Sylvana Simons doet een Jules Croisetje

"Het vuil, de stad en de dood"
“Het vuil, de stad en de dood”

Voor de kleintjes onder ons: eind 1987, begin 1988, uw nederige columnist was toen veertig jaar en we leefden in een betrekkelijk rustige pre-sociale media tijd, gonsde het in ons landje achter de duinen van onrust over een toneelstuk van Fassbinder “Het vuil, de stad en de dood”. Het stuk zou antisemitisch zijn. De vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van de kunsten houdt natuurlijk op zodra er sprake is, hoe gering dan ook, van antisemitisme. Waarom heb ik nooit echt goed begrepen. Waar zijn die Semieten bang voor? Dat een intellectualistisch, door weinigen bezocht toneelstuk ineens de kranen van de gaskamers weer open draait?

Acteur Jules Croiset, inmiddels tachtig jaar en destijds dus vijftig, wilde de wereld wel even duidelijk maken hoe groot de fascistische dreiging in de lage landen was en meldde anoniem een bom bij de opvoering van het theaterstuk. Een daad van Semitisch verzet. Daar hoorde natuurlijk een gruwelijke fascistische dreiging bij want anders sta je als Semitisch vigilant activist een beetje voor lul.

Jules Croiset werd slachtoffer van een ontvoering door fascisten die hem in België dagenlang opgesloten hielden in een rioleringsbuis. Zo zag de wereld het maar weer eens: de antisemitische fascisten zijn onder ons, springlevend en een gevaarlijke dreiging voor Jahweh’s uitverkoren volk

Alhoewel…laat die meneer Jules Croiset die ontvoering zelf verzonnen en in touw hebben gezet. Een fraai stukje ‘fake news’ avant la lettre.

Aan Jules, hij werd door progressief Nederland in de armen gesloten omdat zijn oplichterij niets anders aantoonde dan dat de man het psychisch heel zwaar had, moest ik deze week denken toen ik las dat de-vrouw-wier-naam-ik-eigenlijk-liever-niet-meer-noem, maar deze keer wel: Sylvana Simons, naar buiten kwam met het verhaal dat ze thuis bezocht zou zijn door een viertal als Zwarte Pieten vermomde mannen die haar kwamen manen ‘normaal te doen’.

Ineens ging het verhaal van Jules Croiset weer door mijn hoofd en een klein duiveltje fluisterde mij in mijn oor: “Pas op Jean, ‘stink er niet in’ – stopwoordje van Simons’ leerschool DENK – want mevrouw Simons doet hier een onvervalst Jules Croisetje..

Waarom denk ik dat? Hierom:”Ook journalist Kevin P. Roberson viel deze eer te beurt. Hij was afgelopen zaterdag met anti-zp activisten op weg naar Dokkum toen ze door een snelwegblokkade in een levensgevaarlijke situatie terecht kwamen.” Bron: Sylvana Simons’ Facebook.

Levensgevaarlijke situatie? Kijk als mevrouw Simons over die blokkade jokkebrokt en de boel zwaar overdrijft, dan heb ik geen enkele reden om te geloven dat de rest van haar verhaal wel waar is.

Mr. Jean Morve

Paul de Leeuw en Hennie Huisman

Paul de Leeuw scheurt Vegan Streaker onderbroek van het lijf (still uit video)

In huize Krates wordt al jaren niet meer gekeken naar de programmaatjes van Paul de Leeuw. Zijn voortdurende, onbeschaamde homoseksueel getoonzette ongein kwam ons zo langzamerhand de keel uit. Van deze rare homo, want voor hem gelden andere normen dan voor hetero’s, hebben we schoon genoeg. Dus: wegzappen zodra minkukel De Leeuw in beeld komt.

‘Rare homo”, ‘minkukel’…het is nogal wat. Soms moet je je, om weerzin en boosheid te uiten, beroepen op het soort taal dat De Leeuw ongetwijfeld het beste verstaat.

Ja, als we dan toch aan het schelden gaan, moeten we ook uitleggen waar onze verontwaardiging vandaan komt.

Geschiedenis: In 1995 was er een landelijke actie om geld in te zamelen voor ‘slachtoffers’ van hoog water in Nederland. Hennie Huisman presenteerde de actie op TV en haalde daar een geintje uit. Hij plukte een jonge vrouw uit de zaal en sprak met haar af dat ze op het podium zou vertellen dat ze 500 gulden had ingezameld met een striptease-act in een kroeg. Eenmaal op het podium zette Huisman de dame klem door er lang, te lang op aan te dringen dat ze die act live op TV zou herhalen. Flauw en ongepast. De verontwaardiging was groot.

In Trouw staat over deze kwestie te lezen: “Bij het Amsterdamse Clara Wichmann Instituut heeft de telefoon niet meer stilgestaan sinds juriste Heikelien Verrijn Stuart een oproep deed presentator Henny Huisman aan te klagen, omdat hij zo aandrong de verzonnen striptease te herhalen (‘Alleen je hesje dan’) en daarbij het publiek flink opjutte. De boze reacties komen overigens niet alleen van vrouwen maar ook van verontwaardigde kijkers die menen dat het instituut ‘hun Henny pakt’. Volgens het instituut is het meisje onder druk van publiek en camera bijna door de knieën gegaan, maar het noemt het erger dat Endemol de toedracht blijft ontkennen. “Nu wordt het haar verhaal tegen dat van Huisman.” Huisman gisteren in de Telegraaf: “Ik heb misschien even te lang doorgedreven.” Zie: https://www.trouw.nl/home/-huisman-verzon-striptease-act-bij-tv-actie-~a01474f3/.

Acht februari 1995 meldt De Volkskrant: “Het Clara Wichmann Instituut zal desgewenst de vrouw juridisch ondersteunen die vorige week tijdens de nationale televisie-actie Watersnood 1995 door presentator Hennie Huisman tegen haar zin werd aangespoord tot een striptease….” en “Verrein Stuart riep in de uitzending luisteraars op een klacht tegen de televisiepresentator in te dienen op basis van wettelijke bepalingen tegen sekse-discriminatie. Volgens de programmamakers hebben zich gisteren diverse luisteraars gemeld die zeggen een klacht te overwegen”.

Deze kwestie is aan Hennie Huisman blijven hangen. Nu, ruim 20 jaar later kan ik mij dat incident nog goed herinneren. Niet omdat ik het op de TV zag, maar door alle commentatoren in kranten, op radio en TV die over elkaar tuimelden om Huisman te berispen.

En zo is het maar net..

Meer geschiedenis: maart 2008 rende Peter Janssen, de Vegan Streaker, slechts gekleed in een onderbroekje de opnames binnen van Mooi! Weer De Leeuw om te protesteren tegen de consumptie van vlees. Een van de eerste reacties van De Leeuw: “Draai niet je kont naar mij toe, want daar krijg ik honger van”.

De Leeuw trok daarna Janssen op zijn schoot en nam hem in een stevige greep. Keer op keer probeerde Janssen zich los te maken uit de geile omhelzing van De Leeuw. De Leeuw scheurde het onderbroekje van Janssen aan stukken waarna deze geheel naakt uit beeld vluchtte en De Leeuw demonstratief snuffelde aan het onderbroekje en aan zijn vingers.

De hele zaal schaterde bij deze live aanranding van een zich verwerend slachtoffer. Rechterlijke clown Mr. Visser oordeelde later dat ‘Paul de Leeuw weliswaar fout zat, maar dat de schade van de Vegan Streaker voor eigen rekening moet komen omdat hij zich onrechtmatig toegang had verschaft tot de show en dus eigen schuld had aan het opstootje’.

Schade? Bedoelde castratenstem Visser de schade aan het onderbroekje? De Leeuw ‘zat weliswaar fout’? Wat was die fout dan? Daar liet Visser zich niet over uit.

De Leeuw zat natuurlijk hartstikke fout, want randde de Vegan Streaker aan voor het oog van heel Nederland, in ieder geval dat deel van Nederland dat zijn walgelijke programma’s bekijkt. En De Leeuw kwam ermee weg.

Sterker nog De Leeuw is er apetrots op en zette het bewuste fragment anderhalf jaar later op zijn eigen Youtube kanaal: https://youtu.be/UM7NzqV_iBk, maling blijkbaar aan het oordeel van Visser dat hij ‘fout zat’.

Mr. Visser was van mening dat de Vegan Streaker het ‘weliswaar fout’ van De Leeuw had uitgelokt. Meende hij dat nu werkelijk? Dat komt akelig dicht in de buurt van het verwijt aan aangerande en verkrachte vrouwen: ‘Ze heeft er zelf om gevraagd’. Het verweer dat smeerlappen met grijpgrage handen maar al te graag voeren: ‘Had ze zich maar niet zo uitdagend moeten kleden’.

Om te kotsen.

Sinds die aanranding door De Leeuw speelt af en toe de vraag door mijn hoofd: Wat als Hennie Huisman een Vegan Streakster die zijn programma binnen banjerde de BH en of slip van het lijf had getrokken?

Einde carrière en een strafzaak. Honderd procent zeker.

De geschiedenis Huisman is meer dan 20 jaar oud; de aanranding door homo De Leeuw van de Vegan Sreaker vond bijna tien jaar geleden plaats.

Beide verhalen en mijn ergernis over de selectieve verontwaardiging zijn wat mij betreft weer actueel door de hype rondom #MeToo.

Geen dubieuzer verontwaardiging dan selectieve verontwaardiging.

Stephan.O.Krates.

 

 

Wat hebben Jelle Brandt Corstius en Astrid Holleeder met elkaar gemeen?

Kurhaus, Scheveningen

Willem Frederik Hermans – wie? – schreef het al vele jaren geleden: ‘Commotie is promotie’. Hij en zijn collega Gerard Reve begrepen dat maar al te goed toen ze in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw de ene rel na de andere veroorzaakten om de verkoop van hun boeken te skyrocketen (ja, niet alleen Wim Pijbes spreekt een woordje over de grens).

Hermans verwierf veel aandacht door uitgever Van Oorschot uit te maken voor een aasgier omdat die allemaal boeken van lang dode Russische schrijvers uitgaf waar geen rechten over betaald hoefden te worden. Oorschot, hoe modieus zou je nu in 2017 zeggen, diende een aanklacht in wegens laster en smaad. Hermans’ verweer voor de rechtbank was fenomenaal: “Ik had dat niet moeten zeggen, want aasgieren zijn hoogvliegers. Dat kan je over Van Oorschot niet beweren”.

Hermans plaveide zijn pad over de dode karakters van door hem vermoorde schrijvers. Niet alleen in zijn in eigen beheer uitgegeven Mandarijnen op Zwavelzuur, maar ook in latere kritieken waar hij op kwaadaardige wijze de vloer aanveegde met collega-schrijvers en de beruchte Weinreb. Allemaal commotie. Goed voor de verkoop van zijn boeken.

Commotie die Reve bewerkstelligde via koketteren met het katholieke geloof en zijn expliciete praatjes over de heren-, of liever nog jongensliefde. Na deze twee waren er nooit meer schrijvers die op zo’n creatief confronterende en vaak humoristische wijze publiciteit wisten te genereren.

Wat in de jaren zestig nog leuk was, is nu wrang. Jelle Brandt Corstius overschaduwde in één keer alle aandacht voor seksueel lastig gevallen vrouwen door zijn verhaal over een verkrachting vijftien jaar geleden. Na afloop van een life TV programma hing stagiaire Jelle (24) samen met een productiemedewerker (25) aan de bar in het Kurhaus Hotel om zich vol te gooien met alcohol. Beide heren gingen met dronken koppen – volgens Jelle was er een verdovende drug in zijn glas gegooid (en dat terwijl alcohol op zichzelf al een verdovende drug is) – naar een hotelkamer. Daar bedreven beide heren de mannenliefde. Volgens Jelle’s leeftijdsgenoot en drankbroeder geheel uit vrije wil, volgens Jelle werd hij verkracht.

Heel Nederland heeft een mening. Ik ook. Mijn mening betreft het moment waarop Jelle met dit verhaal in de publiciteit trad, let wel: 15 jaar na dato. Is het goed getimede, bewuste commotie die uiteindelijk zijn nieuwe TV-programmareeks over robots promoot? Alle ogen gericht op Jelle en hoge kijkcijfers bij de eerste uitzending. Wie zal het zeggen…

Willem Holleeders zus Astrid kwam deze week ook uitvoerig in de publiciteit. Minder dan ze misschien gehoopt had. Ze zal tandenknarsend gekeken hebben naar alle publiciteit die Jelle Brandt Corstius kreeg. Astrid, haar zus en een ex van Willem traden deze week in het nieuws. Ze wilden geen getuigen meer zijn in het proces tegen Willem omdat ze veel te weinig bescherming krijgen van het OM. Erger nog: ze moeten een deel van hun bescherming zelf betalen.

Is het toeval dat de dames hiermee naar buiten kwamen enkele dagen voor de verschijning van Astrids nieuwe boek: Dagboek van een getuige, of zien we hier een perfect staaltje van commotie is promotie? Ik geloof hier niet in toeval.

Ik heb voor de kwellingen van de zussen Holleeder meer begrip dan voor die van Jelle. Ik was er niet bij in die hotelkamer van het Kurhaus, maar mij bekruipt bij het verhaal van Jelle een gevoel van achterdocht. Zal ik bevooroordeeld zijn? Ik denk het wel: https://www.meditatione-ignis.org/de-lul-van-jelle/.

Bob Bernstein, media watcher