Update – De lul van Jelle

Hugo Brandt CorstiusUpdate 30 oktober 2017; oorspronkelijke publicatie 28 maart 2016.

Jelle Brandt Corstius fietste naar Zuid Frankrijk om de as van zijn vader Hugo te verstrooien, en schreef daar een boekje over: As in tas, 150pp, uitgeverij Das Mag.

Volgens De Volkskrant: ‘De liefde van de zoon is hartverscheurend’. De blurb op de flappen en achterzijde van boeken is wat recensies betreft altijd volledig uit zijn verband gescheurd. Dat weten  en accepteren we. Ook in die blurb over Jelle’s fietstocht: ‘…wordt door zigeuners bijna van de as beroofd’.

Wie schrijft die blurb? Is dat de uitgever of doet de schrijver dat zelf? Hugo was een vermaard fantast. Jelle noemt de fantasieën van zijn vader ‘Hugoverhalen’. Dat ‘bijna van de as beroofd door zigeuners’ hoort in die categorie. Echter, deze fantasie is kwalijk omdat hij alleen gebaseerd is op platvloerse vooroordelen over zigeuners. Nergens, maar dan ook nergens in het boekje is te lezen dat Hugo’s as Jelle bijna ontstolen werd door zigeuners. De tekst op de achterkant van het boekje is boosaardig en misleidend.

Het boekje is een alleszins leesbaar niemendalletje. Jelle heeft, vooral in het eerste hoofdstuk, een heerlijke schrijfstijl. Het staccato van korte, duidelijke zinnen leest als een trein. Genieten.

Toch was ik na het lezen niet tevreden. Misschien verwachtte ik wat anders dan Jelle bedoelde. Ik had graag veel meer gelezen over vader Hugo. Jelle doorspekt zijn fietsrelaas wel met vermakelijke en emotionele anekdotes over zijn vader, maar tot de kern van die vreemde man dringen we niet door. Daartoe zijn de beschrijvingen te oppervlakkig.

In 1981 kocht en verslond ik vol respect Hugo’s Opperlandse Taal- & Letterkunde. Over die man had ik graag meer gelezen. Nu blijft bij mij het beeld hangen van een zwetende, kranten stelende zonderling die in korte broek en natte plekken onder zijn armen de dienst in een Frans kerkje verstoorde. In de volle kerk loopt hij als een achterlijke toerist helemaal naar voren en roept luidkeels op de terugweg door het gangpad: ‘Wat een leuk kerkje’. Zoon Jelle verbergt zich in schaamte. Was Hugo echt zo wereldvreemd of een puberale provocateur?

Je vraagt je sowieso af waar die ‘hartverscheurende liefde’ van de zoon uit blijkt. In ieder geval niet uit de ontluisterende beschrijvingen van zijn naar zweet stinkende vader en uit de klaarblijkelijke gierigheid van Hugo die altijd in een versleten trui rondliep – dit roept gedachten op aan Hans Spekman – en sokken gebruikte om in de winter op de fiets zijn handen warm te houden.

Willem Frederik Hermans schreef een boek over Brandt Corstius met de titel Malle Hugo. Jelle bevestigt dubbel-postuum, nu Willem Fredrik en Hugo beiden dood zijn, de juistheid van Hermans’ diagnose. Hugo was een malle man.

Jelle heeft tijdens zijn fietstocht problemen met een afgeklemd geslachtsdeel. De keer op keer verwijzing naar zijn ‘lul’ en zijn ‘worst’ heeft een hoog kijk-eens-wat-ik-durf-te-schrijven gehalte.

Op zijn Hugojaans ben ik ook aan het tellen gegaan. In een stuk tekst van 26 pagina’s mocht ik elf keer lezen dat Jelle zich zorgen maakte over zijn lul, worst of kruis. Gekweld door castratie-angst ploetert hij over de hellingen van de Ardennen, Elzas en Alpen door Frankrijk.

Al met al is het een sympathiek boekje. Of het alle aandacht verdiende bij DWDD en Pauw? Nee, dat was te veel eer. Eer die misschien te danken is aan de redactrice van DWDD die banden heeft met de uitgeverij waar het boekje verscheen en aan de roem van vader Hugo.

Waarom staat Jelle paginagroot op de voorpagina van het boekje dat over zijn vader gaat? Ik had daar een foto van Hugo verwacht. Wilde Jelle uit de schaduw van Hugo treden? Hoe pijnlijk ook voor de kinderen, maar iedere keer wanneer ik Aaf of Jelle lees, moet ik denken aan malle Hugo.

Snel weer over tot de orde van de dag.

Tim van Dool, literatuurcriticaster

Aanvulling 24 april 2017

Een jaar na het verschijnen van Jelle’s niemandalletje over vader Hugo As in tas, schoof zoonlief aan bij De Wereld Draait Door om de net overleden Chriet Titulaar te herdenken. Titulaar, een wereldburger altijd op zoek naar nieuwe technische ontwikkelingen en snufjes, werd door Jelle belachelijk gemaakt vanwege zijn Limburgse accent. Hoe stuitend kan je je gedragen. Lul Jelle werd in mijn ogen op slag lulletje Jelle. Hij kan niet in de schaduw staan van Titulaar, voelt blijkbaar geen enkele empathie voor de familie van Titulaar en schoffeert een hele provincie Nederlanders met zijn bevooroordeelde belachelijk maken van een accent. Jelle Brandt Corstius: overschat product van de Gooise matras en Amsterdamse zelfingenomenheid, een onmiskenbaar voorbeeld van TV-narcisme. Met terugwerkende kracht denk ik: rot toch op met dat waardeloze boekje over je vader en ga eens rustig nadenken hoe je de herinnering aan een imponerender familieman te grabbel gooide. JAKKIE!

TvD

 

Aanvulling 30 oktober 2017

Jelle warmt zich wederom onder de schijnwerpers van de publiciteit. Meedrijvend op de massahysterie van de MeToo hashtag doet hij de wereld kond van zijn ‘gedrogeerde’ en ongewilde pijpen van een programmaproductiemedewerker aan het begin van zijn carrière. Jelle en de door hem beschuldigde waren respectievelijk 24 en 25 jaar toen dit feit zich voor zou hebben gedaan. Hoe komen al die daders toch aan de medicijnen om hun naïve slachtoffers te verdoven en dan seksueel te misbruiken? Een clichéverhaal. Ik denk zo langzamerhand dat Jelle net zo’n ziekelijke fantast is als pappa Hugo.

TvD.

 

 

Correctie – Domme en agressieve man die hoogheemraad Hans Middendorp

Correctie 27 oktober 2017

Oorspronkelijke publicatie: 14 mei 2017.

Hans Middendorp aan een boom in het Haagse Bos

Hans Middendorp, onlangs van Voorburg verhuisd naar het Haagse Bezuidenhout, levert al joggend door het Haagse Bos een bij voorbaat verloren gevecht tegen de vergankelijkheid. Hij levert dat gevecht niet in zijn eentje. Veel late veertigers, vijftigers  en zestigers rennen hun hopeloze rondjes door dit prachtbos.

Hans doet dat vreemd genoeg bij voorkeur daar waar honden los mogen lopen. Veel honden. Dat zint Hans niet; liefst heeft hij het bos aan de rand waarvan hij zich sinds kort in de Gerard Reijnststraat nestelde, voor zichzelf alleen. De waterschapbestuurder tweette eind april al smekend om de inzet van BOA’s omdat de vele honden en fietsers op wandelpaden hem een doorn in het oog zijn. Hans houdt van overdrijving, want er zijn ‘overal’ honden en fietsers op de voetpaden. Gelukkig loopt ie toch nog ‘lekker’ hard.

“Overal”. Komop Hans, overdrijf niet. Ik wandel met mijn hond meerdere keren per dag door datzelfde Haagse Bos en zie een paar keer per week een enkele fietser over het voetpad rijden. Vind ik niet leuk omdat ik bang ben dat ze mijn loslopende hond aanrijden. Soms zeg ik er dan ook iets van.

Iedere, maar dan ook iedere wandeling met mijn hond kom ik meerdere joggers tegen. Het verbaast mij altijd dat ze zo nodig moeten rennen in de losloopgebieden, maar incidenten zijn mij vreemd. Tenminste: incidenten tussen joggers en mijn hond. In vier jaar tijd maakten mijn vrouw en ik twee keer – niet vaak dus – mee dat onverdraagzame joggers tegen mijn vrouw, nooit tegen mij, aan liepen omdat ze haastig wilden passeren. Onaangenaam, zeer onaangenaam, maar gelukkig zeldzame incidenten. Meestal heerst er een goede sfeer van groeten en vriendelijkheid.

De Dr.Ir. van de Algemene Waterschapspartij ziet dat anders. Hij vond het zondag zeven mei nodig een enthousiast tegen hem springend hondje een rotschop te geven en de protesterende eigenaresse tegen de grond te meppen. Lekker mannetje die Hans Middendorp. Niet even stilstaan om het te grote enthousiasme van het hondje te temperen, geen verdraagzaamheid in deze overvolle wereld en het drukke bos….nee, Hans Middendorp kent maar één regel en dat is de hoogheemraadregel: “ik loop hier en iedereen die op mijn pad komt moet oprotten”.

Zelfs toen de vrouw op de grond lag, vond dappere Hans het nodig haar nog een tweede keer aan te vallen. Getuigen schoten te hulp, de politie werd gealarmeerd en moedige Middendorp, inmiddels trok hij aan zijn stutten, werd aan de rand van het bos in de kraag gegrepen. Bij de schikking van het Openbaar Ministerie legt hij zich niet neer, want de hond zou hem hebben gebeten (een leugen) en hij had alleen maar verbaal ruzie gehad met de vrouw (ook gelogen). Zelfs als de hond hem zou hebben gebeten, dan is dat geen excuus om de eigenaresse te molesteren. Maar goed, voor Hans Middendorp gelden andere regels. Vreemd dat Middendorp pas een paar dagen later bedacht dat de hond hem beet en dat hij niet naar de spoedeisende hulp ging om een tetanusinjectie te halen.

Niet alleen een agressieve, maar ook een domme, heel domme en leugenachtige man. Hij had natuurlijk moeten toegeven in de fout te zijn gegaan – iedere communicatie-expert zou hem dat adviseren – en zijn excuus moeten aanbieden, en de schikking moeten accepteren. De hele zaak was dan met een sisser afgelopen. Hans’ tronie zou niet het internet over zijn gegaan en deze blog was niet geschreven.

Zo, en nu maar wachten tot ik Hans Middendorp joggend in het bos tegenkom en dan zien of hij de gore moed heeft mijn veertig kilo zware Amerikaanse Staffordshire Terrier te schoppen terwijl ik met mijn negentig kilo achter de hond wandel.

Hans kan volgens mij voorspellen welk risico hij dan loopt en ik kan voorspellen dat het waterschapslafbekje zich dan heel anders gedraagt.

Clifford Mead

Nagekomen bericht 15 mei 2017:

Hans Middendorp beweerde in een verklaring dat hij door het hondje van zijn slachtoffer gebeten zou zijn, maar volgens een politiewoordvoerster van eenheid Den Haag was er helemaal geen sprake van een bijtende hond. „Er is na de situatie in het Haagse Bos door mijn collega’s geen bijtrapport opgesteld. Dan is er dus ook geen bijtincident geweest. Als dat nu plotseling wordt beweerd, dan zijn dat gewoon verhalen”, aldus de zegsvrouw.

Nagekomen bericht 27 oktober 2017

De politieman van bureau Overbosch in Hans’s wijk die destijds deze melding en aangifte van geweldpleging heeft behandeld, heeft mij medegedeeld dat Middendorp meteen na zijn arrestatie vertelde dat het hondje hem gebeten had. Het is dus niet een verzinsel van enkele dagen later. (Misschien wel een verzinsel, maar geen later verzinsel). Middendorp had zelfs ‘een krasje’, aldus de diender, laten zien. Een krasje. Een niemendal dus en de vraag is of die kras kwam door de bijtende hond. Middendorp zelf gaf daar tijdens de rechtszaak tegen hem geen duidelijkheid over. Voor de rechter was hij niet stellig over dat bijten; hij zou de tanden van het hondje gevoeld hebben, maar gebeten…..? Het is niet duidelijk of Middendorp naar een arts ging en een tetanusinjectie haalde (aan te raden na hondenbeten). Daar wordt in ieder geval nergens melding van gedaan.

Volgens dezelfde diender wordt er alleen door de politie een bijtrapport opgesteld wanneer er sprake is van een ernstig bijtincident. Daar was bij Middendorp blijkbaar geen sprake van. Die indruk had ik al.

Nu, bijna een half jaar later, dus ook niet na zijn veroordeling wegens geweldpleging, heeft zijn slachtoffer nog steeds geen excuses mogen ontvangen.

CM

Ongeloofwaardige excuses Youp van ‘t Hek

Ik ben niet iemand van tradities. Er is één uitzondering: zaterdagochtend en de column van Youp. Altijd goed, vaak heel goed, nooit slecht. Soms hoor ik in mijn kenniskring geluiden van tegenstanders die het schrijven van Youp een achterhaald maniertje vinden. In die kritiek kan ik mij nooit vinden.

Youp’s column van afgelopen zaterdag – Grappenhaus – begon met een opvallend excuus en was van begin tot einde doordrenkt met verwijzingen naar dat excuus: “Kreeg het schaamrood moeilijk van mijn kaken deze week. Had te maken met een grove blunder in mijn laatste column waarin ik schreef dat de officier van justitie in 2012 in de verkrachtingszaak van de twee Nijkerkse meisjes in hoger beroep was gegaan omdat hij de straf voor Michael P. te hoog vond. En dit klopte niet. De verdachte had beroep aangetekend. Ik heb in de rectificatie deze week al sorry gezegd, maar doe dat nog een keer. Sorry dus.”.

Netjes van Youp. Of toch niet zo netjes? Al jaren aanvaard ik excuses pas wanneer ik de stellige overtuiging heb dat het excuus oprecht en de kans op herhaling van het verexcuseerde gedrag uitgesloten is. Bovendien moet serieus gepoogd worden veroorzaakte schade te herstellen. Dat laatste is vaak moeilijk, zeker als het gaat om verkeerde meningsvorming. Het digitale geheugen is geduldig en nauwelijks uitwisbaar.

Hoe kon Youp zo in de fout gaan: “Simpel. Ik lees veel kranten en graas met grote graagte het internet af. Daar kwam ik dit ‘feit’ niet op één, maar op een aantal sites tegen en zag nergens dat het werd tegengesproken. Daarom nam ik het klakkeloos voor zoete koek aan. Dom? Ja!”

Youp is natuurlijk niet de enige grazer in nieuwsmedia en op het internet. Velen grazen daar; ik ook. Je kan, zoals Youp, grazend behoorlijk op je bek gaan, ook als je meent meerdere bronnen met dezelfde informatie te hebben aangeboord. Op het internet is ‘meerdere bronnen’ vaak niets anders dan napraterij. Kopiêren en plakken. Youp viel in de val van gekopieerde misinformatie.

Naast zijn excuus heeft hij, zo verwachtte ik, natuurlijk alles er aan gedaan om te voorkomen dat na hem weer iemand aan de haal gaat met verkeerde informatie over de officier van justitie in de verkrachtingszaak van Michael Panhuis. De door Youp gevonden ‘bronnen’ kan hij niet wissen helaas, maar het is voor hem een makkie er voor te zorgen dat zijn verkeerde en misleidende column van 14 oktober 2017 – Vraagteken – in de toekomst niet een andere columnist of journalist op het verkeerde been zet.

Maar die column staat ongewijzigd nog steeds op youp.nl waardoor het excuus van een week later boterzacht en ongeloofwaardig blijft. Toekomstige Google searches kunnen grazers brengen naar de gewraakte column en niet automatisch naar de ontkrachting van die column een week later.

Dus Youp: wis de verkeerde informatie van je website en neem die column ook niet op in je jaarlijkse Sint- en kerstcadeautje met verzamelde columns.

Zo lang je dat niet doet, is het excuus van 21 oktober gebakken lucht.

Bob Bernstein

 

Zelfmoord Harry van Bommel

Harry van Bommel, AKA Harry Intifada, AKA Harry Hamas

Nog eventjes en dan weten wie de uitverkorenen zijn om de komende jaren – als het kabinet Rutte III zo lang stand houdt – de diverse ministersposten te bemensen. In deze tijd van onderhandelen, formeren en baantjes verdelen moet ik iedere keer weer denken aan die SP malloot Harry van Bommel die negentien volle jaren namens dat Stalinistische partijtje met zijn morsige zitvlak kleefde aan een kamerzetel.

Harry Intifada van Bommel vond dit jaar wat ik al vele jaren vind: het is lang genoeg geweest. Toch was meneer bij zijn naderende afscheid nog zo naïef te denken dat er in de toekomst misschien, heel misschien een kabinet zijn onmisbare hulp in zou roepen om minister van Buitenlandse Zaken te worden.

Ja, brave lezers, u ziet het goed Buitenlandse Zaken.

“Van Bommel op Buitenlandse Zaken?” zal iedereen met een geheugen dat beter functioneert dan dat van de Stalinistische meningenhopper zich verbijsterd afvragen. De man die in een anti-Israel demonstratie ‘Intifada nu’ liep te blèren Nederland vertegenwoordigen in Israel? Hoe bedenkt hij het!

De man die zich hard maakte tegen het associatieverdrag met de Oekraïne en zelfs aankondigde pleerollen met anti-Oekraïne teksten op de toiletten te hangen in het parlement, denkt Nederland te kunnen vertegenwoordigen in Kiev?

De man die ooit activistisch demonstreerde tegen de ‘Europese Grondwet’ wil minister van Buitenlandse Zaken worden voor Nederland? Denkt die man werkelijk dat hij binnen de EU als minister van Buitenlandse Zaken geaccepteerd zal worden?

Tot drie keer toe pleegde Harry Intifada van Bommel anticiperend zelfmoord als minister van Buitenlandse Zaken. Die simpele ziel is zijn geheugen volledig kwijt of, nog kwalijker, hij meent in al zijn fundamentalistisch socialistische arrogantie dat heel Nederland lijdt aan geheugenverlies.

Het lijkt mij het beste dat hij aan de opgewarmde koffie gaat aan de keukentafel in Oss bij zijne heiligheid Jozef Djugashvili Marijnissen, ook zo’n toonbeeld van zelfingenomen leugenachtigheid, en zich niet meer in het openbaarheid vertoont.

Mocht hij toch zo dom zijn weer de publiciteit te zoeken, dan moet ik de vuilnisman luidkeels vragen: “MAG DEZE ZAK OOK MEE!!?”

H.A.F.M.O. Hoek, Meditatione Ignis politiek commentator.

 

Albert Heijn – een ladelichter kruidenier

Albert Heijn biologische kruidenthee zonder thee of kruiden
Albert Heijn biologische kruidenthee zonder thee of kruiden

In de Consumentengids van oktober 2017 wordt aandacht besteed aan de laaielichterij van allerlei voedselproducenten en -verkopers. Hoewel je natuurlijk wel weet dat je aan alle kanten door winstbeluste grote en kleine middenstanders besodemieterd wordt, is het toch schrikken wanneer je de feiten leest.

Cranberriesap dat voor bijna 100% uit appels bestaat, Zonnatura 20 kruiden thee die voor 1,5% uit kruiden bestaat en voor meer dan 90% uit suikers, Jordans Super Berry Granola die boordevol bessen zou zitten maar waar je de bessen in moet zoeken, Healthy People Cranberry Superfruitmix met vier keer meer appel dan cranberries, Sourcy Vitaminewater Framboos en Granaatappel dat feitelijke een limonade suikerbom is en, last en absoluut least, Albert Heijn huismerk Biologische Kruidenthee die helemaal geen thee is – NUL procent thee – zonder kruiden. Dan staat er op het kartonnen pak ook nog vermeld: “4-36+ maanden”. Een regelrechte poging zeer jonge mensen een suikerverslaving op te dringen. Appie moet zich kapot schamen.

De Zaanse grootgrutter slaat hier als oplichter alle records met zijn leugenachtige product.

Laat ik ze eens schrijven dacht ik een paar dagen geleden. Niet over hun oplichtersthee maar over de Zonnatura troep die ze verkopen als ’20 kruiden thee’.

En ja hoor, de afdeling klantencontact liep met open ogen in de val, want ik schreef: “Wat gaat AH doen met de bevindingen uit de Consumentengids, nummer 10, 2017? Gaan jullie ‘gewoon’ door met de verkoop van Zonnatura troep, zoals die 20 kruiden thee waarin slechts 1,5% kruiden en meer dan 90% suiker zit? Hier wordt een gevaarlijk spel gespeeld met de gezondheid van de klanten. Zeer kwalijk!”

Het antwoord van de klantenservice: “Uiteraard zullen wij dit met de leverancier bespreken. We hebben ook een alternatief van (?) het AH huismerk waar aanzienlijk minder suiker in zit artikelnummer 852657.”

Dat artikelnummer kan ik helaas online nergens vinden. Zal het misschien de Biologische Kruidenthee van bosvruchten, appel en rozenbottels zijn, waar thee, noch kruiden in zitten en die slechts 0,5% (!) rozenbottelextract bevat?

Mijn antwoord aan Madelon Monas, Medewerker Albert Heijn klantenservice: “tsja….in hetzelfde nummer van de Consumentengids komt ook een huismerk van Albert Heijn aan bod. Daar hoef ik u toch niet op attent te maken?”, bleef onbeantwoord. Misschien komt dat antwoord nog.

Het is een confronterend toeval, dat het artikel in de consumentengids verscheen een paar dagen voordat de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit tijd verspilde aan het berispen van de Vegetarische Slager omdat de etiketten op zijn producten misleidend zouden zijn.

Heeft die NVWA echt niets beters te doen?

Ik heb wel een paar suggesties voor deze autoriteit.

Mark Cibus, voedseldeskundige

 

Naschrift 13 oktober 2017

AH heeft inmiddels laten weten dat ze de naam gaan veranderen van ‘kruidenthee’ naar ‘fruitwater’.