strikken van veters pijnlijk zijn.

Vanaf de eerste wandeling bleken helaas de tongen van beide schoenen naar de zijkant weg te schuiven. Dat voelt niet lekker. Dus, een mailtje naar EMMA om het probleem te melden. Ik kreeg binnen een dag een reactie dat mijn bevindingen doorgegeven werden aan de betreffende functionaris. Ik antwoordde meteen met ‘dank voor de snelle reactie’ en liet weten dat het mij echt niet ging om ‘geld terug’ of zo, maar dat ik slechts het probleem wilde melden. Ik was in die mail lovend over mijn ervaringen met EMMA.

Daarna trad stilte in en besloot ik foto’s te sturen:

Helaas bleef ook de toezending van de foto’s zonder enig bericht van EMMA, dus er maar weer een mailtje aan gewijd met de vraag waarom verdere reactie uitbleef. De vriendelijke dame die mijn mails steeds beantwoordde liet weten zelf ook nog niets gehoord te hebben, maar de betreffende afdeling – alsof EMMA een multinational is met duizenden werknemers en honderden mails per dag – alsnog om reactie te vragen. Ze hoopte op reactie binnen een week, alsof dit niet het digitale tijdperk is. Mocht ik na een week niets gehoord hebben, moest ik nog maar eens mailen.

Wel, die reactie kwam binnen een week: of ik de schoenen op wilde sturen zodat ze het probleem konden bestuderen, bekijken.

Ja, hallo! Kent EMMA zijn eigen schoenen niet en is het echt zo dat er een foutje zou zitten net in dat ene paar dat ik kocht en bij niemand anders, en zijn de foto’s die ik stuurde onvoldoende duidelijk (beoordeelt u zelf maar hierboven)?

Nu was het tijd voor mij een wat minder tolerante toon aan te slaan en te laten weten dat ik dit echt baarlijke nonsens en vertragingstactiek vind. Ik kondigde aan een review te gaan schrijven op Google. Nou, dat zette de ‘betreffende afdeling ineens aan tot onmiddellijke actie. Niks twaalf dagen plus eventueel nog een week wachten, niks opsturen schoenen om het probleem te bekijken, maar meteen het aanbod mij mijn geld terug te geven ondanks dat de 14 dagen bedenktijd bij een WEB aankoop reeds verstreken was.

Mijn geld terug? Dat wilde noch vroeg ik. Ik wilde slechts één ding: EMMA het probleem melden en ik verwachtte niets anders dan dat men het fatsoen zou hebben mij te laten weten hoe dat probleem bij toekomstige schoenen aan te pakken. Ik schreef dat niet, maar had toekomstige toezending van een geoptimaliseerd model natuurlijk op prijs gesteld.

Dat geld, we praten over minder dan honderd euro, mag EMMA wat mij betreft aan een goed doel besteden. Ik zal in ieder geval na deze behandeling nooit meer EMMA schoenen kopen, niet dat model met klitterband LUDO S1P, of welk ander model met een fantasienaam dan ook.

Ton Cremers

 

PvdA tuig Eveline Herfkens en Marleen Barth en D’66 mislukkeling Jan Hoekema

Ambtswoning burgemeester Wassenaar

Van mijn inmiddels vijftigjarige stemrecht maakte ik tot aan 2002 gebruik om bij verkiezingen het vakje naast PvdA rood te kleuren. Ik ben nog van de generatie die vol bewondering, ondanks mijn Limburgse wortels, pal achter Joop den Uyl stond, vooral nadat hem door de populisten Wiegel en Van Agt een hak werd gezet na een klaterende verkiezingsoverwinning voor de PvdA. Het koppel zette niet alleen Den Uyl een hak, maar ook alle kiezers die PvdA stemden.

In 2002 trok ik boos en resoluut een streep onder mijn pro-PvdA stemgedrag nadat diva Eveline Herfkens tegen de VN-regels in de haar verstrekte huursubsidie voor een duur appartement in New York niet terug hoefde te betalen. De eerste de beste arbeider – daar staat de A in PvdA toch voor – die een paar tientjes teveel huursubsidie incasseert zal, eventueel met boete, tot de laatste cent terug moeten betalen. Herfkens, beschermd door haar politieke makkertjes, hoefde dat niet. Dus: exit PvdA wat mij betreft.

Toch haalde ik bij de recente landelijke verkiezingen weer bakzeil. De enige mogelijkheid mijn bewondering voor kamervoorzitter Arib inhoud te geven was stemmen op de PvdA met een voorkeurstem voor haar.

Het had lang genoeg geduurd dat ik de PvdA verwijten maakte over dat griezeltje Eveline Herfkens. Het kon niet anders of de PvdA had lering getrokken uit die geschiedenis.

Alhoewel: blijkbaar zit gesodemieter met huren en ambtelijke onderkomens in het DNA van de PvdA politici, want nu blijkt PvdA senator Marleen Barth geklooid te hebben over de huur van de burgemeesterswoning in Wassenaar. Haar man Jan Hoekema, gefaald burgemeester in die villastad, werd terecht de laan uit gestuurd, maar mocht voorlopig in de ambtswoning blijven en kreeg via een stiekeme deal naast zijn wachtgeld aanvulling op zijn inkomen tot 100%. Bovendien kreeg het koppel Barth-Hoekema alle advocatenkosten vergoed. Er moest natuurlijk huur betaald worden: € 1400,00 per maand. Een bedrag dat vele tweeverdieners in de huidige woninggekte waar ze als starters niets kunnen kopen sowieso maandelijks aan huur kwijt zijn. Bovendien pinda’s voor zo’n kapitaal pand (dat nu te koop staat voor 2 miljoen).

Senator Marleen Barth strijkt voor ongeveer dertig dagen per jaar vergaderen zo’n € 35.000,00 op. Geen wereldsalaris, maar altijd nog het dubbele van het minimumloon voor iemand die fulltime werkt en in ieder geval ruim voldoende om de huur voor de ambtswoning te betalen.

Wat ving – verdienen kan ik bij zijn disfunctioneren niet uit mijn toetsenbord krijgen – Jan Hoekema als burgemeester:

  • Salaris:                   € 90.651,72
  • Vakantiegeld:          €   7.252,14
  • Eindejaar:               €   8.702,56
  • Totaal:                  €106.606,42

Niet slecht, niet slecht.

Marleentje echter vond een huur van € 1400,00 bij een gezamenlijk inkomen van ruim € 130.000,00 veel te hoog en, geheel volgens haar PvdA DNA, ging ze aan de slag om huursubsidie te vangen. Ze noemde dat natuurlijk anders, maar vragen om verlaging van de toch al geringe huur voor de ambtswoning komt op hetzelfde neer. Niets geleerd van de geschiedenis Herfkens, schijt aan de arbeider, geen enkel eergevoel en dat terwijl disfunctionerende Jan al een ton per jaar vangt zonder een spat uit te voeren. Een schoolvoorbeeld van PvdA links-lullen-rechts-zakken-vullen.

Het kon niet anders, maar het PvdA bestuur zou het er niet bij laten zitten. Geen behoefte aan nog een schraper zoals Eveline Herfkens. Dat valt dus zwaar tegen, want Barth heeft in een gesprek met het partijbestuur gezegd dat het “niet handig was”, dat zij om huurverlaging vroeg, aldus een woordvoerder van het partijbestuur. “Verder blijft het een zaak tussen de gemeente Wassenaar en de heer Hoekema.”

WAT??!! Dus als PvdA senator Marleen Barth de gemeente Wassenaar onder druk zet om de huur van de ambtswoning te verlagen, dan heeft haar partijbestuur geen andere mening dan: “Verder blijft het een zaak tussen de gemeente Wassenaar en de heer Hoekema”?

Stelletje mandarijnen.

“Niet handig”? Wat een ongeloofwaardige relativering. Dit, mevrouwtje Barth, heeft helemaal niets met onhandigheid, maar alles met mentaliteit te maken.

Ik ga bij volgende verkiezingen weer terug in de anti-PvdA modus en hoop, jammer voor Arib, dat dat partijtje wederom keihard op zijn donder krijgt. De jongens van DENK hadden groot gelijk toen ze uit de PvdA stapten.

Er fluistert een duiveltje in mijn hoofd dat rommelen met woonruimte niet alleen deel uit maakt van het PvdA DNA. Jan Hoekema is lid van hetzelfde onbetrouwbare partijtje als Alexander Pechtold. Die had toch ook iets stiekems met woonruimte, maar dan in Scheveningen….?

Vrij naar Jan Blokker: Je hoort mij niet klagen wanneer de gewelddadige fascisten van de AFA even een gesprekje gaan voeren met bedelaar Barth en seks-rel Hoekema.

H.A.F.M.O, Hoek, politiek commentator Meditatione Ignis