Ebru Umar krijgt onverwachte steun uit Nederturkse hoek

Stichting Turks-Islamitische Culturele Federatie
Stichting Turks-Islamitische Culturele Federatie

NOS, 29 juli 2016: De Stichting Turks-Islamitische Culturele Federatie en 22 Turkse Nederlanders hebben aangifte gedaan tegen columnist Ebru Umar. Volgens hen heeft Umar de afgelopen tijd uitlatingen gedaan die ze als “uitermate beledigend” ervaren. De columnist van onder meer Metro heeft volgens de aangevers de Turkse Nederlanders geregeld vergeleken met NSB’ers. Daarnaast zou ze de Turkse gemeenschap kleineren en vernederen door te spreken over een mislukt Nederlanderschap en door hen geitenneukers en lui te noemen. De advocaat van de groep Turkse Nederlanders heeft het Openbaar Ministerie gevraagd om Ebru Umar te vervolgen voor groepsbelediging.

Die aangifte toont aan dat Umar volkomen gelijk heeft met haar kwalificaties van de Nederlandse Turken (Nederturken zoals zij ze noemt). In Turkije is Umar de censuurdans ontsprongen en nu gaan de Nederturken door met de in Turkije begonnen aanslag op de vrije mening.

Wanneer je als nieuwe Nederlander je gedraagt als verlengstuk van de verwerpelijke onderdrukking van pers en vrije mening door het regime uit je land van herkomst, dan betekent dat maar één ding: het Nederlanderschap is mislukt.

Een deel van de in Nederland wonende Turken gedraagt zich als NSB’ers met hun verraderlijke meldingen aan de Turkse autoriteiten van iedere scheet die een Nederlandse columniste laat. NSB’er is niet alleen een historisch begrip, maar in de Nederlandse taal ingeburgerd als synoniem voor verrader, en verraders zijn de Turken waar Ebru Umar op doelt. Als je dat taalgebruik niet begrijpt, wordt wederom Umars visie op het mislukte Nederlanderschap bevestigd.

Geitenneukers is geen fraai scheldwoord, maar een scheldwoord is het. Een scheldwoord dat dateert van ver voordat de eerste Turk voet op Nederlandse bodem zette. Het scheldwoord is al meer dan een eeuw oud en komt uit de sfeer van soldaten in Brits Indië. De term is weer actueel geworden door een uitspraak van Khomeini die volgens de Engelse ‘Observer’ gezegd heeft dat als een man in grote seksuele nood verkeert en zijn vrouw ongesteld is, hij een kameel, een schaap of een geit mag nemen. Een fraai staaltje vernedering van vrouwen door een islamitische voorman. De stichting die aangifte deed tegen Ebru Umar is een Turks-Islamitische Culturele Federatie waarvan je mag verwachten dat ze het islamitisch gedachtegoed van een fundamentalist als Khomeini kennen. In de Koran zou volgens sommigen vermeld worden dat de profeet zijn volgelingen aanraadde een onschuldig dier als de geit te gebruiken voor de bevrediging van hun lusten als er geen betere alternatieven voorhanden waren. Ik ben geen koranexpert en laat het aan die Turks-Islamitische Culturele Federatie door dat boek te bladeren op zoek naar de exacte passage.

Alle kwalificaties die Ebru Umar gebruikt voor Nederturken vallen in het domein van de vrije meningsuiting. Ik vind die uitspraken niet zorgwekkend maar de aangifte die Turken nu in Nederland doen tegen die uitspraken wel. Er is voor deze Turken nog een lange integratieweg te gaan. Denken ze nu werkelijk dat hun aangifte enige kans van slagen heeft? Ik hoop dat het Openbaar Ministerie de aangifte ontvankelijk vindt en voordraagt aan de rechter. Zal boeiende televisie opleveren.

De uitslag is voorspelbaar, dat wel..

De Turken die er voor kozen aangifte te doen tegen Ebru Umar begrijpen blijkbaar niet dat een vrijwel onbelemmerde vrijheid van meningsuiting een bewijs van beschaving is en het belemmeren van die vrijheid thuishoort in archaïsche woestijnculturen.

Mag ik het nog eens zeggen: hoe haal je het in je hoofd om het land met de jou vertrouwde Turks-Islamitische cultuur vrijwillig in te ruilen voor een land met een geheel andere cultuur om dan in dat land de cultuur uit je bronland op te dringen? Was dan ‘thuis’ gebleven!

Aangifte wegens belediging zet alle schijnwerpers op die zogenaamde belediging. Niet slim Nederturkjes, niet slim.

Ebru Umar zal de mensen die aangifte deden dankbaar zijn voor hun steun aan haar mening over Nederturken.

Joshua Gooree

 

Willem Abou Dyab Holleeder JahJah

Dyab Abou Jahjah
Dyab Abou Jahjah (foto Wikipedia)

Het journalistieke en kritische wereldje, links en rechts, was te klein toen aangekondigd werd dat crimineel Willem Holleeder gast zou zijn bij Collegetour van linkmichel en ex-misdienaar Twan Huys.

Aan zo’n enge man moest geen podium geboden worden. Ik was niet tegen; eerder nieuwsgierig. Reken maar dat het hele kritische wereldje naar die uitzending gekeken heeft. Na de uitzending verstomde bijna alle kritiek, met uitzondering van enkele fundamentalistische volhouders.

Waarom verstomde de kritiek? Ik moet er naar gissen, maar vermoed dat die stilte ontstond omdat Holleeder in het interviewprogramma in al zijn walgelijke naaktheid naar voren kwam. Nooit meer zou iemand het in zijn hoofd halen te spreken over de ‘knuffelcrimineel’. Wat een angstaanjagend enge man. Hoewel geen onvertogen woord uit zijn mond kwam, was de uitzending bij momenten hartritmeversnellend spannend. Collegetour etaleerde een man die geen enkele tegenspraak duldde. Iemand die je niet tegen je in het harnas wilt jagen. Slechts één conclusie was mogelijk: goed dat hij aan de wereld getoond werd. Hier kon geen verhaal van een Peter Ranzig de Vries of John van den Heuvel tegenop. Van den Heuvel werd aan het begin van het programma vakkundig afgeserveerd door Holleeder toen hij onthulde dat Johnneman, fanatiek criticaster van Collegetour’s keuze voor Holleeder, zelf Willem H. met familie en al had uitgenodigd een weekje in een duur hotel door te brengen op kosten van De Telegraaf / Van den Heuvel om daar in alle rust geïnterviewd te worden. Van den Heuvel’s kritiek op Collegetour was niets meer en niets minder dan jalousie de métier.

Nu Dyab Abou JahJah is uitgenodigd voor VPRO’s Zomergasten is de digitale wereld opnieuw te klein. Hoe haalt de VPRO het in zijn hoofd deze haatpredikende antisemiet een podium te geven in Zomergasten. Eerst was daar al De Bezige Bij die een pamflet van Abou Jahjah najaar 2016 uit zal geven. Enkele schrijvers verbonden aan De Bezige Bij gingen publiekelijk over hun nek over deze keuze. Hoe haalde De Bezige Bij het in zijn hoofd deze antisemiet een podium te bieden. Nooit eerder wilden linkse schrijvers de publicatie van een boek vooraf tegenhouden. Feitelijk een schreeuw om censuur.

NRC/Handelsblad maakte deze week bijna een hele pagina vrij waarin Abou Jahja kromredenerend verkondigde dat alle kritiek op de Turkse president Erdogan voortkomt uit Islamofobie, het antisemitisme 2.0. Heerlijk leesvoer. Mijn reactie: deze man hoeft helemaal niet tegengesproken te worden. Laat hem maar voortrazen. Hij graaft zijn eigen graf.

Ik ben geen tegenstander van zijn aanstaande optreden in Zomergasten. Waarom zou ik? Net als bij griezel Holleeder zal ik komende zondagavond een unieke kans krijgen ruim drie uur te luisteren naar iemand van wie ik geen hoge pet op heb, maar van wie ik zeker weet dat hij een tegengeluid zal laten horen. Zonder spoor geen vooruitgang en geen spoor zonder dwarsliggers. Laat maar praten die snuiter. Misschien zegt hij dingen die mij aan het denken zetten. Groter acht ik de kans dat hij na drie uur vrijuit praten door niemand meer serieus genomen wordt.

Het is van tweeën één: hij praat nonsens en dat wordt dan duidelijk, of hij presenteert zinnige standpunten. Wat hij ook zegt; we kunnen er met ons allen wijzer van worden.

Ik kijk er nu al naar uit.

Bob Bernstein

 

Islamitische selectieve verontwaardiging.

Protest tegen Sam de brandweerman en blad uit de koran
Protest tegen Sam de brandweerman en blad uit de koran

We gaan niet weer het hele rijtje opsommen. Geen zin om zout te wrijven in open wondes. Bovendien we weten het allemaal zo langzamerhand wel. New York, London, Madrid, Nice, Brussel, Parijs, München….alles bij elkaar duizenden doden en dat allemaal uit naam van de islam, Allah, Koran en..oorverdovende stilte vanuit de moslimwereld. Heel af en toe hoor je in een uithoek een fluisterend protest.

Je zou denken en verwachten dat alle goedwillende moslims, de jihadisten vormen toch een minderheid, in luid protest de straat op zouden gaan. Hetzelfde protest dat ze laten horen wanneer een Deense tekenaar schertsplaatjes maakt van de woestijnproleet, oeps typefout…ik bedoel natuurlijk woestijnprofeet, of wanneer een Engelse schrijver een boek schrijft over de keerzijde van de islam De Duivelsverzen. Dan komen alle islamieten als ratten uit alle holen en schreeuwen zich schor over de belediging van de islam en hun geliefde profeet. Alsof moorden uit naam van koran en allah niet een veel grotere belediging is van het geloof der liefde. Maar ja, als je gaat protesteren tegen die sadistische moorden door jihadcriminelen, dan loop je natuurlijk ook als moslim het risico dat het jihadistische tij zich tegen je keert en je kan veel van moslims, goedwillende burgers of jihadisten, zeggen maar niet dat ze dapper zijn. Kijk maar naar die laffe moorden in Europa afgelopen twee jaar, met weer een dieptepunt gisteren toen twee ‘soldaten van de islam’ een priester van 86 jaar de strot doorsneden. Dappere dodo’s!

Principes zijn principes. Je mag binnen de islamitische kliek kritiekloos uit naam van dat achterlijke geloof, want gebaseerd op vroeg-middeleeuwse regeltjes, onschuldigen vermoorden, maar hel en verdoemenis wacht je wanneer je ook maar iets zegt over god, profeet of koran.

De moslims sluiten nu weer de rijen en houden de rug recht omdat in een onschuldige kinderserie tussen allemaal snippers papier en boekbladen een blad uit de koran naar beneden dwarrelt. Alleen moslims met haviksogen zien het. Voor werkelijke beledigingen van hun geloof door sadisten houden ze hun ogen stijf gesloten, maar oh wee als er maar een schijn van belediging van de koran te bespeuren is. Ik vraag me sowieso af hoe je een door mensen bedacht en gedrukt boek kan beledigen, maar dat terzijde.

Islamophobic??
Islamophobic??

In die kinderserie over Sam de brandweerman was dus twee jaar geleden een koranpagina te zien. Kom op moslimmakkers, in verzet! Rug recht, schouders naar achteren, borst vooruit en digitaal in colonne opmarcheren naar het productiebedrijf HIT Entertainment. Dat bedrijf kon natuurlijk maar één ding doen: de gewraakte aflevering van de kinderserie onmiddellijke uit de roulatie nemen en de ‘daders’ straffen. Je moet er toch niet aan denken dat die zo overgevoelige, verdraagzame, kwetsbare, goed-geïntegreerde, respectvolle moslims verdriet gedaan wordt.

Zo, dan kunnen de moslims weer over tot hun orde van de dag en stilzwijgend moslimgeweld tegen andersdenkenden en bejaarde priesters tolereren.

Je kan je immers niet over alles druk maken.

Ferdinand Braun, mediamedewerker Meditatione Ignis

Godsdienstwaanzin of waanzinnige godsdienst

onverdraagzame cultuur

Jan Siebelinks roman Knielen op een bed violen is een luchtig relaas van Nederlandse christelijke orthodoxie vergeleken met de dagelijkse praktijk in ons polderland.

Zelfs op religieus gebied ontstond in de jaren zestig van de vorige eeuw een knusse poldervariant, oecumene genoemd. Het bewijs werd geleverd dat het binnen een en dezelfde maatschappij mogelijk is dat aanhangers van verschillende irrationele fantasieën vredig naast elkaar leven.

Sinds het binnensijpelen van de onverdraagzame islam wordt de polder weer onder water gezet. Weg verdraagzaamheid en vredig samenleven. Natuurlijk is het niet zo dat het samenleven in ons vredige landje altijd even harmonieus was. Gelukkig niet. Uit rust groeit niets. Een maatschappij heeft zo af en toe onrust nodig om lethargie te bestrijden en te groeien. De instroom van nieuwe culturen kan een stimulans zijn voor groei en een land rijker maken.

Op de instroom van islamitische onrust zaten we volgens mij met ons allen niet te wachten.

Bij samenleven hoort verdraagzaamheid en begrip voor vele politieke standpunten, meningen en religies. Verdraagzaamheid impliceert wederkerigheid. En juist aan die wederkerigheid schort het. Je kan niet schreeuwen om begrip en vrijheid voor je mening en godsdienst – lijkt mij dubbelop, want ik zie godsdienst als niets anders dan een mening – zonder de ander ook die vrijheid te gunnen.

Ik voelde mij nooit in mijn vrijheid belemmerd door met hun geloof koketterende medebewoners in dit ondermaanse. Zo lang ik mij niet belemmerd voel, wordt er ook niet geknaagd aan mijn tolerantie. Het eerste knagen aan tolerantie voor de islam ontstond toen die woestijnbaardaap Ayatollah Ruhollah Khomeini in 1989 een fatwa, zelfs een doodstraf, uitsprak over de schrijver Salmon Rushdie om zijn boek De Duivelsverzen. Het hele analfabete moslimwereldje sjouwde slaafs achter geitenneuker Ayatollah Ruhollah Khomeini aan en schreeuwde om de dood van Rushdie.

Wat is dat nu? Ga ik mij ook al bezondigen aan dat populistische ‘geitenneuker’? Het is geen bezondigen, want hier wordt onze vriend Khomeini bijna letterlijk geciteerd. De smoezelige islamitische conservatief verkondigde volgens Theo van Gogh, niet bepaald een objectieve bron, in al zijn wijsheid namelijk dat wanneer een vrouw haar maandelijkse onreinheid heeft manlief beter een geit kan pakken dan zijn vrouw aanraken. Dus, ben je aanhanger van de achterlijke ideeën van Khomeini, dan ben je in mijn ogen een geitenneuker. Zo, dan is dat ook weer duidelijk.

Er zijn echter meerdere visies op de etymologie van het woord geitenneuker. Kijk maar op: http://www.maxpam.nl/2014/11/geschiedenis-van-het-woord-geitenneuker/.

Wanneer Abou JahJah in een paginagroot opiniestuk in de NRC Handelsblad van 26 juli 2016 keer op keer het woord geitenneuker gebruikt, en dat dan door een uit Jordanië afkomstige moslim, dan voel ik mij, hoewel geen liefhebber van platvloerse scheldwoorden, vrij dat woord ook te gebruiken.

Geitenneuker is een woord dat bij mij beelden oproept van profeten in gortdroge woestijngebieden die de hele dag op een houtje bijten, bizarre geloofsregeltjes bedenken en bij het ontberen van vrouwelijk schoon of omdat de begeerde dame ongesteld dus onrein is hun libido botvieren op een geit. Het zij zo.

Ieder zijn meug. Het is niet aan mij daarover te oordelen, laat staan bezwaar te maken. Dat bezwaar, vermindering van tolerantie, ontstaat bij mij wanneer ik het gevoel krijg dat geloofsabsurditeit binnendringt in mijn leefsfeer. Wat moet ik met een als een olievlek verspreidende religie waar ik helemaal niets mee heb, maar waar ik steeds meer mee geconfronteerd word? Zelfs mee lastig gevallen word?

Iedereen mag in zijn hoofd de meest bizarre gedachten rond laten tollen. Wil je een fantastiegod volgen? Ga je gang. Geloof je in een opperwezen en in profeten die op deze aardkloot spreekbuis waren van die god? Ga je gang. Hoe komt het overigens dat die profeten zich alleen manifesteerden in oude tijden en vanuit de woestijn of de top van een berg het woord van god verkondigden? Waarom hult god zich in stilzwijgen en weet hij niemand te vinden om nu zijn spreekbuis te zijn? Waarom is die almachtige god blijven steken in een wereld die al lang niet meer bestaat?

Geloven die moslims, joden, samaritanen, christenen en wat er allemaal nog meer aan religies bestaat dat er een god is die het ook maar een moer uitmaakt wat je eet, wanneer je niet eet, wat je voor kleding draagt, wat je allemaal aan textiel bedenkt om je hoofd mee te bedekken, dat er een god is die bepaalt dat de natuurlijke cyclus van een vrouw die vrouw een smerig, onrein wezen maakt, dat je de vellen van je pik of kut moet snijden, dat je iedereen die niet in jouw god gelooft moet haten of zelfs doden, dat die god van je eist dat afvalligen gestenigd moeten worden, dat homo’s van daken moeten worden gegooid, dat je strotten van medemensen door mag snijden? Dat er een god bestaat die bepaalt dat zijn aanhangers superieur en uitverkoren zijn? Dat er een god bestaat die de enig ware god is? Is er werkelijk een god die dikke boeken liet schrijven waarin bepaald wordt dat een vrouw die een zoon baart veertig dagen in quarantaine moet totdat ze weer rein is en zelfs tachtig dagen na het baren van een dochter? Is er een god die bepaalt dat een vieze, ongestelde vrouw tijdens de menstruatie zeven dagen lang niets aan mag raken en in een aparte kamer moet slapen? Maakt het die god nu echt wat uit dat vrouwen een auto besturen? Is er een god die roken en drinken van alcohol verbiedt, maar het wel prima vindt dat vrouwen onderdrukt en mishandeld worden? Is er echt een god die het ook maar een jota interesseert dat mensen sex hebben voor het huwelijk? Maakt het die autoritaire god echt wat uit dat je op vrijdag vis eet in plaats van vlees? Is er echt een god die bepaalt dat je of op zaterdag, of op zondag rust? Is er nu echt een god die bepaalt hoe je dieren moet slachten? Moet je van een of andere god veertig dagen vasten, of is het toch zo dat mensen dat bedachten? Ik vraag maar, ik vraag maar..

Kom op nou. Als er werkelijk een god zou zijn die al deze mensonterende en mensenonderdrukkende regeltjes bedacht, dan is dat geen opperwezen, maar een gefrustreerde loser.

Al die geloofsregels zijn natuurlijk niets anders dan door mensen bedachte regels. Veel van die regels zijn misschien zelfs te verklaren in de maatschappelijke context van honderden tot duizenden jaren geleden, maar verloren met de tijd hun rationaliteit.

Ik kan het niet langer aanhoren: “Omdat het moet van mijn geloof”. Een sjaaltje op je kop ‘omdat het moet van je geloof’ en dat dan doen ‘als vrije keuze’ omdat je dan ‘dichter bij je god bent’? Vrije keuze en ‘moeten van je geloof’ is sowieso tegenstrijdig. Hoe zal het al die meiden vergaan wanneer ze het vrijwillig om hun hoofd geknoopte sjaaltje weer even vrijwillig af doen? Wat blijft er dan nog over van die zogenaamde vrijwilligheid? Wat vinden de meiden die geheel vrijwillig een sjaaltje om hun hoofd doen van de verplichting tot sjaals of zelfs burka’s in Arabische landen en dat dan vanuit hetzelfde geloof? Mag ik dat allemaal niet begrijpen? Eén en hetzelfde geloof en vanuit dat geloof draag je in het ene land vrijwillig een sjaal en in het andere land verplicht datzelfde geloof je een sjaal te dragen.

Ikke niet begrijpuh.

Een geloof dat bepaalt wat je eet of niet eet, dat bepaalt welke kleding je draagt, dat bepaalt dat je in je lichaam snijdt, is niets anders dan collectieve, door mensen verzonnen waanzin.

Wat hebben aanhangers van dergelijke woestijnfantasieën te zoeken in landen die ze zien als verderfelijk ongelovig? Hoe haal je het in je hoofd om te vertrekken uit een land waar jouw geloof en jouw cultuur algemeen geaccepteerd zijn om te gaan naar landen waar je cultuur noch je geloof standaard zijn? Naar landen waar alleen heidenen wonen die volgens jouw geloof minderwaardig zijn? Het lijkt wel masochistisch om naar zo’n land te gaan. Je hebt daar toch niets te zoeken? Sterker nog: hoe haal je het in je hoofd om naar die landen te gaan en daar dan van een gastvrije maatschappij waar jouw achterlijke geloof absoluut niet standaard is te eisen dat jij met je geloof gerespecteerd en geaccepteerd wordt en dat terwijl jij het ongeloof van die landen helemaal niet respecteert en accepteert?

Nee, sterker nog, je neemt niet alleen je conservatieve geloof mee naar die landen, maar exporteert de inherente onverdraagzaamheid uit je land van oorsprong naar je nieuwe land, inclusief de gewelddadigheid uit je woestijncultuur. Om het helemaal absurd te maken: wanneer het land dat je aanvankelijk gastvrij ontving met angst en weerzin reageert op al het smerige geweld dat gepleegd wordt uit naam van jouw geloof, dan ga je lopen klagen dat die angst, fobie, er is en wordt zelfs een nieuw woord voor die angst bedacht: islamofobie.

Importmoslim Abou JahJah noemt die islamofobie antisemitisme 2.0. Over deze jij-bak hoeven we niet lang na te denken. Islamofobie heeft helemaal niets te maken met antisemitisme. Islamofobie hebben de moslims zelf veroorzaakt, of in ieder geval een klein deel van de moslims, door uit naam van de islam meer dan honderd mensen te vermoorden in het Bataclan Theater in Parijs, door uit naam van de islam de redactie van Charlie Hebdo uit te moorden, door uit naam van de islam met geweld een kalifatische dictatuur te vestigen, door uit naam van de islam 84 mensen te vermoorden in Nice, door uit naam van de islam 3.000 Amerikaanse kantoorwerkers te vermoorden in New York, door uit naam van de islam metro’s en bussen op te blazen in Londen, door uit naam van de islam metro’s op te blazen in Madrid, door uit naam van de islam de ene na de andere bomaanslag op burgers te plegen in Bagdad en Kabul, door uit naam van de islam een moeder en drie dochters neer te steken in een Duits vakantiepark omdat die moeder en dochters te zomers gekleed waren, door uit naam van de islam tientallen mensen te onthoofden in Saoedie-Arabië, door vanwege islamitische onenigheid vele duizenden moslims af te slachten in het Midden-Oosten, door uit naam van de islam een 86-jarige priester in Normandië de strot door te snijden, door uit naam van de islam vrouwen te onderdrukken…..

En dan klagen over islamofobie? Klagen dat er angst is ontstaan voor die onverdraagzame en agressieve islam en dat vanuit die angst gedacht en gehandeld wordt? Kan de waanzin van een godsdienst nog erger zijn dan dit?

Om in geloofstermen te blijven, ook al vind ik ieder geloof absurd en constateer ik dat geloof te vaak synoniem is voor onverdraagzaamheid: ik zal de dag heiligen wanneer onze westerse wereld bevrijd is van alle moslimterreur, van de gewelddadige islam en van het langzaam doorsijpelend islamitische gif.

Waarom hebben we met ons allen alleen overlast van de islam en niet van andere religies? Ligt dat aan ons en die andere religies, of wordt het zo langzamerhand tijd voor moslims de hand in eigen boezem te steken en goed, heel goed na te denken over de positie van hun geloof in de 21ste eeuw?

Laat ik het historisch-positief benaderen: alle huidige moslimgeweld is een stuiptrekkend gevecht tegen onvermijdelijke toekomstige secularisatie of modernisering van de islam.

Ik kan het niet meer opbrengen een obligate alinea te schrijven over geïntegreerde, moderne moslims. Misschien ooit nog eens…

Norbertus Herschel

 

 

Machteld

Meneer Charmant naast Machteld
Meneer Charmant naast Machteld

Ik kan het niet meer uit mijn hoofd bijhouden.

De jaarwisseling in Keulen zal ik niet vergeten, maar om op een rij te zetten wat afgelopen tien dagen gebeurd is moet ik echt mijn best doen. We hadden die aanslag – wanneer is een aanslag terroristisch en wanneer niet – in Nice met een vrachtwagen. Resultaat 84 doden. In een Duitse trein hakte een man met bijl en mes in op willekeurige slachtoffers. Een islamitische zak stak in een vakantiepark in op een moeder en drie dochters, de jongste was pas acht jaar, omdat die gefrustreerde woestijnproleet vond dat het viertal te spaarzaam gekleed was (en dan die duizenden sjaaltjeskutten in Nederland maar volhouden dat ze hun hoofd vrijwillig bedekken), in München werd gestoken of geschoten (ik weet het zelfs niet meer), in Ansbach, ook in Beieren, vielen doden bij een amokschietpartij, in Kabul kwamen gisteren meer dan 80 mensen om het leven door een IS aanslag, en vandaag werd in Normandië door twee Islamitische lafbekken, Daesh noemt het ‘soldaten’, de keel doorgesneden van een 84-jarige priester.

Ik wil het daar allemaal niet over hebben. Het plezier van schrijven is mij de afgelopen tien dagen vergaan. Ik moet mijzelf in bochten wringen om niet alle tolerantie tegenover moslims in onze maatschappij kwijt te raken. Waarom? Omdat ALLE, maar dan ook alle daders moslims zijn.

Mijn gedachten struikelen over de daden van deze achterlijken. Afgelopen vrijdag betrapte ik mijzelf erop dat ik zelfs geen zin had een besjaald meisje achter de informatiebalie van een bouwmarkt aan te spreken omdat ik iets wilde weten.

Ik wil het veel liever hebben over Karel Appel’s Machteld.

Laat ik het maar proberen.

Het is ongeveer zeven jaar geleden dat ik voor laatst (en voor het eerst, zo geef ik toe) museum De Fundatie bezocht in Zwolle. Er was een Paul Citroen overzichtstentoonstelling. Een mooie tentoonstelling die gedeeltelijk nog helder op mijn netvlies staat.

Omdat meneer Charmant nog nooit in dat museum, of zelfs in Zwolle was, togen we met de trein naar de Overijsselse hoofdstad en De Fundatie. Er was een tentoonstelling met door Rob Scholte aangekochte en achterstevoren opgehangen borduurwerkjes. Een Nederlandse kunstenmaker in een Nederlands museum met een voornamelijk Nederlands aangekocht product, maar de tentoonstelling heet globalistisch (p)ronkend Rob Scholte’s Embroidery Show. Een tentoonstelling met werk van Die Brücke en de Blaue Reiter heet even ronkend The Wild, expressionism… Honderd jaar Nederlandse expressionistische landschapskunst heet, je krijgt er de tranen van onder je oksels, The Lyricism of the landscape. Rot toch op met je Engelse namen in je provinciale museumpje, denk ik dan zachtjes.

Toch ben ik niet verbaasd over al die duurdoenerij. Wat wil je met die ijdele directeur Ralph Keuning met zijn haut-coiffure gedecoreerd hoofd vol gel; een bijna lachwekkende mengeling van degelijke, maar spekgladde autodealer, verwijfde dameskapper en verkoper van slechtzittende Oger maatkostuums. Een megalomane provinciaal die het niet over zijn hart kan verkrijgen tentoonstellingen in zijn dorpsmuseum gewoon Nederlandse namen te geven.

Bij binnenkomst in het museum wenkte manlief mij opgewonden naar een nis waarin een explosief schilderij hing: Machteld, de jonggestorven muse van Karel Appel. Een schilderij dat inslaat als een bom – een beeldspraak die me weer laat denken aan het jihadistisch jostileger – en alle energie uit je haalt. Meneer Charmant wilde meteen het museum verlaten; hij had zijn verzadigende portie imponerende cultuur binnen. En het klopt, na Machteld vielen The Wilds en Rob Scholte’s fröbelen met borduurwerkjes helemaal in het niet.

Het bezoek aan De Fundatie werd een bliksembezoek.

Petronella Charmant, Frankrijk correspondent Meditatione-Ignis, op rondreis in Nederland.

 

Het zwijgen van MARK CHARLIE RUTTE

Marcherend Turks legerWat waren we allemaal Charlie toen de redactie van een ouderwets en kinderachtig blaadje door geïmporteerde parels van islamitische onverdraagzaamheid overhoop geschoten werd.

Een verderfelijke aanval op het zo hoog gewaardeerde vrije woord in onze westerse samenleving. Het vrije woord waar een achterlijke groep islamieten geen bal van begrijpt. Aan hun eigen recht van spreken mag op geen enkele wijze getornd worden, want dan zijn de rapen gaar. Ze zijn echter te stom om te begrijpen dat respect voor hun recht van spreken juist gegarandeerd is wanneer ze dat recht van anderen erkennen.

Te ingewikkeld voor de teflonhersenen, want niets beklijft, van laffe woestijnfantasieënvolgers. Schadelijk voor de maatschappij waar ze vrijwillig naar migreerden en heel schadelijk voor hun goedwillende geloofsgenoten die wel voldoende grijze massa hebben om te begrijpen dat je in die maatschappij alleen succesvol kan zijn, hoe moeilijk succes ook vaak te verwezenlijken is, wanneer je in staat en bereid bent de waarden van die maatschappij te respecteren.

Mag ik de importmoslims die proberen onze maatschappij naar hun hand te zetten dat kwalijk nemen? Nee, want hersenloosheid kan nu eenmaal nooit verweten worden. Bovendien worden de mongoloïde aanhangers van dat sektarische geloof, een pleonasme, keer op keer weer in de watten gelegd door onze politiek-correcte maatschappij. We moeten immers begrip hebben, een westerse waarde, voor de islam en de principes van de moslims.

Ik heb daar zo langzamerhand geen enkel begrip meer voor en, atheïst die ik ben, neig steeds meer tot het bijbelse oog-om-oog-tand-om-tand. Niet bereid je aan te passen in onze maatschappij en steeds opvallender zelfdiscriminerend in het publieke domein koketteren met dat achterlijke geloof van je, je onmaatschappelijk opstellen in de maatschappij die je gastvrij ontving, je ramadan- en andere geloofsflauwekul in toenemende mate opdringen, voortdurend klagen over discriminatie terwijl discriminatie in je arabische cultuur ingebakken zit, en dan van mij verdraagzaamheid en respect eisen?

Vergeet het!

Hoe komt het toch dat de assimilatie van conservatieve nieuwkomers in onze wereld voor een aanzienlijk deel faalt? Heel simpel: omdat steeds maar weer de lengte gegeven wordt aan moslims om zich stapje voor stapje verder op te dringen met minachting voor verworvenheden van hun nieuwe land. Als dat verleggen van grenzen niet lukt dan vinden ze iedere keer weer een willig podium om hun absurde klachten over racisme, discriminatie en achterstelling breeduit te etaleren.

Geen enkele verantwoordelijke beleidsmaker, met uitzondering van de burgemeester van Rotterdam met zijn “Als het je hier niet zint, dan rot je toch op”, durft het aan duidelijke grenzen te stellen.

Binnen een jaar nadat ook onze minister-president Mark Rutte even Charlie was, doet hij zijn mond alleen nog maar open om te kust en te keur gênant te schaterlachen, maar niet om zich duidelijk uit te spreken tegen de moord op alle Charlies bij onze Turkse bondgenoot.

Nadat in het centrum van Rotterdam Turkse aanwinsten in Nederland de NOS met geweld belemmerden verslag te doen van een demonstratie door Erdogankontkruipers is Mark blijkbaar helemaal vergeten dat hij ooit Charlie was en hulde zich in stilzwijgen.

Er is weinig moed voor nodig in een massahysterische Je-Suis-Charlie-demonstratie mee te marcheren. Zodra werkelijke moed en een duidelijke stellingname nodig is om de Charlies van nu te verdedigen, zwijgt schaterende Mark als het graf.

Nu de Turkse president Erdogan, parasiterend op een knullige poging tot staatsgreep, onder ‘genagelten Stiefel’ de wankele Turkse democratie vertrapt en tienduizenden rechters, leraren en ambtenaren de laan uit stuurt, een betoog houdt om de doodstraf in te voeren en hoogleraren een reisverbod oplegt, laat Mark Charlie Rutte niets, maar dan ook helemaal niets van zich horen.

Onze in eigen cultuur vastgeroeste nieuwe Nederlanders begrijpen hier natuurlijk geen bal van en kunnen maar één conclusie trekken: de Nederlandse maatschappij is laf en we kunnen onbelemmerd onze gang gaan.

Neem het ze eens kwalijk..

Hans. A.F.M.O. Hoek

 

Nice – probeer dat maar eens te begrijpen

Arnon Grunberg Volkskrant 15 juli 2016
Arnon Grunberg Volkskrant 15 juli 2016

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Begrip, of dat nu is voor de slachtoffers of de daders van weer een meervoudige moord op burgers, veronderstelt empathie. Die empathie heb ik spontaan voor de slachtoffers, niet spontaan voor de dader. Mijn bereidheid tot begrip is gereserveerd voor de slachtoffers. De dader wil ik wel begrijpen omdat die daad zo onbegrijpelijk lijkt, maar begrip…

We weten van de dader dat hij 31 jaar geleden in Tunis geboren is, van zijn vrouw gescheiden leefde, dat hij drie kinderen achterliet, geen contact met zijn buren had, en rond moest komen van een laag loon als vrachtwagenchauffeur. Hij zou volgens een buurman niet gelovig leven, geen ramadan vieren – als vieren voor vasten het juiste woord is – en waarschijnlijk depressief zijn. Hij werd ooit psychologisch begeleid en kwam meerdere keren met justitie in aanraking vanwege geweldsdelicten. Vier maanden geleden nog na een uit de hand gelopen ruzie in het verkeer. Mohammed was altijd boos. Zijn vrouw was een van de slachtoffers van zijn agressie.

Natuurlijk werd na zijn daad gespeculeerd over zijn motieven en over een relatie tussen zijn massamoord, de fundamentalistische islam en jihadisme. Die relaties zijn niet overtuigend aangetoond. Het is heel goed mogelijk dat er geen enkele relatie bestaat tussen zijn moorden en islamitisch terrorisme. Een Franse minister wist het na een paar dagen beter: Mohammed was in snel tempo geradicaliseerd. Een onhandige verklaring omdat daardoor alle islamofobe en xenofobe ratten uit alle holen konden komen.

Ik ga voor de mening van Arnon Grunberg dat in iedere samenleving personen zijn die zich aangetrokken voelen tot geweld tegen die samenleving en dat ze zoeken naar een ideologie bij dat verlangen naar geweld. Sterker nog; ik kan mij daar iets bij voorstellen. Een begin van begrijpen dus. Mohamed Lahouaiej Bouhlel heeft zelf niet laten weten aanhanger van een fundamentalistische ideologie te zijn. Een week na zijn daad vond de politie op zijn computer en zijn smartphone zoekopdrachten naar jihadistische filmpjes. Wie beantwoordt de kip-of-ei vraag: bekeek hij die filmpjes omdat hij agressieve plannen had, of kreeg hij die plannen door het kijken naar de filmpjes? Ik kies voor de eerste optie.

Wat ging er in het hoofd van Mohamed Lahouaiej Bouhlel om toen hij een dag voor zijn daad die vrachtwagen huurde? Hij zou volgens zijn broer de middag voor zijn daad nog een lachende selfie hebben gemaakt. Hij praatte zonder van enige spanning blijk te geven met de beveiligende politiemensen op de Boulevard des Anglais vlak voordat hij daar een bloedbad aanrichtte.

Wat ging er door hem heen toen hij in de cabine van de koelwagen stapte, de motor startte en eerst langzaam en later met steeds hogere snelheid op de Quartorze Juillet vierenden in reed? Dacht hij aan de moeder van zijn drie kinderen, dacht hij aan die kinderen? Dacht hij aan de mensen die naar hun laatste vuurwerk keken?

Verwachtte hij te overleven of wilde hij dood? Was het een woedende zelfmoord waarbij hij zo veel mogelijk gehate onschuldigen mee wilde nemen?

Zijn vrachtwagen stond geruime tijd geparkeerd aan de boulevard voordat hij instapte en hem als moordwapen gebruikte. Heeft hij misschien staan twijfelen – zal ik wel, zal ik niet – of wachtte hij koelbloedig totdat er topdrukte was op de boulevard om zoveel mogelijk slachtoffers te maken?

Stuurde hij met zijn smartphone berichten voordat hij startte en wegreed? Stond de radio keihard aan? Rookte hij nog een sigaret? Mohammed dronk, rookte en gebruikte drugs volgens mensen in zijn omgeving. Was hij onder invloed van drank of drugs?

De man moet eenzaam, heel eenzaam zijn geweest, vooral de dagen voor zijn daad en op het moment toen hij ging rijden. Aan alle individuen die hij doodreed kan hij geen hekel gehad hebben. Hij kende ze niet. Hij moet een grote hekel aan zichzelf gehad hebben. Hij moet de maatschappij waar hij naar emigreerde vanuit Tunesië gehaat hebben. Bleek Frankrijk niet het beloofde land? Was hij misschien razendjaloers op het geluk en succes van al die Europeanen in Nice, terwijl hij in geldnood eenzaam in een flatje leefde?

De man moet zich klein en een mislukkeling gevoeld hebben in een succesvolle wereld. Een wereld waar hij in Tunesië van droomde. Succes waar hij zijn deel van wilde hebben. Hij wilde scoren tegenover zijn familie in Tunesië en faalde. Zijn huwelijk ging stuk en Mohamed bouwde een stuwmeer aan gefrustreerde agressie op.

In de vrachtwagen had afgunstige Mohamed Lahouaiej Bouhlel de regie; twee kilometer lang was hij de baas en maakte hij de dienst uit. Een triomfantelijk moment voor een man zonder triomfen.

Je komt mensen als Mohamed Lahouaiej Bouhlel zo af en toe tegen: altijd boos. Agressieve mensen zijn niet geliefd. Hun agressie maakt ze eenzaam. Eenzaamheid die kan leiden tot jaloezie en meer boosheid en agressie.

Allemaal amateur-psychologie in mijn worsteling te begrijpen wat Mohamed Lahouaiej Bouhlel motiveerde tot zijn slachtpartij met een vrachtwagen.

Een worsteling die ik verlies omdat ik het niet echt begrijpen kan.

Toch, ik durf het nauwelijks toe te geven, knaagt begrip voor hem aan mij.

Petronella Charmant, Meditatione Ignis correspondente, Frankrijk

 

Doden door politiegeweld – WHITE LIVES MATTER

(bron afbeelding http://en.rightpedia.info/wiki/Black_Lives_Matter)
(bron afbeelding http://en.rightpedia.info/wiki/Black_Lives_Matter)

Het aantal in de USA door politiegeweld om het leven gekomen zwarten wordt door de BLACK LIVES MATTER actiegroep en in de media gerelateerd aan het percentage zwarten op de totale bevolking. De conclusie dringt zich dan op dat zwarten een grotere kans maken door de politie doodgeschoten te worden omdat de politie racistisch is.

Geen speld tussen te krijgen, zo lijkt het.

 

Volgens mappingpoliceviolence.org vielen in de periode januari 2015 – april 2016 in de USA 900 doden door politiegeweld (er zijn andere statistieken die meer doden tellen). 425 daarvan waren zwarten en 475 niet-zwarten. Omdat het aandeel zwarten op de bevolking van de USA iets meer dan 12% is, zou dat betekenen dat zwarten 3,5 tot 4 keer meer kans maken door de politie doodgeschoten te worden dan niet-zwarten.

Als deze statistische weging van feiten juist is, dan is, mutatis mutandis, de conclusie te rechtvaardigen dat politiefunctionarissen bijna vier keer meer kans maken door een zwarte doodgeschoten te worden dan door een blanke, want 44% van de tijdens hun werk gedode politiefunctionarissen wordt gedood door een zwarte (en dat dus terwijl zwarten slechts 12% van de totale bevolking uitmaken).

De vraag dringt zich op of de weging van de feiten ten opzichte van het aandeel zwart versus niet-zwart op de totale bevolking juist is. Volgens mij niet.

Er moet eerder gekeken worden naar de relatie tussen het aandeel in de criminaliteit per bevolkingsgroep en gewelddadige contacten met de politie. Eén op de drie zwarten komt ooit in zijn leven in de gevangenis terecht. Zwarten zijn zeven keer meer dan niet-zwarten actief in de criminaliteit. Eén op de vijftien zwarten zit in de gevangenis. Van de blanken is dat één op de 106. Een schrikbarend verschil wanneer je, nogmaals, rekening houdt met het feit dat slechts 12% van de bevolking zwart is.

Deze cijfers benoemen slechts het probleem met en van zwarten in de Amerikaanse maatschappij; ze verklaren dat probleem niet.

De kans dat er een confrontatie plaatsvindt tussen een zwarte en de politie is vele malen groter dan een confrontatie tussen een blanke en de politie. Natuurlijk is het zo dat de statistiek over zwarten en criminaliteit een rol speelt bij de houding van politiefunctionarissen tegenover zwarten (en Hispanics). Dat is helaas onvermijdelijk en leidt regelmatig tot confrontaties tussen politie en zwarten op basis van vooringenomenheid van beide partijen.

Wanneer je kijkt naar de criminaliteitsstatistieken dan blijkt dat in absolute cijfers en verhoudingsgewijs meer blanken door politiegeweld omkomen dan zwarten.

Vanuit die statistiek zou je op grond van het aantal blanke doden door politiegeweld kunnen concluderen dat de politie anti-blank racistisch is.

Ik roep dan ook op tot een WHITE LIVES MATTER beweging.

Clifford Mead

 

 

Doden door racistische politie

Blue Lives MatterEr is in iedere maatschappij racisme. Racisme komt voor bij alle etnische groepen en op alle opleidingsniveaus. Vaak wordt over racisme gesproken zonder dat het begrip racisme duidelijk gedefinieerd is. Racisme is een moeilijk te omschrijven, moeilijk te bevatten en moeilijk te beïnvloeden fenomeen. Racisme lijkt moeilijk uit te bannen. De maatschappij zou er mooier uit zien zonder. Racisme is niet alleen een blank fenomeen. Integendeel.

Zo, laat dat gezegd zijn.

Nu naar de dagelijkse realiteit en de hevige discussie over racistisch geweld door de politie. Ik kijk TV, lees kranten, en begeef me op Facebook en Twitter. Het ontgaat mij dus niet dat de Amerikaanse, maar ook de Nederlandse politie beschuldigd wordt van racisme. Deelname aan de discussie over dit onderwerp is je begeven op spekglad ijs. Wanneer je in gaat tegen het racismehuilen van de wolven in het bos, wacht je binnen de kortste keren de beschuldiging zelf racist te zijn. Dat overkwam mij onlangs op Twitter.

Het is gemakkelijk en veilig te schreeuwen dat de Nederlandse politie racistisch is omdat Mitch Henriguez bij zijn arrestatie om het leven kwam. Er wachten je echter verwijten wanneer je de rol van Mitch Henriguez bij dit nare incident noemt of wanneer je wijst op het feit dat een van de arresterende politiemensen net als Henriguez Antilliaan was. Mitch Henriguez maakte amok tijdens een festival en stond te schreeuwen dat hij een wapen bij zich had. Omstanders alarmeerden de politie en Henriguez verzette zich tegen zijn arrestatie. Die arrestatie ging daarop helemaal fout en Henriguez overleefde de toegepaste nekklem niet. Over die chronologie van feiten en dat Henriguez aanleiding tot het incident was hoor je niets meer; wel alles over de nekklem en de gevolgen.

De racistische Haagse politie houdt nieuwe inwoners van Nederland, velen van hen zijn nieuwe Nederlanders, op grond van etnische profilering aan in de Haagse Schilderswijk. Dat de Leidse universiteit in een onderzoek geen bewijs vond voor etnische profilering lijkt niet relevant. Dat de Haagse politie zelf etnisch divers, misschien nog niet divers genoeg, is, speelt geen rol in de discussie. Nee, die politieracisten profileren etnisch. Punt uit. Oververtegenwoordiging in de criminaliteit door bepaalde etnische groepen waardoor die groepen intensiever gemonitord moeten worden is de aanleiding tot profilering. Als die profilering plaats zou vinden zonder enig aanleiding en alleen op grond van etniciteit, dan hadden we een een onethisch politiecorps. We moeten de boel echter niet omdraaien: er is een probleem met bepaalde etnische groepen en daarom worden ze meer dan gemiddeld gecontroleerd. Heel vervelend voor de positieve, brave mensen uit die etnische groep.

Opa’s en oma’s achter rollators zullen door de politie nooit gecontroleerd worden maar jonge scooterrijders wel. Is dat dan leeftijdprofilering? Ja, dat is leeftijdprofilering. En waarom wordt er op leeftijd geprofileerd: omdat jeugdigen op scooters nu eenmaal vaker voorkomen in de criminaliteitsstatistieken dan bejaarden achter rollators.

Ik ben er van overtuigd dat in de Schilderswijk bejaarden uit Arabische landen net zo vaak door de politie gecontroleerd worden als bejaarde, oorspronkelijke Nederlanders. Kwestie van profilering op leeftijd. Worden in de Schilderswijk jongeren met een Arabische achtergrond vaker door de politie gecontroleerd dan jongeren in Wassenaar met een 100% Nederlandse achtergrond, of zelfs idem jongeren in de Schilderswijk? Ik sluit het niet uit. Ook dat heeft te maken met criminaliteitsstatistieken.

Alleszins redelijk te verklaren, hoe pijnlijk dat ook is voor degenen die zonder enig crimineel verleden of zonder enige criminele intentie gecontroleerd worden. Ik kruip nooit met alcohol op achter het stuur en vind het iedere keer weer niet leuk wanneer ik gecontroleerd word. Ik begrijp het wel. Sterker nog: ik vind het heel goed dat die controles plaatsvinden. Zou de politie mij willen fouilleren en mijn auto doorzoeken, dan hoop ik dat ze daar een heel goede reden voor hebben.

De Amerikaanse politie wordt al jaren beschuldigd racistisch te zijn en maar wat graag zwarte Amerikanen overhoop te schieten. Steeds vaker mogen we dat bijna life meebeleven via filmpjes op het internet. Zelfs in Amsterdam werd afgelopen zondag door ongeveer 150 mensen gedemonstreerd tegen de tricker-happy Amerikaanse politie. Het motto: BLACK LIVES MATTER.

DE USA heeft 320 miljoen inwoners. Daarvan bezit 12% Afro-Amerikaanse roots. Zwarten dus. Drie procent is Aziatisch en 10% komt uit Mexico en andere Midden-Amerikaanse landen.

Volgens de krant The Guardian werden in 2015 1134 inwoners van de USA doodgeschoten door de politie. De Washington Post houdt het echter op 990 inwoners. De site mappingpoliceviolence.org toont weer een andere statistiek: tussen januari 2015 en april 2016 zouden ruim 900 Amerikanen door de politie om zeep zijn geholpen. Lastig die statistieken. Je hebt echter statistieken nodig om de conclusie te kunnen trekken dat die Amerikaanse cops zo verderfelijk racistisch zijn.

Volgens mappingpoliceviolence.org waren van de 900 door de politie gedode Amerikanen 425 zwart en 475 blank (of in ieder geval niet zwart). Moeilijk te interpreteren cijfers.

The Guardian, The Washington Post en mappingpoliceviolence.org zijn het over één ‘feit’ eens: zwarten hebben, uitgaande van hun percentage in de bevolking, twee tot drie keer meer kans door de politie doodgeschoten te worden dan ‘anderen’.

Dat stemt tot nadenken en nadenken gaan we doen.

Per jaar komen in de USA ongeveer 30.000 mensen om door vuurwapens. Het sterftecijfer door het zo gevreesde terrorisme valt er bij in het niet. De NOS nam dat cijfer ooit klakkeloos over en beweerde dat 30.000 Amerikanen per jaar met vuurwapens vermoord worden. Echter, 2/3 van die doden door vuurwapens komen om het leven via zelfmoord.

Tienduizend Amerikanen worden per jaar door ‘anderen’ doodgeschoten. Het is me wat. Dat krijg je er van wanneer in een land evenveel handvuurwapens aanwezig zijn als inwoners.

In 2014 werden 12.562 Amerikanen met vuurwapens vermoord. Statistisch gezien zou 12% daarvan zwart moeten zijn. Dat is echter niet zo. Zestig procent van de vermoorde Amerikanen is zwart. Vijf keer meer dus dan statistisch verwacht. De meeste van die zwarte doden waren zelf crimineel actief, en de meeste van hen kwamen om het leven door een zwarte schutter.

Vijftien op de 100.000 zwarte Amerikanen kwamen in 2010 via vuurwapens om het leven. In 1993 waren dat er nog 30. In datzelfde jaar, 2010, kwamen op iedere 100.000 blanke inwoners 2 om het leven door wapengeweld.

De aanwezigheid van zwarten in criminalteitsstatistieken verklaart dit verschil.

De populatie in de gevangenissen: 1 op de 106 blanke Amerikanen zat in een gegeven jaar in de gevangenis; van de Hispanics zat 1 op de 36 in de gevangenis en van de zwarten 1 op de 15. De USA heeft relatief het grootste aantal inwoners in de gevangenis zitten. De USA steekt mondiaal met kop en schouders boven alle landen uit.

Van de zwarte Amerikanen komt 1 op de 3 ooit in zijn leven in de gevangenis.

Er worden in de USA per jaar gemiddeld 40 politiefunctionarissen doodgeschoten. Niet 12% – aandeel in de bevolking – maar 44% van de daders is zwart.

40% van de Amerikanen die door de politie worden doodgeschoten is zwart. Dat staat in geen verhouding tot het aandeel (12%) van de zwarten in de bevolking. De betogers die de Amerikaanse politie voor racistisch uitmaken lijken gelijk te hebben.

Hoewel zwarte Amerikanen slechts 12% van de bevolking uit maken, komen ze zeven keer meer voor in de criminaliteitscijfers dan blanken.

Kan je daarmee de conclusie trekken dat zwarten zeven keer crimineler zijn dan blanken? Dat lijkt mij een te weinig genuanceerde conclusie. Er moeten factoren een rol spelen zoals maatschappelijke achterstand en maatschappelijke kansen. Er zijn verhoudingsgewijs ontegenzeggelijk meer criminele zwarten dan blanken. De cijfers zeggen niets over de oorzaak van die criminaliteit.

Betwijfel ik of er racistische elementen bij de politie zijn? Nee, die zullen er ongetwijfeld zijn. Ben ik er van overtuigd dat de politie racistisch is? Nee, daartoe ontbreken mij de feiten.

De statistiek rechtvaardigt vragen bij het volgens mij te gemakkelijke verwijt dat de Amerikaanse politie overwegend anti-zwart racistisch is. Dat lijkt mij ook een te ongenuanceerde conclusie. Temeer daar een aanzienlijk deel van de Amerikaanse politie zwart is, inclusief de hoofdcommissaris van het recent in problemen gekomen politiecorps van Dallas.

Clifford Mead

Interview met kunstenares Yaël Wolfs (postuum gepubliceerd)

Yaël Wolfs2 Zaterdag 2 juli 2016 hadden we in Sjinkerij de Bóbbel, Maastricht, een lang interview met kunstenares Yaël Wolfs over haar installatie met levende wormen. Niemand kon op dat moment bevroeden welke gruwelijke ontwikkelingen in het verschiet lagen. Diezelfde zaterdag vond een stiekeme, want anonieme, groep vandalen het nodig de artistieke vrijheid van kunstenares Yaël Wolfs met voeten te treden en haar installatie te vernietigen. Vijf dagen later werd het gemartelde lichaam van de kunstenares gevonden, hangend aan een kastanjeboom op het Onze Lieve Vrouweplein, vlak voor De Sterre der Zee.

Hieronder postuum, hoe wrang kunnen leven en dood zijn, de weergave van het interview dat we met Yaël Wolfs hadden in een van Maastrichts meest bijzondere uitspanningen. De kunst van Yaël Wolfs is vernield, maar haar woorden en ideeën zijn via het interview nog springlevend. De integrale opname van het interview zal binnenkort uitgezonden worden in het VPRO-programma Kunstuur.

Yaël Wolfs verklaarde twee dagen voor haar dood: “Mijn werk zorgt er soms voor dat toeschouwers zich geen houding weten te geven tegenover de installatie en zichzelf. Dit is iets wat ik als kunstenaar alleen maar koester en waar ik ruimte aan wil geven. Het valt op dat kinderen van de basisschool veel meer open staan voor mijn installaties dan volwassenen. Kinderen lijken het zelfs beter te begrijpen. Volwassenen hebben, zeker bij de huidige installatie met wormen, een primaire, zogenaamd politiek-correcte, reactie over dierenleed en misbruik van dieren. Ze zijn door deze vooringenomenheid verblind en niet meer in staat de boodschap of zelfs de esthetiek van de aan vishaakjes dansende wormen te zien. Ja, dansend, want ik ben er van overtuigd dat die wormen zich door mijn installatie bevinden in een habitat waar ze hun natuurlijke gedrag kunnen beleven. Pijn? Kletskoek. Die beesten hebben een slechts rudimentair centraal zenuwstelsel en voelen geen pijn. We hebben dat uitgebreid getest. Wanneer je een worm in tweeën snijdt zal je zien dat beide delen nog even vrolijk spartelen als eerst het geheel. Nee, dat is geen spartelen van pijn. U bent nu al net zo bevooroordeeld als al die klagende bezoekers bij mijn installatie. Ik maak deze installaties uit dierenliefde en juist om de volledig verstoorde relatie dier-mens terug te brengen tot zijn oerproporties.”

“Natuurlijk daag ik ook uit. De mens van de 21ste eeuw is sufgebeukt en afgestompt door alle beelden van gruwelijkheden, met name in de moslimwereld. Ik zeg dit bewust, wetende dat de christelijke wereld ook een lange historie heeft van straf, marteling en moord. Mijn installaties, er zijn plannen voor veel meer, symboliseren de holocaust uit de tweede wereldoorlog. Overigens niet de enige holocaust. Kijk naar de dagelijkse onderdrukking en zelfs uitroeiing van het Palestijnse volk door de oppressor Israël. Het fascineert mij dat de onderdrukte uit de tweede wereldoorlog en het eeuwenlange slachtoffer van jodenvervolging door met name de christelijke wereld, vanaf 1948 onderdrukker is geworden. Een onderwerp waar ik veel over nadenk.”

“Maar goed, terug naar mijn visie op de sufgebeukte en afgestompte mens van de 21ste eeuw. Ik ben er van overtuigd dat de dagelijkse avalanche van gruwelijke beelden op TV en de sociale media geen behoefte schept aan rust en bezinning, maar dat de mens steeds sterkere prikkels nodig heeft om überhaupt nog geprikkeld te worden. Ik noem dat sociale pornografie. Het is dit jaar zeventig jaar geleden dat de bikini voor het eerst getoond werd op een Parijse modeshow. Vrouwen die zich daarmee op het strand vertoonden werden enorm geil begluurd door mannen en met jaloezie bekeken door hun sexegenoten. Alleen al het tonen van een blote buik was bron van veel emotie. Met de gewenning aan de bikini groeide de behoefte aan sterkere prikkels.”

“Onze hele wereld is gepornografiseerd. Alles wat vroeger werd gezien als immoreel en excessief, is nu geaccepteerd. Niet altijd werkelijk geaccepteerd, maar wel publiek. De mening in de huiskamers verschilt nogal eens van de publieke mening buiten de deur. Daar durft niemand meer in opstand te komen uit vrees ouderwets en conservatief gevonden te worden. We houden ons daarom voornamelijk nog bezig met schijnproblemen als Zwarte Piet, racisme en discriminatie. Tegen die hypocrisie kom ik in opstand.”

“Als de redactie van een achterhaald blaadje in Parijs wordt uitgemoord zijn we voor 24 uur allemaal Charlie en gaan daarna snel weer over tot de orde van de dag, maar oh wee, wanneer er iets schijnbaar naars gebeurt met een zooitje wormen, dan zijn de rapen gaar. Dezelfde mensen die zich druk maken over mijn wormen, staan een uur later bij de Kentucky Fried Chicken plofkip naar binnen te schrokken of op het Stadhuisplein patat te eten met stoofvlees uit de bio-industrie. Mijn wormen zijn veel beter af dan de beesten die massaal geproduceerd en hartverziekend geconsumeerd worden.”

“Ik kies heel bewust voor de gepornografiseerde benadering van mijn kunst en probeer prikkel op prikkel te stapelen om de lethargische mens wakker te schudden, aan het denken te zetten en weer te laten voelen, echt en oprecht voelen.”

“De installatie met levende wormen is slechts een kleine aanzet. Er zijn nog grootste plannen voor de nabije toekomst. Met Naturalis, Philips Lightning en Studio Roosegaarde heb ik een ‘kerstboomkikkersproject’ opgezet. De bedoeling is in de kerstperiode van volgend jaar, 2017, levende kikkers te laten schijnen in grote kerstbomen op het Vrijthof. De gemeente Daun, niet ver hier vandaan in de Vulkaneifel, heeft de bomen toegezegd. De levende kikkers zullen in de anus voorzien worden van kleine ledlampen, Philips Lightning ontwikkelt die nu, waardoor in het donker de bomen helemaal tot leven komen. Daan Roosegaarde zou zorgen voor de achterliggende techniek en voor de klemmen waarmee de kikkers bevestigd worden. De samenwerking met hem is echter voorlopig gestopt naar aanleiding van het programma Collegetour. Ik wil niet het risico lopen dat Roosegaarde met mijn idee aan de haal gaat. Er zijn nu nog enkele technische problemen en we zitten met de vraag naar continuïteit. Doordat de lampjes ingebracht worden in de anus van de kikkers, lopen we het risico dat ze hun ontlasting niet kwijt kunnen en hangend aan de boom ontploffen. Dat zou een ramp zijn voor onder de bomen flanerende Maastrichtenaren. Oraal inbrengen of implantatie in de maag wordt veel te kostbaar omdat we dan ondersteuning nodig zullen hebben van een team dierenartsen. Het voeden van de beesten moet ook nog georganiseerd worden. Het grootste probleem is de beschikbaarheid van kikkers in het winterseizoen. De wormenkweker uit Cadier en Keer die nu zorgt voor de constante levering van wormen, experimenteert met de kweek van kikkers. We hebben goede hoop dat dit gaat lukken.”

“Er is nog meer; we zitten geen moment stil. Het jaarlijkse concert van André Rieu op het Vrijthof zal over twee jaar geheel feestelijk verlicht worden met aan de bomen en boven het podium aan vleeshaken opgehangen biggetjes. Deze biggetjes zijn voorzien van surrealistische lichtkroontjes. Deze verlichting zal energieneutraal gerealiseerd worden doordat we elektriciteit opwekken via de energie die vrijkomt door de aan de vleeshaken spartelende biggetjes. De stembanden van de beestjes worden vooraf doorgebrand, zodat het concert van Rieu niet verstoord wordt. De slagersvakschool uit Cuyk zal leerlingslagers leveren om ons te helpen met het wegbranden van de stembanden.”

“Mocht deze concertverlichting een succes worden, dan zal in 2020 de 70 kilometer lange jaarlijkse wandeltocht, De Nacht van Gulpen, langs het hele parcours op deze wijze verlicht gaan worden. Die tocht begint ‘s avonds om 22.00 uur en wordt in de tweede helft van de volgende ochtend beëindigd waarna een feestelijke brunch aan de lopers en bezoekers wordt aangeboden. Alle biggen, we schatten er ruim 7.000 nodig te hebben, zullen dan massaal halal geslacht worden – goed voor de integratie met onze nieuwe Nederlanders uit moslimlanden – en op twee kilometer BBQ op de Rijksstraatweg geroosterd worden. Oeps, ja, daar hebt u gelijk in..verdorie niet aan gedacht. Moslims willen natuurlijk geen varkens slachten. Kijk. zo zie je maar, ook mij ontglipt wel eens iets. Dat gaan we oplossen. Dit plan moet ook mogelijk zijn met kalkoenen, kippen zijn te klein. Wel jammer dat we dan het muzikale gillen van de biggetjes moeten missen. Dat leek me nu juist zo mooi met die echo door de Limburgse heuvels.

Met een “Ik moet nu weer aan de slag” maakt kunstenares Yaël Wolfs een einde aan het interview. Dit zal het laatste zijn ‘wat’ we van haar horen.

André Rieu en de organisatie van De Nacht van Gulpen waren niet voor commentaar bereikbaar. Rieu laat via zijn woordvoerster weten nog nooit van de kunstenares Yaël Wolfs gehoord te hebben en alle begrip te hebben voor artistieke vrijheid, maar dat zijn artistieke vrijheid en de keuzes die hij voor zijn optredens maakt belangrijker zijn dan die van een weinig getalenteerd, beginnend ‘kunstenaresje’. Rieu kon niet voorzien welk een gruwelijke moord een paar dagen later zou plaatsvinden.

Simon A. Tire