Etnisch profileren? Kletskoek: professionele risicoanalyse

politiepetEr lijkt de afgelopen weken genoeg gezegd over etnisch profileren door de politie. Wat mij betreft niet.

De politie Haaglanden wordt keer op keer beschuldigd van etnisch profileren, met name in de Schilderswijk. Een beschuldiging die steeds weer de kop opsteekt. De Leidse Universiteit deed onderzoek en kon niet bevestigen dat etnisch geprofileerd wordt in die wijk. Een bericht op pagina 15 rechtsonder in de kranten, maar binnen de kortste keren is de niet-onderbouwde beschuldiging weer voorpaginanieuws. Vooral nadat de Rapper Typhoon in zijn spiksplinternieuwe slurpbak werd aangehouden. Nu was ineens de Zwolse politie een bende etnisch profilerende racisten.

Gisterenavond keek ik voor het eerst van mijn leven naar het programma Opsporing Verzocht. Een deprimerende ervaring. Wat opvalt is dat de daders in het merendeel van de zaken licht-getinte of donkere (jonge) mannen zijn.

Kijk, als ik het bij de politie voor het zeggen had dan zou ik op basis van de incidentenregistratie en een risicoanalyse beleid maken van extra toezicht op licht-getinte en donkere mannen. Zeker op jonge licht-getinte, donkere mannen in dure benzineslurpers. Heel lullig voor de goed functionerende licht-getinte en donkere mannen, maar alleszins logisch beleid.

Als ik licht-getint of donker zou zijn en ik keek naar Opsporing Verzocht dan zou ik me rot ergeren aan die zich misdragende licht-getinte en donkere mannen en alle begrip hebben voor de politie die hen extra in de gaten houdt.

Mocht ik in mijn 15 jaar oude rammelbak aangehouden worden, dan zou dank voor de politie-inzet mijn reactie zijn.

Kwestie van realisme.

Ik ben echter niet licht-getint of donker, maar een blank-geprivilegieerde oudere man en werd ongeveer een jaar geleden met mijn auto aangehouden. Onterecht zoals al snel bleek. Die aanhouding maakte mij niet uit, totdat mij het gevoel bekroop dat de betreffende cowboy-politieagent een aantal keren de cursus publieksvriendelijkheid verzuimd had. Die amateuristische en onvriendelijke bejegening hield mij, machteloos tandenknarsend, meerdere dagen bezig. Als licht-getinte, of donkere onschuldige mannen zo’n bejegening regelmatig overkomt, dan kunnen ze rekenen op mijn begrip over hun boosheid.

Het werkt en leeft een stuk prettiger wanneer iedereen, ongeacht de tint, op een sympathieke wijze wordt aangesproken zo lang er geen ernstige verdenking is, en zelfs dan.

Er knaagt een vraag….wat is de meerwaarde om jonge licht-getinte of donkere mannen in dure auto’s aan te houden enkel en alleen omdat de auto nieuw en duur, en de bestuurder licht-getint of donker is?

Dankzij de informatie via het kenteken en de snelle digitale communicatie over wegenbelasting, autodiefstal, jaarlijkse keuring, rijbewijs, gegevens eigenaar en verzekering lijkt mij aanhouden om papieren te controleren een beetje ouderwets en misschien zelfs een onnodig binnendringen in de persoonlijke levenssfeer. Het nadeel lijkt groter dan het voordeel, als dat er al is.

Wat levert stopzetten van auto’s zonder directe aanleiding werkelijk op, met uitzondering van nachtelijke alcoholcontroles bij alle automobilisten of controle van alle automobilisten wanneer daarvoor een aanleiding is in de criminele sfeer?

Aangehouden worden is per definitie een onaangenaam autoritair gebeuren. Juist dan zijn extra zorgvuldige omgangsvormen van de politie-autoriteit essentieel voor het creëren van draagvlak voor het politiewerk.

Maar, wie ben ik..

Clifford Mead

 

Fons de Poel gidst onder aan de ladder door Europa

Fons de Poel, Blij met de buren, op gladiatorenschool (Aflevering Italië)
Fons de Poel, Blij met de buren, op gladiatorenschool (Aflevering Italië). Bron KRO NCRV

Na vijfentwintig jaar Brandpunt moest verslaggever/journalist Fons de Poel vertrekken bij deze actualiteitenrubriek omdat hij kamerlid Jesse Klaver voor snotneus uitmaakte. Klaver voelde in een kamercommissie ABN AMRO-commissaris Rik baron van Slingelandt stevig aan de tand over de salarissen in de bankensector. Bij de afkondiging van het programma over deze ondervraging verzuchtte De Poel dat Klaver een snotneus was. Fons de Poel beunhaasde af en toe bij de ABN-AMRO waardoor zijn ‘snotneus’ een zware lading kreeg.

Exit De Poel.

Hij moest op zoek naar werk en weer onder aan de journalistieke ladder beginnen. Fons trok in opdracht van de KRO NCRV Europa in om een reeks programma’s te maken: Blij met onze buren, met als centrale vraag: hoe goed kennen we onze buren eigenlijk?

Wanneer alle uitzendingen zo knullig zijn als die over Italië, zal onze kennis over de Europese buren niet toenemen, vrees ik.

Na alle prachtige documentaires over andere landen door Fidan Ekiz (De pen is machtiger dan het zwaard), Thomas Erdbrink over Iran, Ruben Terlou en Maaik Krijgsman over China, Bram Vermeulen over Turkije en Afrika, Jelle Brandt Corstius over Rusland, of Van Dis over Indonesië en Zuid-Afrika, zitten we niet te wachten op een verslaggever, journalist is te veel eer, als Fons de Poel die echt weer onder aan de ladder staat. Eerlijk is eerlijk: na Geert Mak’s In Europa, kan van niemand verwacht worden betere journalistieke, historische of sociologische documentaires over Europa te produceren.

De flutdocumentaire van Fons de Poel, deze keer over Italië, stijgt kwalitatief nergens uit boven het niveau van een door de reisindustrie gesponsorde landencommercial bij een commerciële zender. Je kijkt met kromme tenen en plaatsvervangende schaamte naar de oppervlakkige zelfingenomenheid van Nederlandse-toerist-voor-het-eerst-van-zijn-leven-in-het-buitenland Fons de Poel. Het is niet voor te stellen dat iemand die 25 jaar in dienst was van een gewaardeerde rubriek als Brandpunt zo’n van zelfkritiek gespeende, monsterlijke documentaire af durft te leveren. Niet één, maar dan ook niet één interview heeft enige diepgang. Alleen het gesprek met in Italië woonachtig voormalig-correspondent Aart Heering, een fraai staaltje journalistieke inteelt, levert iets meer dan oppervlakkige informatie op.

Je schaamt je als Nederlander voor de schoffering van de burgemeester van het stadje Sonnino. De moderne, jonge manager wordt door De Poel slechts misbruikt om te praten over idiote juridische procedures van Italiaanse macho’s tegen hun slecht-kokende echtgenote’s, of over een vrouw die een geding aanspant tegen haar man wegens falend presteren onder de klamme lappen. Hoe werkt zoiets: de burgemeester, De Poel kan zelfs het fatsoen niet opbrengen zijn naam te vermelden, wordt door de redactie uitgenodigd om te praten over zijn stad. De beste man valt in de zo langzamerhand gewoon geworden journalistieke valkuil en zet zijn beste been voor om geïnterviewd te worden door de buitenlandse TV-zender. Een grote eer voor zijn stad en voor hem. Uit een lang gesprek over van alles en nog wat waarin de burgemeester zijn stad hoopt te promoten, knipt de journalistieke aasgier twee of drie quotes die bruikbaar zijn voor het bevooroordeelde verhaal dat Italië eigenlijk een beetje een achterlijk land is.

DE Italiaan bestaat volgens amateur-socioloog De Poel, een puur Charles-Swietertje (ook uit de Brandpuntstal), niet. Het is een verzameling divers als de Romein, de Napolitaan, de Siciliaan etc. Van de Poel realiseert zich niet dat DE Romein, DE Siciliaan etc. evenzeer nonsens is als DE Italiaan. Sterker nog, na eerst ontkend te hebben dat DE Italiaan bestaat, maar een bijeenraapsel is van diversiteiten, draaft junior-verslaggever Fons vrolijk door over DE Italiaan die zo gevoelig is voor vorm en uiterlijkheid. Dit in tegenstelling tot wij Nederlanders die veel meer voor de inhoud gaan. Op dat ‘gaan voor de inhoud’ maakt Fons de Poel in deze documentaire zonder twijfel een uitzondering. Hij gaat helemaal niet voor de inhoud, maar stapelt het ene voorspelbare cliché op het andere. Het verkeer in Rome is een anarchistische bende, Italianen houden zich niet aan de regels, het rechtssysteem is dichtgeslibd, de ambtenarij is een chaos, iedere Italiaan is fanatiek katholiek, de maffia maakt de dienst uit, Italianen zijn corrupt tot op het bot, Italianen hebben een hang naar sterke leiders (en dan snel even wat beelden van Mussolini), en er gaat niets, maar dan ook helemaal niets boven het familieleven. Dat laatste wordt dan geïllustreerd aan de hand van een vormselplechtigheid in een kerk waarna de familiebrunch in een Unilever-Bertolli setting in de tuin van Mussolini’s voormalig landhuis. Met de Italianen op het feestje praat diepte-interviewer De Poel over de Italiaanse hang naar uiterlijkheid. Een man met een monumentale lorgnet op de neus gaat daar gretig bevestigend op in. De enige modieuze dandy in het gezelschap is overigens De Poel zelf met zijn lichtblauwe, linnen colbert en zijn zonnebank teint. Hij steekt af tegen de onopvallend geklede Italianen.

Werkloze intellectuelen, alle mannen hebben in Italië baarden, worden op een avondlijk plein ‘geïnterviewd’ door De Poel. De jaren vijftig/zestig Felliniaanse landerigheid druipt er van af. De gesprekken komen niet verder dan ‘we zijn hoog opgeleid’ en ‘we kunnen geen werk vinden’. Zonder twijfel een dramatisch verlies van maatschappelijke potentie. Hoe komt dat? Dat komt doordat de Italianen ‘tot hun 70ste door werken’. Het zal wel.

De interviews van De Poel komen geen millimeter verder dan de oppervlakte. De beste man spreekt geen woord Italiaans en kan met de Italianen alleen communiceren in zijn MAVO-Engels. Als je dat gestuntel ziet verlang je naar Ruben Terlou die de Langs de oever van de Yangtze documentaire maakte en gesprekken voerde in het Mandarijn alsof het zijn moerstaal is, of naar Thomas Erbrink die vloeiend Farsi spreekt, of naar Van Dis die zich zowel in het Maleis als in het Zuid-Afrikaans weet te uiten. Een kwestie van respect tegenover de gastlanden die bezocht worden. Een respect dat bij Fons de Poel ontbreekt, en niet alleen vanwege taalonmacht.

Fons de Poel draafde ook nog op in een gladiatorenschool, het Italiaans equivalent voor Japanners en Chinezen op klompen, om zich te bekwamen in zwaardvechten. Je betreurt haast dat de zwaarden houten nepzwaarden waren en De Poel ook defensieve technieken werden aangeleerd waardoor zijn kop niet over het veldje rolde.

Deze verslaggever onder aan de ladder zal in volgende uitzendingen niet mijn gids door Europa zijn.

Ferdinand Braun

BREXIT – Jonge Remain aanhangers gokten met hun toekomst en verloren

Brexit - Europa zonder witte bonen in tomatensaus.
Brexit – Europa zonder witte bonen in tomatensaus.

Laat ik, 68 jaren jong, om misverstanden en beschuldigingen te voorkomen, meteen duidelijk zijn over mijn visie op het Brexitreferendum. Bij zo’n belangrijk onderwerp is het nooit verstandig een minimale meerderheid voor of tegen doorslaggevend te laten zijn. Hier heeft het VK-parlement en de regering een steek laten vallen. Alle onrust achteraf had voorkomen kunnen worden indien wettelijk was vastgelegd dat een meerderheid van minimaal 70% bepalend is bij ingrijpende veranderingen. In principe was ik tegen een Brexit en ik zou dan ook tegen gestemd hebben als ik stemgerechtigd was. De realiteit is overigens dat het VK voor de Brexit in Brussel dwarsliggend al keer op keer feitelijk een Brexitpositie in nam; al jaren. Uit opiniepeilingen bleek de afgelopen maanden dat ongeveer vijftig procent van de Britten voor, of tegen, Brexit was. Wat heb je aan een land als bondgenoot waar 50% van de bevolking tegen dat bondgenootschap is?

Bij het referendum koos 52% van de stemmers voor Brexit en 48% tegen. Al heel snel na het referendum was te horen dat vooral ouderen voor Brexit hadden gestemd en daarmee de toekomst van de jongeren beschadigden. Ik las zelfs dat jongeren vinden dat die ouderen niet hadden mogen stemmen omdat het ging over de toekomst van de jongeren. Daar ga je dan met je zuur bevochten algemeen kiesrecht. Wanneer de uitslag niet bevalt, wordt een hele bevolkingsgroep aan de kant geschoven en het kiesrecht ontzegd.

Hier moet wat rechtgezet worden. Het is waarschijnlijk waar, ook al vraag ik mij af hoe je dat bij anonieme verkiezingen precies kan weten, dat Brexit aanhangers zich vooral maar niet uitsluitend onder de ouderen in het VK bevinden.

Er is echter meer. Al maanden was bekend dat de keuze voor of tegen een dubbeltje op zijn kant was, met mogelijk een lichte voorsprong voor Remain. Niet gaan stemmen hield daardoor voor beide kanten een riskante gok in. Dat hebben de oudere kiezers blijkbaar goed begrepen, want van de 65-plussers ging meer dan 80% naar de stembus. Van de groep jongeren met de langste toekomst en dus met het grootste belang bij realisatie van hun keuze ging slechts 32% naar de stembus.

Na de nipte keuze voor Brexit blaten jongeren dat het onrechtvaardig is dat de ouderen over hun toekomst stemden; negatief stemden aldus die jongeren. Dat klopt dus niet. De ouderen maakten gebruik van hun democratisch recht. Dat deed twee derde van de jongeren niet. De teleurgestelde jonge Remainstemmers moeten niet de ouderen kwalijk nemen dat de keuze viel op Brexit, maar moeten dat hun niet-stemmende leeftijdgenoten kwalijk nemen. Die niet-stemmende jongeren verzaakten hun verantwoordelijkheid voor hun toekomst door niet te gaan stemmen. Dom, oliedom van ze. Als je niet gaat stemmen, moet je natuurlijk ook niet zeuren over het resultaat van het referendum en zeker niet gaan stampvoeten over de keuze die stemgerechtigden die wel de moeite namen naar het stemlokaal te gaan maakten.

Ik kan me goed voorstellen dat de jongeren die wel gingen stemmen en kozen voor Remain, 35 tot 40% van de jongeren stemden overigens voor Brexit, nu teleurgesteld zijn. Ik ben na iedere verkiezing teleurgesteld wanneer de partij waarop ik stemde zetels verliest. Het zij zo. Dat verlies was voor mij nooit reden andersstemmenden hun stemrecht te bekritiseren.

De keuze voor Brexit betreft niet alleen de toekomst van de jongeren, maar ook die van de ouderen. De gemiddelde levensverwachting in het VK bij geboorte was in 2014 voor mannen 78,3 jaar en voor vrouwen 82,7 jaar. Van de bevolking was in 2014 17,3% jonger dan 15 jaar, 65,4% tussen 15 en 64 jaar en 17,3% ouder dan 65 jaar. De middencategorie jongeren is dus aanzienlijk in de meerderheid. Jammer dat ze die meerderheid bij het referendum niet verguld hebben, maar dat 2/3 verzaakte om te gaan stemmen.

Deze gemiddelde leeftijd geldt vanaf de geboorte. Inwoners die de leeftijd van 65 halen, hebben vanaf die leeftijd een leeftijdsverwachting van gemiddeld bijna 90 (!). Mensen van negentig hebben vanaf die leeftijd een leeftijdsverwachting van 97. Zevenennegentigjarigen maken de kans 100 of ouder te worden.

Te veel jonge voorstanders van Remain namen niet de moeite te stemmen (Volkskrant)
Te veel jonge voorstanders van Remain namen niet de moeite te stemmen (Volkskrant)

De vermaledijde 65-plussers die voor Brexit stemden hebben dus, ook al suggereren de boze jongeren anders, ook een toekomst en wel van gemiddeld 25 jaar. Een aantal van hen zelfs meer jaren. De keuze van Brexit geldt dus even goed hun toekomst. Jongeren van 25 jaar die teleurgesteld zijn over de uitkomst van het referendum hebben statistisch een aanzienlijk langere toekomst. Ontzeggen van het recht van 65-plussers te kiezen voor of tegen Brexit houdt automatisch in dat die jongeren het recht opeisen te beslissen over de 25 of meer jaar toekomst van ouderen. Is dat de visie die de jonge Brit heeft op democratie? Verontrustend.

Nog verontrustender vind ik dat al die boze jongeren gedompeld zijn in een voor jongeren tegennatuurlijke somberte, namelijk dat er de komende 25 jaar geen enkele andere ontwikkeling meer plaats zal vinden na Brexit en dat Brexit het VK voor de eeuwigheid in een diep dal zal houden. Getuigt van weinig optimisme en van een schrijnend gebrek aan motivatie de eigen toekomst te bepalen. Dat die toekomst op korte termijn minder helder schijnt, hetgeen ik in twijfel trek, zal toch voor jongeren niet betekenen dat ze zich daar voor altijd bij neerleggen? Kom op zeg!

Verkiezingen gaan altijd over de toekomst van een land. Wanneer je keuze niet de meerderheid haalt bij de verkiezingen, dan zal, het is helaas niet anders, je toekomst gedeeltelijk bepaald worden door de overwinnaars. Dat noemen we al sinds de invoering van het algemeen kiesrecht democratie. Take it or leave it.

Clifford Mead, sociologische beschouwingen

Studied at KSM International Business School

Cras ultrices a nisl a cursus. Sed sed aliquam justo. Nullam sed dui ac ex eleifend mattis. Mauris dignissim econsequat.nteger nibh eros, vestibulum non condimentum eget, eleifend vel nibh.
Quisque aliquet ac risus in commodo.

In sed dictum velit. Duis tristique, est ac laoreet vestibulum, augue ligula volutpat tortor, nec viverra ipsum lectus vel elit. Donec pharetra justo justo, ut aliquet nunc convallis quis. Class aptent taciti sociosqu ad litora torquent per conubia nostra, per inceptos himenaeos. Vestibulum click here at sem eros. Maecenas sollicitudin, nunc vel tempor efficitur, velit purus porttitor nisi, in venenatis ipsum nunc sit amet dolor. click more Aliquam tempor ligula viverra ante accumsan, at malesuada tortor vestibulum. Quisque semper eget lorem cursus iaculis. Fusce et fermentum erat. Cras scelerisque vel leo non scelerisque. Praesent lacinia sollicitudin est vitae ullamcorper. Sed velit lacus, lacinia ac orci in, efficitur ornare tellus. Suspendisse in consequat felis. Quisque volutpat enim quis tincidunt dignissim.
Maecenas ultricies, velit ut auctor aliquet, est lacus hendrerit purus, a laoreet metus tortor tempor nibh. Suspendisse molestie, lectus sit amet facilisis placerat, ligula ligula congue mi, eu pulvinar tortor leo vel dui.

Social Key Accountant Holder at Unixum

Quisque aliquet ac risus in commodo. In sed dictum velit. Duis tristique, est ac laoreet vestibulum, augue ligula volutpat tortor, nec viverra ipsum lectus vel elit. Donec pharetra justo justo, ut aliquet click more nunc convallis quis. Class aptent taciti sociosqu ad litora torquent per conubia nostra, per inceptos himenaeos.

Vestibulum at sem eros. Maecenas sollicitudin, nunc vel tempor efficitur, velit purus porttitor nisi, in venenatis ipsum nunc sit amet dolor. Aliquam tempor ligula viverra ante accumsan, at click here malesuada tortor vestibulum. Quisque semper eget lorem cursus iaculis. Fusce et fermentum erat. Cras scelerisque vel leo non scelerisque. Praesent lacinia sollicitudin est vitae ullamcorper.

Deprimerende wandeling door tolerant Den Haag

keppelOp onregelmatige tijden zie ik, als ik met de hond de Benoordenhoutseweg oversteek richting Haagse Bos, op de Laan van Clingendael een Joods gezin lopen. Meestal vader met een zoon van een jaar of 12, beiden herkenbaar Joods gekleed (lange zwarte jas, zwarte hoed). Heel soms is de moeder erbij. Schichtige passanten met de ogen op de horizon of de grond gericht. Iedere keer weer groet ik ze niet, ik loop aan de andere kant van de Laan, en iedere keer weer zou ik ze aan willen spreken en een blijk van sympathie geven. Ik durf dat niet omdat ze zich gehuld hebben in een ondoordringbare cocon. Bovendien: wat moet ik ze zeggen?

Eergisteren wandelde ik met Mo en de hond naar de Theresiastraat om wat boodschappen te doen. Het was mooi weer en we maakten een omweg naar huis via het Bezuidenhout.

We liepen door een straat waar we nooit eerder samen door liepen en passeerden drie zwaar bewapende politiemensen met kogelvrije vesten. In de straat stonden hoge palen met camera’s. Aan het einde van de straat, bij een t-kruising stond zo’n stalen container op stalen poten zoals je die in Den Haag vaak ziet bij ambassades van risicolanden.

De politiebewakers, twee mannen en een vrouw, stonden voor een laag gebouwtje, tegenover een school waar tientallen ouders wachtten op hun kinderen. Aan het lage gebouwtje viel niets anders op dan de aanwezigheid van de politiemensen. Achter een paar ramen hingen wat foto’s. We liepen door, maar keerden uit nieuwsgierigheid terug om de foto’s te bekijken en de teksten bij de foto’s te lezen. Een kleine vrouw, vooraan in de dertig schat ik, met zwart haar en zwarte ogen wilde op dat moment naar binnen gaan met een kleuter.

Een van de politiemensen kwam naar ons toe: ‘Kan ik u ergens mee helpen?’

We wilden weten wat dit voor gebouwtje was.

Een Joods kinderdagverblijf.

Een Joods kinderdagverblijf tegenover een ‘gewone’ lagere school moet in ons vrije landje blijkbaar zwaar bewaakt worden. Dat overviel ons op deze zomerse, zonnige dag met somberte, verdriet en vooral woede.

We leven in een land waar Joden na synagogebezoek het keppeltje in hun zak stoppen uit vrees op straat lastig gevallen te worden, terwijl moslims ongehinderd op straat, in het openbaar vervoer, op het overheidswerk koketteren met hun geloof. Waar geen Jood het zal wagen met keppel, pijpenkrullen, hoed, zwarte jas, duidelijk herkenbaar als Jood, door de Schilderswijk of het centrum van Den Haag te lopen. Waar ‘kankerjood’ tot het vaste vocabulaire hoort van islamitisch straattuig en je nooit, helemaal nooit hoort dat tegen deze discriminatie opgetreden wordt, maar oh wee als iemand het waagt zich negatief uit te laten over moslims. Dan janken mannen in jurken en vrouwen met sjaaltjes of burka’s in koor over islamofobie. Een land waar leerlingen van het Brabantse Elde College onderweg naar een galafeestje doodleuk zingen dat Joden zo goed branden en de school dat afdoet alsof het een kwestie is tussen de school en de leerlingen. Waar een Joods kinderdagverblijf blijkbaar continu bewaakt moet worden. Waar moslims veertig jaar geleden al doodleuk een leegstaande synagoge kraakten om hun stampvoetend gelijk te halen bij de gemeente Den Haag. Waar moslims het aangezicht van die vroeg-negentiende eeuwse synagoge verziekten met kitsch-minaretpriapen.

De islamitische koekoeksjongen duwen stelselmatig de oorspronkelijke bewoners het nest en ook een synagoge uit. Ze bepalen met hun middeleeuwse, religieuze carnavalsuitdossingen het straatbeeld, maar een Joods gezin moet zich angstig over straat begeven, gelovige Joden moeten zich onherkenbaar in de massa verstoppen en onschuldige Joodse kleuters moeten bewaakt worden door tot de tanden bewapende politiemensen.

De weerstand die moslims in ons land ondervinden valt in het niet tegenover de onderdrukking en angst waar Joden mee geconfronteerd worden.

Volgens mij gaat er iets niet goed in ons vrije landje.

Aron Schoenmaker

Laffe gemeente Den Haag legde krakende moslims geen strobreed in de weg

Moskee Wagenstraat Den Haag
Moskee Wagenstraat Den Haag

De Mescidi Aksamoskee of Aksamoskee aan de Wagenstraat in Den Haag is gevestigd in een voormalige synagoge, gebouwd 1841. Een fraai neo-classicistisch gebouw. Dat gebouw raakte als synagoge in onbruik doordat het aantal Joden in Den Haag geminimaliseerd werd in de tweede wereldoorlog. Met dank aan de genocidale Duitse bezetter. De geschiedenis is bekend. Het aantal Joden in Den Haag werd met hulp van de teutoonse  bendes teruggebracht van 17.000 tot 2.000. In 1975 werd de synagoge gesloten omdat er te weinig gemeenteleden over waren.

Met het verdwijnen van de Joden uit de Den Haag nam het aantal moslims toe. Schrikbarend toe, want toen deze moslims er met de gemeente Den Haag niet uit kwamen waar een tweede moskee te vestigen, kraakten ze doodleuk de synagoge in de Wagenstaat. Kan het symbolischer en gruwelijker: een antisemitische, onverdraagzame en expansionistische religieuze stroming steelt ‘unverfroren’, want dankzij de antisemitische Duitse bezetter, het gebedshuis van uitgemoorde Joden.

Er is weinig fantasie voor nodig wat de reacties uit de hele moslimwereld zouden zijn wanneer een klassieke moskee door een moslimvijandige geloofsgroep zou worden gekraakt. Ze gaan al over de rooie wanneer er een cartoon van Mohammed wordt gemaakt of wanneer iemand de gore moed heeft een afbeelding van die fantasie-allah te maken. Laat staan dat een van hun gebedshuizen via diefstal wordt overgenomen.

Na drie jaar bezetting en moeizame onderhandelingen hebben de moslims betaald voor het gebouw. Daarna kon het definitieve verzieken beginnen. De eerste de beste eigenaar met verbouwplannen van een klassiek pand in de Haagse Binnenstad zal zich door commissie na commissie moeten vechten en vele keren zijn plannen moeten aanpassen totdat het automatenkoffieslurpende, zich vervelende ambtenarenkliekje het sein op groen zet. De subjectieve, gemeentelijke schoonheidscommissies bepalen de norm.

Niet natuurlijk bij de bouwplannen van Haagse moslims. Die konden zonder enig bezwaar van de laffe gemeente naast de gekraakte synagoge twee foeilelijke minaretten neerzetten. Het lijkt wel of die islamitische fallussen bij elkaar geknutseld zijn van omgesmolten Lego-plastic. Ze doen pijn aan de ogen. De oerlelijke priapen steken niet alleen boven de synagoge – ik kan ‘moskee’ voor dit gestolen gebouw niet uit mijn toetsenbord krijgen – maar boven alle omringende gebouwen uit als symbool voor angstig gemeentelijk beleid, misplaatste politieke correctheid en ongebreidelde overname van Den Haag door de isolationistische, onverdraagzame moslimcultuur.

Bertus G. Antonissen

 

Hondengenot

Orca
Orca

Dertig tot vijfendertig jaar geleden, we worden oud, waren de door beperkte financiële spankracht helaas zeldzame vakanties vooral een succes wanneer de kinderen zichtbaar genoten. Als ouders is er geen groter plezier dan het plezier van je kinderen. Kinderen blij, vakantie geslaagd.

Das war einmal..

Kinderen groot, werkzame leven zo goed als afgerond, en 2013 een puppy aangeschaft. Inmiddels is die pup uitgegroeid tot een baal spieren van 40 kilo. Een vervaarlijk hond voor wie niet goed observeert en alleen de kracht ziet. Kijk je hem naar zijn gerimpelde kop met zachtaardig bruine ogen, dan zie je een bonk goeiigheid en verdraagzaamheid.

Verdraagzaamheid is de adequate omschrijving in één woord. Ik kan niets beters bedenken. Een nieuwsgierige allemansvriend.

Wanneer op afstand in bos of op straat iemand passeert blijft hij stil staan observeren. We noemen hem de wijkagent. Vooral boeiend: de smartphone-autisten die op straat staan te appen of sms-en. Zo mogelijk nog fascinerender: GSM-gebruikers die in hun eentje op straat staan te praten. Vroeger het privilege van in zichzelf mompelende ouderen. Nu zie je ze, jong of oud, fietsend of lopend hardop handsfree praten. Onze viervoeter lijkt te denken dat iedereen die in zijn eentje pratend over straat gaat het tegen hem heeft en wil er enthousiast op af.

Niets mooier, zo lijkt, dan omringd te worden door een groep opdringerige kinderen die hem allemaal willen aaien. Kinderen zie je zelden terugdeinzen voor zijn Bokitofiguur. Zij zien niet zijn spieren, maar voelen zijn goeiigheid. De liefde is wederzijds. Soms iets te opdringerig; ook wederzijds.

Vanmorgen gingen we samen met vrienden en hun hond naar het strand bij de Fuutlaan in Den Haag. De bal haalt hij tegen de golven omhoog zwemmend uit het water. ‘Balletje’ is een toverwoord. Als we hem niet tegen zichzelf zouden beschermen, zou hij door blijven rennen en zwemmen tot hij er bij neervalt.

Eenmaal thuis, gedronken en gegeten, gaat hij languit op de bank of vloerbedekking om de rest van de dag in een comateuze slaap te vallen.

Een tevreden hond die genoten heeft en wij, net als vijfendertig jaar geleden, zijn voldaan en gelukkig over het geluk van ons kind op vier poten.

Bertus G. Antonissen