Kuzu: oprotten (en neem Jeroen Pauw mee)

Mustafa Kemal Pasja

Je moet mensen niet op hun uiterlijk beoordelen, maar iedere keer wanneer ik die zweterige – of is het gel dat uit zijn haar lekt – Kuzu met zijn mongoloïde glimlach op de tullufisie zie borrelt weerzin bij mij op en kost het mij moeite te luisteren naar wat hij te vertellen heeft. De zeldzame momenten waarop het wel lukt naar hem te luisteren, denk ik – overigens nog zeldzamer – dat hij zinnige dingen zegt. Echter, ik vertrouw hem voor geen cent en heb echt moeite enige zinnigheid van deze Erdoganeske gluiperd te accepteren.

Gisterenavond – 23 maart 2017 – was hij te gast bij Jeroen Pauw en kreeg volop de lengte kotsend te argumenteren. Jeroentje, als het om echte journalistiek gaat blijft hij een SBS roddeltante, had zich voorbereid en probeerde af en toe kritisch te interpelleren. Tevergeefs want op glibberige Kuz`u kreeg hij geen moment vat.

Dat krijg je ervan wanneer je te blind bent om voorzetten voor open doel aan te zien komen en de bal dan keihard over de zijlijn knalt. Tot drie keer toe blaaskaakte Kuzu dat onvrede onder Turken, falen van integratie en toenemende discriminatie veroorzaakt wordt door een premier die het heeft over “oprotten”.

Overduidelijk rommelen met de chronologie en zelfs geschiedvervalsing door de voorman van een 100% racistische minipartij. Want, waar verwees engerd Kuzu naar? Naar een uitspraak van Rutte in Zomergasten. In dat programma werden de beelden getoond van twee achterlijke, agressieve Nederturken die de Nederlandse pers via fysiek en verbaal geweld op de Erasmusbrug in Rotterdam het werken onmogelijk maakten. Een van die exotische parels schreeuwde naar een NOS medewerker “OPROTTEN”. Rutte – wat lijkt dat op ‘rotten’ – werd gevraagd om een reactie.

Die reactie was, volkomen terecht, “Als ik dat hoor dan denk ik: rot zelf op”. Niets mis mee. Dus niet, zoals vette Kuzu nu beweert dat Rutte vindt dat ALLE Turken moeten oprotten. Nee, Rutte reageerde op het ‘oprotten’ van een glorieuze Turkse aanwinst in de Nederlandse maatschappij.

Pauw liep met open ogen in de demagogische en leugenachtige val die Kuzu tot drie keer toe opzette.

Alle Turkse opstandigheid en vijandigheid zou dus veroorzaakt zijn door Rutte’s oprotten.

Rot toch zelf op meneer Kuzu met je leugenachtige praatjes en neem die amateuristische Pauw lekker mee naar Turkije. Misschien kan hij in het Ottomaanse depressieve rijk nog iets publicitairs betekenen voor de posthume bestrijder van Kemal Pasha’s scheiding van kerk en staat: meneer Erdogan.

H.A.F.M.O. Hoek

Mattheus Passie en de Annet Veenstra terreur

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is alweer ruim een jaar geleden dat ‘bejaard’ Nederland gekruisigd werd door Annet Veenstra vanwege het luidruchtig kuchen, smijten met programmaboekjes en ringende telefoons en andere verstoringen van de heilige muziekcultuur in het Amsterdamse Concertgebouw. Annet Veenstra die op geen enkele manier accepteert dat ouderen generaliserend over de jongere generatie praten, schroomde er – hoe inconsequent – via een ingezonden brief in De Volkskrant niet voor ‘ouderen’, alsof het een afzonderlijke en verachtelijke menssoort is, collectief over de kling te jagen. Het zijn namelijk de ouderen die met hun door kattenharen, sputum en huismijt vervuilde bronchiën plechtige concerten, en vooral de heiliger dan heilige Mattheus Passie luidruchtig kuchend verstoren.

Een waarschuwing voor bejaard Nederland is op zijn plaats. Mevrouw Annet Veenstra is te jong om zelf geplaagd door KNO-problemen snotterend en proestend Buẞ und Reu te verstoren en oud genoeg om bejaarden die dat wel doen dubbel te vouwen tussen de pluche stoelen van het Concertgebouw. Annet Veenstra wil ongestoord zich onderdompelen in de serene sfeer van Bach’s symbool van Christelijke naastenliefde en verdraagzaamheid en is desnoods bereid de liefde voor de medemens met geweld te verdedigen. Vrij zeldzaam zo’n fundamentalistisch Christelijk meisje; haar onverdraagzaamheid is helaas minder zeldzaam.

Laat ik alle ouderen aanraden zich dit jaar te beschermen tegen de toorn van retorica talent Veenstra en Goede Vrijdag thuis aan de radio, voor de TV, of via een CD te luisteren naar de Passie. Ze hoeven dan geen moment verstijfd van angst iedere kuch te onderdrukken en kunnen geheel zichzelf zijn, net zoals elitaire Annet dat kan zijn in haar Concertgebouw ballenbak.

Daar mag ze zonder bijgeluiden van de rollatorgeneratie Jesum selbst begraben.

Ik zal dit aardse tranendal verlaten hebben tegen de tijd dat Annet Veenstra zelf de leeftijd bereikt heeft dat ze door weer een nieuwe generatie uit het Concertgebouw wordt verbannen, maar hoop, hoog gezeten op een wolk, te kunnen aanschouwen hoe zij die schoffering van een journalistiek groentje mentaal verwerkt.

Misschien krabt ze dan nog eens met spijt aan haar Teutoonse kinnebak.

Bertus G. Antonissen

 

De imponerende woede van Axel Rüger

Wat een walgelijke TV-avond. In De Wereld Draait Door en bij Pauw werd podium geboden aan ‘Okkie’ Durham, de inbreker die twee Van Gogh schilderijen roofde uit het museum aan de Paulus Potterstraat. Gelukkig bleef mijn inbreng in de door Vincent Verweij gemaakte en door Brandpunt uitgezonden documentaire over de inbraak en de terugkeer van de schilderijen beperkt tot een enkele, algemene opmerking over inbraakvertragend glas en mijn stellige overtuiging dat deals met criminelen de basis leggen voor toekomstige diefstallen. Okkie’s advocaat Bénédicte Ficq, iedere keer wanneer ik haar zie moet ik denken aan Hirsi Ali, deelde mijn mening.

De documentaire waar Verweij een jaar aan werkte, geeft een fascinerende inkijk in de wereld van ‘career criminals’ als Durham en Mink Kok. Geen heren die je graag in je kennissenkring hebt, of met wie je op wat voor manier dan ook geassocieerd wilt worden. Als documentairemaker begeef je je op glad ijs wanneer je met dergelijke heren aan de slag gaat. Het ware beter geweest wanneer Vincent Verweij de boeiende documentaire voor zichzelf had laten spreken, want zijn optreden bij met name Pauw vond ik ronduit ongelukkig. Wat mij betreft wierp dat een smet op wat een goed product is. Zo zie je maar: er is een aanzienlijk verschil tussen onmiskenbare professionaliteit achter de camera en beschouwingen over je product in de spotlights van een babbelprogramma.

Laat het duidelijk zijn, Okkie Durham wordt in de documentaire van Verweij geenszins verheerlijkt, een valkuil waar journalisten vaak in vallen. De kijkers kregen de narcistische persoon Durham in al zijn ontluistering te zien. Daar was nauwelijks interpretatie door de documentairemaker voor nodig. De man is blijkbaar zoals hij is, een nare crimineel die jarenlang velen benadeeld heeft. Het zal voor Okkie niet prettig zijn op Twitter alle reacties op zijn persoon te lezen. Ik raad hem aan voorlopig niet op zijn bromfietsje – heel symbolisch een kinderformaat ding – door Amsterdam te zwerven, maar zich in schaamte een aantal weken achter de goed beveiligde voordeur van zijn appartement terug te trekken.

Het verhaal in de docu spitste zich toe op de winstgevende kant van schilderijendiefstal. Gestolen schilderijen zouden een ruilmiddel kunnen zijn voor criminelen om strafvermindering te krijgen. Gelukkig prikte Axel Rüger deze ballon door. De suggestie in de docu van Verweij dat een Italiaanse crimineel geen 20 maar 12 jaar straf kreeg dankzij onder andere de teruggave van de schilderijen klopte volgens Axel Rüger niet. De strafeis ging weliswaar van 20 naar 12 jaar, maar de uiteindelijke straf werd 18 jaar. Tel maar uit je winst.

Vincent Verweij leek bij Pauw alle distantie tot zijn criminele subject uit de documentaire kwijt te zijn en ging tegen Axel Rüger in de aanval omdat het Van Goghmuseum die nare Okkie niet meer in het museum wil hebben. Hij heeft immers zijn straf er al op zitten. Axel Rüger ziet dat, volkomen terecht, anders. Mensen die schade hebben aangericht mogen, geheel volgens de huisregels, het museum niet meer in. Verweij’s poging Axel Rüger de kwaaie Pier toe te spelen werd door Rüger overtuigend gecounterd.

Laten we wel wezen, een cultureel onbenul als Okkie Durham – hij had het in de docu herhaaldelijk over de ‘aardappeltelers’ en meende dat schilderijen met dikke verf meer geld waard zijn – heeft sowieso niets te zoeken in welk museum dan ook.

Was Erbin Wennemars in DWDD een verkwikkende criticus van Durham, een welkom alternatief voor de schaapachtig lachende Van Nieuwkerk, in Pauw overklaste Axel Rüger zowel Vincent Verweij als Okkie.  Rügers woede was integer en overduidelijk. Zijn ogen spuwden vuur, zijn mond sprak logica en zijn houding was die van een verontwaardigde gentleman. Hij had zijn opgekropte emotie beter onder controle dan Verweij.

De medewerkers van het Van Goghmuseum kunnen zich gelukkig prijzen met zo’n directeur. De man is blijkbaar bereid als een leeuw te vechten voor het behoud van kunst die van ons allemaal is.

Het ongeloofwaardige excuus van Okkie negeerde hij volledig en Verweij werd aan het einde van het gesprek door de directeur van het Van Goghmuseum berispt. Axel Rüger vond de afsluiting van de documentaire waarin Okkie wandelend langs het museum tegen zijn vriendin blaatte dat hij gemakkelijk via ‘die muur en dat raam’ de Zonnebloemen kon stelen, een stuitende belediging.

Geef de man eens ongelijk.

Niet Okkie of Grunberg stalen de show bij Pauw. Dat deed Axel Rüger.

Ton Cremers

http://www.toncremers.nl

Turkse aanhangers Erdogan – een affectief verwaarloosde generatie

Checklist affectief verwaarloosde generatie (een test)

Vooraf:

De Turkse president Erdogan noemt Duitsland en Nederland nazi-landen. Nederlanders zijn volgens hem nazi’s en fascisten. Nederlanders vermoordden 8.000 moslims in Srebrenica.

Niet bepaald doordachte en forse diskwalificaties van 80.000.000 Duitsers en 17.000.000 Nederlanders.

Wat zouden Erdogan en zijn aanhangers ervan vinden wanneer over hen zo denigrerend en generaliserend gesproken zou worden?  

We zullen zien…

Turkse aanhangers van Erdogan hebben grote problemen met hun gevoelens ten opzichte van andere mensen en met relaties. De kenmerken in onderstaande  checklist hebben hiermee te maken.

  • Gladde prater/oppervlakkige charme.
    Het prototype Erdogan aanhanger is oppervlakkig in het contact met anderen. Ze vertellen vaak sterke verhalen, en proberen zich beter voor te doen dan ze zijn, waarbij ze vaak wel charmant overkomen.
  • Sterk opgeblazen gevoel van eigenwaarde.
    Het zijn opscheppers die een veel te positieve inschatting hebben van hun talenten en vaardigheden.
  • Pathologisch liegen.
    Erdogan en zijn aanhangers zijn notoire leugenaars die er meestal geen enkele moeite mee hebben als ze worden betrapt op een leugen. Ze hebben overal een excuus of reden voor en willen nog wel eens iets op ‘erewoord beloven’, ook al blijkt dat erewoord haast nooit wat waard te zijn.
  • Gebrek aan berouw of schuldgevoel.
    Erdogan en zijn aanhangers kennen geen schuldgevoelens of spijt over de dingen die ze anderen aandoen. Ze kunnen zeggen dat het slachtoffer het verdiende of dat het slachtoffer eigenlijk niets bijzonders is aangedaan (zie Armeense genocide).
  • Geen verantwoordelijkheid nemen voor het eigen gedrag.
    Ze zijn niet in staat of niet bereid om de verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen gedragingen. Het zijn altijd anderen die de schuld krijgen en anders is er wel een alternatief excuus te vinden.
  • List en bedrog/manipulatief gedrag.
    Het prototype Erdogan aanhanger manipuleert en bedriegt anderen en besteedt daarbij geen aandacht aan wat dat voor hen betekent. Ze vertonen daarbij nogal eens crimineel gedrag in de vorm van bijvoorbeeld fraude en verduistering en niet-crimineel gedrag in de vorm van overspel en het aftroggelen van geld van westerse maatschappijen waar ze vrijwillig naar emigreerden.
  • Ontbreken aan emotionele diepgang.
    Erdogan en zijn agressieve aanhangers komen op anderen over als koud en ongevoelig. Hun ’emoties’ doen vaak als dramatisch, kortstondig en onecht aan.
  • Kil/gebrek aan empathie.
    In al hun gedragingen tonen Erdogan en zijn aanhangers weinig respect voor de rechten, gevoelens en het welzijn van anderen. Ze beschouwen andere mensen als potentiële slachtoffers die te manipuleren zijn en beschouwen zichzelf als de belangrijkste persoon die er is. Naast problemen met hun gevoelens ten opzichte van andere mensen en met relaties, vertonen ze zeer problematisch gedrag in hun agressieve, beschuldigende en klagende levensstijl.
  • Prikkelhongerig/neiging tot verveling.
    Aanhangers van erdogan hebben een zeer sterke behoefte aan stimulatie en een ongebruikelijk sterke afkeer van verveling. Ze leiden doorgaans een snel leven met veel risicogedrag en experimenten met drugs, en vinden dat school, werk en langdurende relaties saai en vervelend zijn.
  • Parasitaire levensstijl.
    Turkse aanhangers van Erdogan kiezen er vaak voor om te teren op de zak van de westerse maatschappijen waar ze vrijwillig naar emigreren en deinzen wanneer ze niet hun zin krijgen er niet voor terug agressief te demonstreren en goederen van anderen te vernielen.
  • Gebrekkige beheersing van gedrag.
    Kenmerkend is dat ze vaak opvliegend zijn en zich slecht kunnen beheersen. Op mislukkingen, kritiek en frustraties reageren aanhangers van Erdogan vaak met geweld, scheldpartijen of bedreigingen. Dit kan even snel ophouden als het is begonnen.
  • Impulsiviteit.
    Aanhangers van Erdogan die wonen in westerse landen gedragen zich vaak uitermate impulsief zonder echt stil te staan bij de voors en tegens van hun gedrag: Relaties worden nogal eens beëindigd, banen worden opgezegd en ze verhuizen zonder anderen daarover te informeren en zonder dat de beslissing goed is overdacht.
  • Onverantwoordelijk gedrag.
    Erdogan en zijn aanhangers tonen geen verantwoordelijkheidsgevoel of loyaliteit ten opzichte van de westerse maatschappij waar aanhangers van Erdogan vrijwillig naar verhuisden. Ze zijn de westerse maatschappij waar ze vrijwillig naar verhuizen enorm tot last.
  • Ontbreken van realistische doelen op de lange termijn.
    Aanhangers van Erdogan hebben geen plannen of doelen voor de lange termijn. Ze leven van dag tot dag en veranderen hun plannen continu, en storen zich er niet aan dat hun leven vrij inhoudsloos is.
  • Gedragsproblemen op jonge leeftijd.
    De kinderjaren van deze mensen kenmerken zich door tal van problemen zoals liegen, vechtpartijen, diefstalletjes, beroving, brandstichting en uitingen van geweld tegen mens en dier. De aanhangers van Erdogan staat daardoor vaak al vroeg bekend als het zwarte schaap in de westerse maatschappijen waar ze vrijwillig naar vertrokken.
  • Erdogan en zijn aanhangers kenmerken zich door voortdurend klagen over wat hen aangedaan wordt en hun gelijk aan te tonen via smerige beschuldigingen (Nederland en Srebrenica) terwijl ze tegelijkertijd de geschiedenis vervalsen en alle verantwoordelijkheid voor hun daden ontkennen (Armeense genocide).
  • De aanhangers van Erdogan missen het vermogen de stemmingmakerij en demagogie van hun grote voorman kritisch te beoordelen en volgen hem als makke schapen.

Bron: Checklist affectief verwaarloosde Turken met psychopathiforme gedragskenmerken.

Clifford Mead, sociologische beschouwingen

De Turkse slager

De familie Cibus besloot in goed overleg december 2016 voor de kerstdis een lamsbout in de oven te bereiden. Ja, we weten dat lamsbout eigenlijk een Paasgerecht is omdat er dan voldoende zuiglammeren beschikbaar zijn. We zijn nu eenmaal een wat eigenzinnige familie en volgden ons eigen spoor. De slager in de Prinssestraat in Den Haag vroeg een wel erg hoge prijs per kilo.

Ook de Cibussen kunnen iedere Euro slechts één keer uitgeven, dus op zoek naar een voordeliger optie. Lamsvlees moet je, zo meenden wij, niet bij een Hollandse slager kopen maar bij de Turk of de Marokkaan. We leven immers niet voor niets in een paradijselijk diverse maatschappij. Geen zin om een lange zoektocht door het Haagse te maken, speurden we onder de Kerstboom op het internet. In het gezapige Benoordenhout vind je geen exotische winkels. Daar is het wijkje, afgezien van luidruchtig toeterende Turken die tegen alle regels in Park Clingendael inrijden, te wit voor.

Ten zuidoosten van het Haagse Bos, vlakbij politiebureau Overbosch, vonden we in het Bezuidenhout een Turkse slager. Volgens de enige Google recensie die er over deze slagerij is een ‘Excellent place for fresh bread, meat products and vegetables but also a wide variety of home-made Turkish delicacies. Owners are super-friendly.’

Dat kon niet missen.

Kon hij ons aan lamsbout helpen? Ja, dat kon hij, een bout van “heerlijk zuiglam” die we na een paar dagen op konden halen. Zuiglam en dat eind december? Laat ik niet te kritisch zijn, dacht ik. Bovendien maakte het mij ook niet echt uit dat het ding niet vers, maar diepgevroren was, of misschien wel geïmporteerd uit een ver land waar de ooien de gretige achterpootjes in een ander jaargetijde uit elkaar houden om door een ram besprongen te worden.

We haalden de lamsbout op de afgesproken datum op en kochten ook nog een paar lappen lamsvlees om een heerlijke stoofpot te maken. We waren toch in de winkel, dus waarom niet eieren, groenten, yoghurt gekocht. Alles bij elkaar voor een flink bedrag. De ‘owner’ was echt ‘super friendly’ want hij gaf ons ook nog een liter yoghurt cadeau. Onze dag kon niet meer stuk.

Thuisgekomen ontdekte ik dat die lamslappen teveel naar mijn zin aan mijn vingers bleven plakken. Niet erg vers dus, maar de geur was okay en dus maar zo snel mogelijk aan de slag met de ‘stew’. De lamsbout ging nog twee dagen de koelkast in.

Omdat gerechten vaak op de tweede dag lekkerder zijn dan op de dag van bereiding, ging ik 24 december aan de slag om het feestmaal voor eerste Kerstdag voor te bereiden. De lamsbout was fors van formaat en het rode stempel duidelijk aanwezig op het dikke stuk. Ik was de volgende dag niet laaiend enthousiast over smaak en textuur, maar genoot toch. Mijn overtuiging is al jaren dat feestmaaltijden feestelijker worden als het eten ‘goddelijk’ is, maar dat het echte feest wordt bepaald door het feestelijk samenzijn.

Tussen Kerst en de jaarwisseling kan niet beter uitgebuikt worden dan in een luie stoel en met een goed boek. Mijn goede boek de laatste week van 2016 was Het handboek voor de slager uit 1955; geleend van een vriend, gepensioneerd meesterslager. En als ik meester schrijf, dan bedoel ik ook meester. In het Noordhollandse Nieuw Vennep was zijn zaak voor velen die van heinde en ver kwamen de bron bij uitstek van unieke handgemaakte worsten en het beste vlees. Het soort slagerij dat nauwelijks nog te vinden is ons versupermarkte wereldje.

Wat lees ik daar op bladzijde 282 van Het handboek van de slager bij de verwerking van geit: “Als bijzonderheid vermelden wij nog dat de kleur van het keuringsstempel rood is in tegenstelling tot het blauwe stempel op schapevlees“. Let wel: schapevlees..tegenwoordig schrijven we schapenvlees.

ROOD? Is de kleur van het keuringsstempel op geitevlees – nu: geitenvlees – ROOD? Maar, maar…ik kocht toch schapenvlees bij slagerij Anatolië aan het De Eerensplein 9, 2593 NA Den Haag? En dat schapenvlees had toch een blauw stempel moeten hebben?

De herinnering aan dit ‘misverstand’ was bij mij naar de achtergrond verdwenen totdat ik dit weekend de beelden zag van woedende Turken die, opgejut door hun Führer Erdogan, protesterend tekeer gingen tegen het fascistische overblijfsel van het nazisme: Nederland.

Misschien liep mijn ex-slager daar ook tussen.

Mark Cibus, voedseldeskundige

Eva Jinek en rotte appeltjes uit de boom van het journalistieke kwaad

Geen enkel documentaireprogramma over de Verenigde Staten zal ik missen. Zodra er een journalist, al of niet professioneel, op het vliegtuig stapt om een serie programma’s te maken over de JOE ES OV EE agendeer ik mijn televisie-uurtjes om te kijken. Niets, helemaal niets wil ik missen. Of het nu toppers (Louis Theroux) of complete missers (Eva Jinek) zijn,  ik zal kijken.

Ondanks het amateuristische gestuntel van Eva Jinek die iedere keer weer met exhibitionistisch plezier te pas en te onpas, zwelgend in autobiografische emotie haar gespeelde traantjes laat vloeien, keek ik naar alle afleveringen van haar pre-Trump documentaire reeks. Ik geef toe vaak met kromme tenen en plaatsvervangende schaamte. Het soort schaamte dat je voelt wanneer iemand zichzelf publiek voor schut zet. Je krijgt dan de neiging het hoofd af te wenden met de handen voor je ogen, maar wilt kijkend door een kiertje tussen je vingers toch die stuitende momenten niet missen.

In een van de afleveringen praat Jinek met een oudere dame en vraagt aan haar op wie ze zal gaan stemmen bij de presidentsverkiezingen. Mevrouw zal op Trump stemmen. En dan komt ie, een van de meest kwalijke misstappen die een ‘journalist’ kan maken. Eva Jinek, de maat aller dingen, reageert zonder een seconde na te denken en uit de grond van haar hart: “Really?”

Dus niet: ‘hoe bent u tot uw keuze gekomen?’ Of: ‘Wat trekt u aan in Trump?’, of eventueel: ‘Heeft u als vrouw niet overwogen te stemmen op de vrouwelijke kandidaat Clinton?’.

Nee, niets van dat al. Journalistiek lichtgewicht Jinek kan maar één reactie geven, en wel het veroordelende: “Meent u dat nou!”. Hoe haalt die Amerikaanse dame het in haar hoofd zelfstandig een keuze te maken die absoluut niet de keuze van Jinek zou zijn? Jineks spontaan veroordelende kreet “REALLY?” is mevrouws deel.

Een vergeeflijk foutje van Jinek, ze is immers ook maar een mens? Nee, zo IS Jinek. Een amateur waar ratio ondergesneeuwd is onder een dikke laag stuifsneeuw kitschemotie. Geen enkele zelfreflectie.

Dat zien we in deze verkiezingstijd avond in avond uit terug nu ze zelfs fysiek aanschurkend tegen Jeroen Pauw gasten aan tafel uitfoetert, in de rede valt en schoffeert, daarbij geholpen door een redactie die iedere keer weer bij kandidaten uit het rechtse blok – wat dat dan ook wezen mag – het voorbereidende werk doet. De slachtbank staat voor mensen als Jan Roos en Thierry Baudet klaar en Jinek hakt met een bloederige schort voor gretig handen en hoofden af. Want, haal het niet in je hoofd ook maar enige kritiek op het sadistisch amateurisme van Jinek te hebben. Je ziet haar gezicht dan rood aanlopen, het verbeten Servische mondje trekt scheef en met stemverheffing mag je horen dat je met je kritiek ‘wijverig’ (Jan Roos) bent.

Wijverig? Hmm…dat is een verwijt om over na te denken. Een hysterische vrouw verwijt een man dat zijn kritiek wijverig is. Licht Jinek hier een tipje van de sluier van haar vrouwbeeld? Wie zal het zeggen. Nu wordt het duidelijk waarom zowel Bram als Freek, mevrouw is een goudgravende omhoogneuker en ik vraag me serieus af wat ze achter de schermen met Jeroen Pauw uitspookt, haar aan de kant hebben gezet. Met zo iemand is natuurlijk niet samen te leven.

Gisterenavond maakte Pauw&Jinek het wel heel erg bont. Thierry Baudet was ‘gast’ aan tafel en de bewoners van een doorsnee VINEX-wijk waren uitgenodigd de discussie aan te gaan met Baudet. En dat deden ze. Baudet kreeg er flink van langs, nadat Jinek kirrend als een geile bakvis die ‘doorsnee’ Nederlanders juichend welkom had geheten.

Drie van die doorsnee-ers kregen het woord. En dat deden ze goed gebekt en goed voorbereid met allemaal populistische prietpraat. Het wordt mij iedere dag duidelijker dat het populisme-verwijt vrijwel altijd uit de bek komt van populisten.

Die twee heren en 1 dame uit een Vinexwijk waren alles behalve doorsnee en Baudet werd door de VARA redactie, Jeroen Pauw en Eva Jinek op onfrisse wijze een oor genaaid.

Want wie waren die drie mensen:

De Pauw&Jinek kongsi. Wat een smeerlapperij.
De Pauw&Jinek kongsi. Wat een smeerlapperij.

Kijk zo zijn de manieren van de belastinggeld slurpende publieke omroep. Belastinggeld dat gebruikt wordt om de verkiezingen te manipuleren. Is dit Rusland? Is dit Turkije? Nee, dit is Nederland met zijn zogenaamd onafhankelijke journalistiek.

Jinek is zonder enige twijfel de Eva van het linkse journalistieke paradijs die de appeltjes rondstrooit die rottend van de boom des kwaads vallen.

Wat jammer dat dit blondje door het glazen plafond van de Nederlandse praatprogramma’s wist te breken. Dikbil mevrouw Wijdbeens moet onder de klamme lappen hulp hebben gehad; dat kan niet anders.

Ferdinand Braun

Drukte in Boycot Israel paardenstal – Dries van Agt schaart zich bij Simon Falafel Vrouwe

Simon Vrouwe boycott smakelijk falafel etend Israël in een Israëlische tent
Simon Vrouwe boycott smakelijk falafel etend Israël in een Israëlische tent

Om te voorkomen dat ik allerlei idiote verwijten naar mijn hoofd krijg, zal ik maar meteen duidelijk maken dat ik tegen iedere vorm van fundamentalisme ben, of dat nu Islamitisch, Joods, Gristelijk of anti-Israël fundamentalisme is.

Ik sta pal achter Israël, maar niet kritiekloos. Dat door de staat Israël getolereerd en zelfs gefaciliteerd gedoe van Joodse fundamentalisten op de Westoever en de voortdurende uitbreiding van nederzettingen is, hoe begrijpelijk ook, mij een gruwel. Niet dat ik er van overtuigd ben dat verzoening met de Arabische buren van Israël ook maar een stap dichterbij komt wanneer alle nederzettingen worden ontmanteld. Deze buren maakten ook voor de zesdaagse oorlog in 1967 en voordat de eerste nederzetting werd gebouwd op de Westoever al meer dan duidelijk dat de democratie Israël niet getolereerd wordt.

Ik sta achter Israël omdat het de enige diverse democratie in het Midden-Oosten is met volledige vrijheid van godsdienst. Bovendien is het het enige land in de gortdroge woestijn regio dat door noeste arbeid en gezond verstand zijn grond tot vruchtbaar akkerbouwgebied heeft omgetoverd. Niet alleen dat: de Israëlische universiteiten staan mondiaal in hoog aanzien. De medische wetenschap en zorg behoort tot de beste van de wereld en er is vrijwel volledige gelijkheid tussen man en vrouw. Reden genoeg voor de buurtjes strontjaloers naar dat succesvolle land te kijken.

Fundamentalisme en ratio gaan moeilijk samen. Dat blijkt ook uit de absurde ‘boycot Israël’ beweging die zelfgenoegzaam en ongenuanceerd – een pleonasme – wekelijks demonstreert in Amsterdam. Ik vraag me dan altijd af waar blijft de ‘boycot Rusland’ beweging nadat Rusland de Krim bezette; waar is de ‘boycot Marokko’ beweging omdat dat land al tientallen jaren de Westelijke Sahara bezet, waar is de ‘boycot Saoedi-Arabië’ beweging omdat dat land al jaren burgers in Jemen bombardeert, wanneer komt er een ‘boycot Iran’ beweging omdat dat land lijfstraffen oplegt en uitvoert en stelselmatig vrouwen onderdrukt, wie boycot de Philippijnen waar de president massale moordcampagnes uitvoert, waarom wel op vakantie naar en niet boycotten van Turkije ondanks het verderfelijke Erdogan bewind; wie gaat China boycotten vanwege de imperialistische politiek richting Nepal?

Nee, Israël, een toonbeeld van fatsoen, democratie en respect voor mensenrechten vergeleken met alle bovengenoemde landen moet geboycot worden en de Palestijnen dienen liefdevol in de armen te worden gesloten. Mijn wil die Palestijnen in de armen te sluiten verdween al in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw toen die Palestijnen onder aanvoering van monsterlijk gruwelijke Yasser Arafat het ene vliegtuig na het andere kaapten en vele dodelijke burgerslachtoffers maakten, meestal burgers van landen die geen bal met het conflict in het Midden-Oosten van doen hadden. Mijn wil die Palestijnen in de armen te sluiten verdween bij de aanval op Israëlische sporters tijdens de Olympische Spelen in München. Jarenlang hielden de Palestijnen in zelfbeklag de handjes op om geld te vangen uit westerse landen, inclusief Nederland, maar toen hun voorman Arafat overleed bleek de griezel meer dan dertig miljoen dollars te hebben gestald op privérekeningen in Zwitserland. Zijn weduwe woont nog steeds heel wat gerieflijker dan menig Palestijn in een kostbaar appartement in Parijs. Niet in Gaza, niet op de Westoever, nee, op de left bank van de Seine.

Maar, Israëlische producten moeten volgens westerse eendimensionale (niet)denkers geboycot worden. Een van die boycotters is antisemiet Simon Vrouwe, ‘Independent Arts and Crafts Professional’ met een Rietveld Academie opleiding (volgens zijn LinkedIn profiel).

Simon en zijn maatjes hanteren een creatieve vocabulaire als het gaat over Israël en Israëlische producten: ze hebben het over zionazi’s (dixit Hessam Habib), zioratten (dixit Robert-Willem van Norrenen een Amsterdamse broodjeszaak is een zionistentent. De jongens zullen op de MAVO ongetwijfeld hoge cijfers behaald hebben bij het schrijven van opstellen.

Wat doet die antisemiet en Israël boycotter Simon Vrouwe nadat hij demonstrerend heeft lopen blauwbekken in de kou en vergaat van de honger? Hij spoedt zich dan op het Damrak naar een Maoz zaak om zich tegoed te doen aan een portie Falafel. Waar? Ja, Maoz, een Israëlische keten van fastfoodzaken. Daar sta je dan als fanatiek voorstander van een boycot van Israëlische producten een Israëlisch portie kikkererwtenballetjes naar binnen te werken.

Verbaal begaafde Hessam Habib – what’s in a name – maakte Simon Vrouwe erop attent dat hij helaas betrapt is bij zijn vraatzucht. Dat gebeurt, hoe kan het ook anders, op een fijnbesnaarde wijze:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wie is die Hessam Habid..zie hem op Facebook en dit is zijn profielfoto:

Profielfoto Hessam Habib op Facebook
Profielfoto Hessam Habib op Facebook

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Genocide in Palestina. Zo, die meneer durft. Volgens mij moet hij eens een geschiedenisboekje lezen.

Falafel Palestijns? Niet dus!
Falafel Palestijns? Niet dus!

 

 

 

 

 

 

Simon krijgt troost, want volgens zijn debiele mede-actievoerders is Falafel oorspronkelijk een Palestijns product en is ook dat door die zionazi’s gestolen. Het spul hangt van de leugens en propaganda aan elkaar. Ik kan ze in hun cerebrale armoede niet helpen, maar wel tegenspreken: Falafel (Arabisch: فلافل) is een Midden-Oosters gerecht bestaande uit gefrituurde balletjes van gestampte kikkererwten en/of tuinbonen. Het gerecht is bedacht door Kopten in Egypte om in de vastentijd als vleesvervanger te dienen.

Arme Simon – is dat niet een joods-testamentische naam? – heeft aan zijn vriendjes en vriendinnetjes heel wat uit te leggen. Het is duidelijk: de principes van Simon Vrouwe worden bepaald door de prijs van Israëlische producten. Hij geeft maar een kleine vijf euro uit aan dat verderfelijke spul en dan mag het. Simons principes zijn dus rekbaar want monetair bepaald.

Ik hoop dat zijn kliekje vrienden hem, net als ik, zo snel mogelijk archiveert onder de P van Paardelul. Dan kan hij aanschurken tegen nog zo’n paardelul: Dries van Agt. Deze dementerende bejaarde en dorpsgek van de Heilig Land Stichting heeft nu laten weten niet CDA te gaan stemmen omdat het CDA niet zoals Vrouwe en zijn maatjes bereid is Israël de grond in te stampen.

Het kan nog eens heel druk gaan worden in de paardenstal.

Aron Schoenmaker

En Frits Wester, hij jokte voort

Iedere keer wanneer ik drankorgel Frits Wester op de tullefisie zie moet ik denken aan zijn oplichterij bij de Nationale Nieuwsquiz in 2004. Meneer had de vragen/antwoorden vooraf gezien en won dat jaar met vlag en wimpel.

Om bij deze beeldspraak te blijven: al snel bleek het een vlag op een modderschuit te zijn, want de overwinning was gepikt. Hoe ik daarbij kom? Doordat ik oud genoeg ben om mij dat nog heel goed te herinneren en omdat het digitale geheugen van het internet geduldig is. Google maar eens ‘Frits Wester Nationale Nieuwsquiz‘ om uitgebreid geïnformeerd te worden over meneer RTL en zijn faux pas. De beste man was ooit voorlichter bij het CDA, solliciteerde schaamteloos naar een functie in de regering – daar ga je dan als onafhankelijke journalist – en dook toen in de poel van de commerciële nieuwsgaring.

Een mannetje met een beperkte ethiek die keer op keer het embargo rond de troonrede wist te omzeilen.

Heeft hij iets geleerd van zijn Nationale Nieuwsquiz buiteling? Niets. Helemaal niets, want toen ik gisteren een tweet maakte over zijn Nationale Nieuwsquiz valsspelen kreeg ik de reactie dat ik zou geloven in een verhaal dat niet waar is:

 

 

 

 

 

 

 

Die Frits toch….spartelen tegen de waarheid, dat moet hij als ‘kritische journalist’ toch weten, is een bij voorbaat verloren gevecht.

Simon A. Tire

 

Burgers’ Zoo parkmanager Wineke Schoo ontpopt zich als beveiligingsexpert

Wineke Schoo; screenshot Gelderland TV

Daar gaan we weer. Stoorde ik mij in het verleden regelmatig aan museummanagers die zich na incidenten ontpopten als multigetalenteerden die quasi-deskundigheid over beveiliging ten toon spreidden, nu voegt de manager van een dierenpark zich ook al in die rij en stelt zich bovendien als sitting duck op, want ‘je kunt het als een kluis beveiligen, maar….stropers weten altijd wel een manier om binnen te komen’.

WAT?!! Stropers weten altijd wel een manier om binnen te komen, maar toch zijn volgens Wineke geen ‘strengere maatregelen nodig’? Als ze nu nog beweerde dat strengere maatregelen niet mogelijk zijn – dat kan ik niet overzien, maar betwijfel ik – maar nee: stropers kunnen binnenkomen, en toch zijn er, nogmaals volgens Wineke, geen strengere maatregelen nodig. Er is nota bene in een collega-dierenpark ingebroken, een neushoorn vermoord en beroofd van zijn hoorn en Wineke Schoo beweert doodleuk dat geen extra maatregelen nodig zijn. Doe. Normaal. Hier word ik echt heel moe van. Wat een management lamlendigheid. Volgens mij hoog tijd voor een functioneringsgesprekje.

Kromme tenen krijg ik van dergelijke prietpraat. Ik vertik het om voor de zoveelste keer een onbezoldigde cursus beveiliging en veiligheid te geven, en beperk mij tot de opmerking dat het zonder kluis – de museale collega’s van mevrouw Wineke Schoo papegaaien elkaar na en blaten dat ze van hun museum geen vesting kunnen maken (dixit o.a. Jelle Reumer, voormalig directeur Natuurhistorisch Rotterdam) – heel goed mogelijk is de zes neushoorns  in Burgers’ Zoo afdoende te beveiligen. Ik heb het dan nog niet eens over de methode die in sommige Afrikaanse natuurparken wordt gehanteerd: preventief verwijderen van de hoorns (zie foto).

De hoorns van neushoorns leveren op de markt voor bijgelovigen circa $ 50.000 per kilo op. Volwassen neushoorns żeulen 5 tot 7 kilo hoorn op hun kop mee (ik ben geen deskundige, maar deze info vond ik op het internet). De totale waarde van de hoorns in Burgers Zoo komt dus neer op 6 x 5 x 50.000 = $ 1.500.000. Een bedrag interessant genoeg om met een paar man de hele neushoornpopulatie in Arnhem uit te moorden.

Mevrouw Wineke Schoo doet er verstandig aan ongeveer 5% van deze waarde bij financiers en sponsoren – denk aan de Postcodeloterij – los te peuteren op basis van een goed beveiligingsplan, in plaats van criminelen uit te dagen een nachtelijk bezoek bij haar dierentuin af te leggen.

Ik verzeker haar dat het met dat budget mogelijk is snode plannen van ‘stropers’ te verhinderen. Die moeten bij een goed beveiligingsplan in Burgers’ Zoo gedwongen nagelbijten (een gelijkwaardig alternatief voor de hoorns van neushoorns, want van exact dezelfde biologische samenstelling).

Ton Cremers

lees verder het volledige artikel in De Volkskrant: http://www.volkskrant.nl/reizen/neushoornstropers-slaan-nu-zelfs-toe-in-franse-dierentuin-nederlandse-vince-gedood~a4471388/

BURGERNET Den Haag gaat ten onder aan voortdurende knulligheid

Naar aanleiding van onderstaande tekst kreeg ik twee telefoontjes van de politie. Verhelderende en sympathieke telefoontjes. Fraaie voorbeelden van inhoudelijk communicatie. CHAPEAU voor de Nederlandse hermandad!

Het is alweer ongeveer een half jaar geleden dat ik een BURGERNET Den Haag bericht ontving over woninginbraken ‘in uw buurt’. Altijd weer in dank aanvaard die berichten van BURGERNET met preventieve tips tegen woninginbraken en babbeltrucs waarvan met name bejaarde inwoners het slachtoffer zijn.

In het bericht over woninginbraken las ik de ronkende tekst dat 70% van de woninginbraken wordt opgelost dankzij oplettendheid van de buren. Een bericht om euforisch van te worden, want wat staat daar: dat meer dan 70% van de inbraken wordt opgelost. Ik kon namelijk niet geloven dat inbraken alleen opgelost worden dankzij oplettendheid van de buren. Het oplospercentage moet dus liggen boven de 70%.

In tweede instantie dacht ik: er moet iets anders aan de hand zijn, dus schreef ik een reactie naar burgernet.denhaag@politie.nl met de volgende vraag:

“Bedoelde u in uw bericht dat 70% van de inbraken die opgelost worden, opgelost wordt dankzij oplettendheid van de buren, of is het werkelijk zo dat meer dan 70% van alle inbraken wordt opgelost? Kunt u mij laten weten wat het werkelijke oplospercentage is van woninginbraken”.

Het is namelijk heel goed mogelijk dat slechts 10% van de woninginbraken wordt opgelost en dat van die 10% 70% wordt opgelost dankzij oplettendheid van de buren, dus 7% van de totale woninginbraken. Nogal een verschil.

Een paar dagen later ontving ik een reactie met de mededeling dat mijn vraag doorgestuurd was naar de afdeling voorlichting. Waarschijnlijk was mijn vraag te complex want ook nu, na vele maanden, heb ik nog steeds geen antwoord op mijn vraag. De politie hult zich in totaal stilzwijgen en laat de naïeve(re) burger in de waan dat meer dan 70% van alle woninginbraken wordt opgelost.

Geen antwoord dus, maar wel ontvang ik nog regelmatig BURGERNET berichten.

Laat ik er een recent bericht uitpikken. Gisteren ontving ik het volgende bericht:
Getuigen gezocht: vermissing 14-jarige jongen Oog in ‘t Zeilstraat te ‘S-GRAVENHAGE

Geachte deelnemer,

De jongen is sinds maandag 6 maart  2017 rond 19:00 uur in de omgeving van Oog in ‘t Zeilstraat, 2512 CC te ‘s-Gravenhage. Jongen zou naar de voetbaltraining gaan bij Vredenburch. 

Signalement:
-Getinte jongen
-14 jaar
-Lengte ongeveer 175 cm
-Normaal postuur
-Donker buirne ogen
-Zwart kort haar 
-Lichtgrijze spijkerbroek
-Donkerbruine jas
– grote voetbaltrainings tas met Laakkwartier erop.

Lees de eerste zin goed: De jongen is sinds maandag 6 maart  2017 rond 19:00 uur in de omgeving van Oog in ‘t Zeilstraat, 2512 CC te ‘s-Gravenhage.

Dus men weet waar die jongen is? Waarom dat bericht dan? Hij loopt al sinds maandag 6 maart 19:00 uur rond in de omgeving van de Oog in ‘t Zeilstraat. Hij moest naar de voetbaltraining, maar is in de Oog in ‘t Zeilstraat blijven rondhangen. Of is er heel wat anders aan de hand en ontbreekt hier een woord in de zin? Ik suggereer het woord ‘vermist’.

Het bericht gaat verder:

Heeft u of één van uw huisgenoten:

  • Rond het tijdstip van het delict een persoon of personen gezien die zich verdacht ophielden of die zich vreemd gedroegen in de omgeving?
  • Rond het tijdstip verdachte voertuigen (auto’s, bromfietsen) gezien in de straat of in de omgeving?
  • Kennis van getuigen die dit delict hebben waargenomen?
  • Andere informatie die belangrijk kan zijn voor het onderzoek?

Delict? Getuigen van delict? Waar slaat dat op? Weet de politie dus waar die jongen rondhangt, namelijk in de Oog in ‘t Zeilstraat, en bovendien dat er sprake is van een delict? Dus de jongen is slachtoffer van een delict en blijft maar rondhangen in die straat. Grijp in politie, denk ik dan.

Of is er een luie redacteur van de BURGERNET berichten die tussen twee koppen koffie door via knippen en plakken een berichtje in elkaar flanst zonder maar een seconde kritisch na te denken over de tekst die hij/zij afscheidt?

Daar lijkt het verrekte veel op, want vanmorgen ontving ik het volgende bericht:

Geachte deelnemer,

Hierbij kunnen wij u mededelen dat de 14-jarige jongen die vermist was in de Oog in ‘t Zeilstraat te ‘s-Gravenhage op 06-03-2017 sinds 07-03-2017 weer terecht is.

Bedankt voor uw deelname!

Met vriendelijke groet,

Burgernet Den Haag
Politieteam Jan Hendrikstraat

Aha! Hij liep niet in die straat rond, maar was vermist. Niets, niente, nada over het ‘delict’ of waarom die jongen, terwijl de politie dat wist, rondhing in de Oog in ‘t Zeilstraat. Er was natuurlijk helemaal geen sprake van een delict, maar van een puber die 24 uur de benen nam.

De knulligheid van de meeste BURGERNET berichten en het onfatsoenlijke uitblijven van antwoord op een vraag die ik maanden geleden stelde naar aanleiding van weer een slordig bericht, heeft er bij mij toe geleid dat ik de meeste BURGERNET berichten ongelezen wis. Uit een korte rondvraag bij familie en kennissen blijkt dat ik niet de enige ben die de berichten niet of nauwelijks meer leest. Ik hoorde zelfs van iemand die de BURGERNET mails automatisch laat verdwijnen in de spambox.

Dat kan toch niet de bedoeling zijn.

BURGERNET Den Haag gaat ten onder aan de knullig slordige en luie berichtgeving.

Jammer.

Paul Papinianus.