Er valt helemaal niets te lachen als je over alles een mening hebt, april 2016

BoekenkastApril 2016 werd de maand van ziekelijk aandachtzoekertje Ebru Umar. Onze Turkije correspondent Mehmet Murat Abdülhamit schreef twee bijdragen over haar. Terugkijkend veel te veel aandacht. Met alle sympathie voor het vrije woord, Meditatione Ignis gaat over niets anders dan de vrijheid van meningsuiting, kan helaas maar één conclusie getrokken worden: platvloerse, ordinaire, door rijke ouders over het paard getilde, zelfingenomen Ebru Umar is in geen enkel opzicht een navolgbaar rolmodel van het vrije woord. Er moet heel wat gebeuren willen we aan deze dame nog aandacht besteden in ons forum. We hebben, ik spreek voor de hele redactie, geen enkele behoefte haar aandachtsgeilheid te bevredigen. Laat het duidelijk zijn: onderdrukken van de vrije mening, arresteren van journalisten of overnemen van complete kranten is ons een gruwel. Net zoals polariserend gebruik van het vrije woord door Ebru Umar ons een gruwel is. De vrouw is niet okay. Je ziet dat vaker: nieuwe Nederlanders en tweede generatie Nederlanders zijn fanatiek en kritiekloos aanhanger van het land van herkomst, of ze spugen fanatiek in de bron waar ze uit voortkwamen in verwoede pogingen erbij te horen in het nieuwe vaderland. Umar heeft als Libelle en Metro columnist en haar verfoeien van al wat Turks is bij de Nederlandse xenofoben een gewild lezerspubliek gevonden. Gemakkelijk scoren en tegelijkertijd creëert ze, de pen is machtiger dan het zwaard, de maatschappelijke tegenstellingen waar ze tegen te keer gaat. Scheldt een Turk, of welke andere bevolkingsgroep ook, volhardend uit voor ‘nageboorte’, stom en NSB-er en je creëert een steeds hardere tegenstander. Mevrouw Ebru Umar beseft blijkbaar niet dat haar gedrag Turks is als dat van Erdogan; Turkser misschien wel. Ze is een voorbeeld van verbaal fascisme van de ergste soort, maar in het boekje ‘Journalist te koop’ van Arnold Karstens beweert mevrouw Umar dat ze ‘de beste columniste van Nederland’ is. Om met Cruijff te spreken: ‘Ik gun iedereen zijn zelfvertrouwen’ (ging toen over Aad de Mos). Echter, Umar verklaart in één adem door: ‘Mijn zwakte is dat ik het effect van mijn woorden niet besef’. Niet best voor de ‘beste columniste van Nederland’. Mag in het archief onder de ‘I’ van ineffectief schrijven.

Met Ebru Umar vergeleken is Hirsi Ali vele malen intelligenter en veel minder polariserend. Ze kan er ook wat van, maar mocht ze al polariseren, ik vind dat niet, dan is dat op grond van argumenten en feiten en niet op grond van goedkoop, demagogisch schelden en bevooroordeelde clichés. Niet iedereen is die mening toegedaan. Bénédicte Ficq verkondigde in DWDD een heel andere visie. Hans Hoek beschreef in zijn bijdrage ‘Bénédicte Ficq spelprogramma: Wie heeft de langste kalkoennek’, de stuntelige manier waarop Ficq Hirsi Ali afserveerde van de lijst toonaangevende Nederlandse vrouwen. Ficq vond Sonja Barend belangrijker. Lees Hoek’s verhaal en ontdekt verbijsterd waarom Barend volgens Ficq belangrijker is.

Norbertus Herschel, onze geseculariseerde theoloog, beschrijft de parallel tussen de jaren vijftig van de vorige eeuw katholiek fundamentalisme en het religieus fundamentalisme waar we in de 21ste eeuw mee geconfronteerd worden. Een bijdrage met autobiografische trekjes. Altijd weer fascinerend om te lezen. Norbertus filosofeerde – schoenmaker hou je bij je leest dacht ik even – over het fenomeen fundamentalisme in algemenere zin. Een bijdrage met een ernstige toon. Het zij hem vergeven.

April was ook de maand van het referendum over het associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne. Je zou het bijna vergeten. Het tumult in onze videoclipmaatschappij verandert van dag tot dag. Simon Aernout Tire, onze minst betrouwbare redacteur, legt uit dat de onbetrouwbaarheid van de Oekraïense president en de huichelachtige voorvechter van het verdrag, Alexander Pechtold, beiden tot de hoofdmotieven horen waarom massaal NEE is gestemd tegen dat verdrag. Een artikel vol met stuitende onthullingen.

Stephan Krates kon het niet laten te reageren op een boze tweet van Sheila SitalSING: Radio 1 moest haar bellen om te vragen naar de correcte uitspraak van haar achternaam. Krates noemt haar in zijn bijdrage een ‘Surinaams-Hindoestaanse prinses’. Een van de betere, Ebru Umar is de zelfverklaarde beste, columnisten op de Nederlandse postzegel. Dat wel, maar met een elitaire arrogantie. Aandacht, of dat nu in de politiek of in de media is, tilt over het paard. SitalSING is daar een voorbeeld van.

De Fietslogica van Bertus Antonissen is in alle maatschappelijk onrust een kleine oase van rust. Een niemandalletje dat even adempauze geeft.

Antonissen moest opgekropt gif kwijt in zijn relaas over een keffend stoepenschijtertje en de zo mogelijk nog harder keffende hondeneigenaar, een beunhazende Life Coach. Na het lezen van die bijdrage is maar één reactie mogelijk: dat kan die Life Coach in zijn agressieve zak steken. Antonissen had twee columns nodig om het venijn van zich af te schrijven.

Onze nieuwe redacteur Tim van Dool maakte gehakt van een megalomaan kitsch product; het boek (Masters of the Golden Age), 35 kilo boek in een zogenaamd gelimiteerde editie van 2.500 (!) exemplaren. Weggegooid geld, aldus Van Dool. Alles voor te zeggen. Aan de DWDD tafel zaten Wim Pijbes en Matthijs van Nieuwkerk kwijlend te geilen bij dit nonsensboek. Halina Reijn was de enige die nuchter bleef en zich terecht af vroeg ‘Waar laat je zo’n boek?’

Clifford Mead schoot verontrust uit zijn slof toen hij een nieuw aangekomen vluchtelinge van een jaar of 14 hoorde zeggen dat Hollandse jongens maar moeten leren met onderbroek aan te douchen. De wereld op zijn kop. Bij die puber betekent integratie dat Nederlanders moeten integreren in de achterlijke cultuur die ze als ballast in haar dobberend sloepje meenam. Volgende stap: alle Nederlandse vrouwen moeten maar leren met een sjaaltje over hun hoofd over straat te gaan. Toch niet zo’n slecht idee het dragen van die sjaaltjes speciaal te belasten? Misschien kan er ook een onderbroeken-onder-de-douche tax komen.

Wolfgang-Günther Reill, onze psychiatrische medewerker, lost het probleem Sylvana Simons op. Want een probleem vormt deze mevrouw. We worden steeds vaker geconfronteerd met mensen die ons toe vertrouwen dat ze meteen wegzappen wanneer ze Sylvana Simons, een multitalent met expertise op alle gebieden, op de televisie zien. Mevrouw is irritant, maar Reill heeft ontdekt hoe dat komt. Dat betekent niet dat het probleem Simons opgelost kan worden. Dat kan namelijk niet. Alleen een epidemiologische benadering kan de irritatie wegnemen: Sylvana Simons isoleren uit alle publiciteit. Geen geringe klus. Lees over het syndroom Simons. Je zou aandachtzoekers als Ebru Umar en alweter Sylvana Simons in hun drang naar spotlights liever negeren (nee, we gaan niet weer over ‘neger’ beginnen), maar soms kan je niet om ze heen. De emmer verdraagzaamheid wat die geblondeerde Simons betreft is tot de rand gevuld en het punt van doodzwijgen komt steeds dichterbij. Laten we hopen dat de bijdrage van Ferdinand Braun over het discriminerende zwartje ook de laatste is geweest over dit ‘onderwerp’ (nee, we gaan het niet hebben over onderwerpen en slavernij). Deze keer stond Simons in een praatprogramma te ouwehoeren over een gangbang met de muziekentourage van Prince die ze nog net wist te weerstaan. Prince draait zich om in zijn graf.

Mead, het was een boze-Mead-maand stopte werkgever Hans de Boer in de kofferbak. Niet bijstandgerechtigden zijn labbekakken maar meneer borrelpraat De Boer is dat. Het wordt tijd voor een ouderwetse opstand van werknemers omdat werkgevers de oorlog verklaren aan de arbeid. Ik verwacht in de komende jaren veel rumoer.

Antonissen schreef een vervolg op de ontmaskering van W.F.Hermans door Frits Abrahams, voor zover mogelijk een nog betere columnist dan Ebru Umar, in zijn dagelijkse column in het NRC Handelsblad. Antonissen schreef uit eigen ervaring, of liever gebrek aan ervaring, met spijbelende lector fysische aardrijkskunde W.F. Hermans.

Mehmet Murat Abdülhamit, Turkije correspondent Meditatione Ignis, onthulde Erdogan’s besluit niet langer toe te willen treden tot de Europese Unie. ‘Dichtung und Wahrheit’, zo blijkt, ligt bij Meditatione Ignis niet ver uiteen. Soms overlappen ze elkaar.

Frans Ira klaagde Peter R. de Vries aan wegens majesteitsschennis en onthulde tussen neus en lippen door waar die aanstellerige R tussen Peter en De Vries voor staat. Een boze Frans Ira; onze Frans is zelden niet boos. Woede voedt zijn pen.

Op 18 april bekritiseerde H.A.F.M.O. Hoek een wachtgeldpopulisme. Aanleiding: de oplichterij van Wassila Hachchi die op kosten van de Nederlandse belastingbetaler foldertjes uitdeelt voor het besje Hillary Clinton.

Aron Schoenmaker, nieuw bij Meditatione Ignis, gaf een aantal Arabische landen een draai om hun oren vanwege een puur antisemitische motie die ze bij UNESCO indienden. Een motie die geen kans van slagen had, maar wel symptoom is van de anti-Israel houding binnen geldverslindende UN organisaties.

Georg von Fraunhofer bekeek de stamboom van ons koningshuis, waardoor de vraag of ‘ons’ terecht is onvermijdelijk werd. Willem-Alexander is qua bloedlijn 100% Duits. Zijn kinderen zijn 50% Duits en 50% Argentijns. Deze doorbreking van de Duitse bloedlijn zal zeer waarschijnlijk door zijn dochters, zeker door de troonopvolgster, gecorrigeerd worden door de keuze voor de zoon uit een perifeer adellijke Duitse familie. De tijd zal het leren.

Het was weer een boeiende maand.

Dieter Korbjuhn, hoofdredacteur Meditatione Ignis

Willem-Alexander, er lebe hoch, hoch, hoch

Koning Willem I
Koning Willem I

De latere koning Willem I werd 1772 in Den Haag geboren als derde zoon van stadhouder Willem V en prinses Wilhelmina van Pruisen, een nicht van koning Frederik II van Pruisen.

Na de dood van stadhouder Willem V stond Willem I tot 1815 bekend als stadhouder Willem VI.

Willem I die zichzelf 1815 tot Koning der Nederlanden en Luxemburg uit riep was minstens voor de helft Duits. Het hele voorgeslacht was voornamelijk Duits, maar laat ik hem voor het gemak zo Nederlands mogelijk maken en het op 50% houden (hij was verre nazaat van Willem van Oranje, van Duitsche Bloed). Hij trouwde in 1791 zijn volle nicht Wilhelmina van Pruisen, een zuster van Frederik Willem III, koning van Pruisen. Uit dit huwelijk werden vijf kinderen geboren.

Omdat Willem I 50% en zijn vrouw 100% Duits was, waren hun kinderen 75% Duits en 25% onbestemd van herkomst.

Zoonlief Willem II huwde tsarendochter Anna Pauwlona. De tsaren familie had in opeenvolgende generaties ook Duits bloed. Het is dus niet vol te houden dat Anna Pauwlona 100% Russisch was. Laat ik het er toch maar op houden, want anders wordt het te ingewikkeld.

Dus de 75% Duitse Willem II huwde een 100% Russische schone.

Hun kinderen waren dus 37,5% Duits en 50% Russisch. Voor de armetierige rest, 12,5%, waren de kinderen twijfelachtig Nederlands.

De zoon van Willem II en Anna Paulona huwde met de Duitse Emma. Het is nauwelijks nog uit te rekenen, maar er was bij hun kinderen feitelijk geen sprake meer van ‘Neerlandsch Bloed’ dat door de aderen stroomt.

De volbloed Duitser Willem III en de volbloed Duitse Emma kregen geen zoon. Hun dochter Wilhelmina huwde met de Duitser Hendrik. Het is niet voor niets dat deze Duitse koningin het Wilhelmus mei 1932 koos als het Nederlands volkslied. Uit dat huwelijk werd de latere koningin Juliana geboren. Zij huwde met de corrupte vrouwenjager Bernard von Lippe Biesterfeld: 100% Duits.

De geschiedenis komt steeds dichterbij: dochter Beatrix, een volbloed Duitse, huwde met Claus von Amsbergen: Duitser.

Onze huidige koning Willem-Alexander is buiten enige twijfel volledig Duits qua afstamming. Dat hij juridisch en staatsrechtelijk Nederlander is doet daar niets aan af.

Máxima Zorreguieta (Buenos Aires, Argentinië, 17 mei 1971) is de echtgenote van Willem-Alexander. Máxima draagt sinds haar huwelijk bij Koninklijk Besluit de titels van Prinses der Nederlanden, Prinses van Oranje-Nassau en Mevrouw van Amsberg. Sinds het koningschap van Willem-Alexander wordt zij aangeduid als ‘koningin Máxima der Nederlanden’, hetgeen in dit geval een zogenoemde titre de courtoisie is. Máxima is rooms-katholiek, van Argentijnse afkomst en bezit de Argentijnse en de Nederlandse nationaliteit. Die laatste nationaliteit kreeg ze staatsrechtelijk in de schoot geworpen.

Hun drie dochters zijn dus staatsrechtelijk Nederlands, maar qua natuurlijke lijn 50% Duits en 50% Argentijns (er van uit gaande dat de Argentijnse bloedlijn van Máxima meerdere generaties terug gaat. Misschien draagt zij ook wel Duits bloed in zich).

Qua bloedlijn zit er in ons koningshuis al generaties geen spat Nederlands bloed. We juichen dus al meerdere generaties een Duitse familie toe op de Koninginne- en Koningsdagen en zingen een volkslied over een Duitser die trouw is aan de Spaanse koning. Ook vandaag weer.

Dat koningshuis is niet alleen allochtoon; het hele instituut is archaïsch. Nederland behoort tot een handvol landen waar het staatshoofd niet democratisch gekozen maar erfelijk aangesteld is.

Ben ik anti-koningshuis? Honderd procent. Het is van de zotten dat we accepteren dat ons staatshoofd die rol vervult enkel en alleen op grond van de wieg waar hij/zij in geworpen werd. Bovendien een niet-Nederlandse wieg.

Wil ik dan een president? Dat past in alle opzichten meer in de huidige tijd, maar wie dan? Van Agt, Wiegel, Kok, Balkenende, Rutte, Pechtold, Klaver, Halsema, Wilders?

None of the above.

Dan maar liever op de oude, absurde voet door gaan.

Georg von Fraunhofer (Nederduitser)

 

Ebru Umar – je mag alles zeggen, maar het hoeft niet

Ebru UmarEbru Umar schreef voor de Metro van vandaag een column over haar verblijf in Turkije. De eerste keer dat ik een column van haar las. Geen verheffende ervaring. Misschien is de hysterie in deze column te verklaren door de recente gebeurtenissen rondom Umar. Ik gun haar het voordeel van de twijfel omdat ik me niet voor kan stellen dat deze column representatief is voor de stijl van Umar.

De column, met de titel Lieve familie, vrienden en collega’s, is voor de helft een narcistisch dankbetoon aan alle mensen die zich inspannen voor haar terugkeer naar Nederland: ‘WAANZINNIG BEDANKT familie, vrienden en collega’s, WAANZINNIG BEDANKT. Ondanks dat ik jullie zonder uitzondering wegdruk zetten jullie je met man en macht in om mij thuis te krijgen. Ik kan wel janken van dankbaarheid – en doe ik ook hoor, no worries. WAANZINNIG BEDANKT.

Herhaling kan een stilistische keuze zijn, maar de functionaliteit van deze waanzinnig dankende herhalingen ontgaat mij. Mevrouw Umar houdt van hoofdletters. Misschien heeft ze onlangs kritiek gelezen op gebruik van het uitroepteken als middel om het belang van je mededelingen kracht bij te zetten. Umar vond een alternatief voor dat uitroepteken: HOOFDLETTERS.

Ik huiver al tientallen jaren van het adjectief ‘hartstikke’ bij bedankt en geef de voorkeur aan ‘hartelijk’. Umar vervangt hartstikke door ‘waanzinnig’. Daar gaan we maar geen goedkope grapjes over maken.

 ‘Allereerst: SORRY dat ik jullie allemaal, zonder uitzondering af en toe wegdruk en dat jullie tig keer moeten terugbellen om me aan de lijn te krijgen.‘  Weer hoofdletters om te benadrukken hoe zeer het haar spijt dat ze het te druk heeft alle – ‘tig’ – telefoontjes te beantwoorden. Maar ja, ze heeft dan ook ‘dagelijks Mark Rutte, Lodewijk Asscher en Bert Koenders aan de lijn’.

Ik heb zeven dagen om het uitreisverbod op te heffen. Daar wordt aan gewerkt maar laten we eerlijk zijn: dat gaat natuurlijk niet gebeuren. Nog voordat die zeven dagen voorbij zijn, zal ik weer opgepakt worden, deze keer met een andere oorzaak. Weet ik, weet de advocaat, weet elke Turk (én Nederlander) maar mijn ouders zitten in de ontkenningsfase. Ik trouwens ook hoor, dat is het enige wat je kunt doen om niet in te storten.’

Met of zonder hoofdletters, logisch redeneren is niet Umar’s sterkste kant. Zij, haar advocaat, iedere Turk en iedere Nederlander weet zeker dat de Turkse autoriteiten weer een andere grond zullen bedenken om haar op te pakken. Mevrouw Umar noemt dat ‘een andere oorzaak’. De Turken zullen geen ‘oorzaak hebben’ om haar op te pakken, maar een reden.

Haar bewering over haarzelf, haar advocaat, alle Turken en Nederlanders – hoe weet ze dat van al die mensen – is stevig. Maar, tegelijkertijd zit ze in de ontkenningsfase. De logica ontgaat mij.

Mochten de Turkse autoriteiten nog op zoek zijn naar een ‘oorzaak’ om Ebru Umar op te pakken, dan is ze niet te beroerd ze te helpen, want: ‘Maar dan tot slot het volgende: gefeliciteerd nageboorte van een mislukte gastarbeidersgeneratie. GEFELICITEERD. …GEFELICITEERD met jullie totaal mislukte Nederlanderschap. GEFELICITEERD met jullie loyaliteit aan een stel berggeiten uit Turkije, geitenneukers zo je wilt, die jullie volgen zodra ze oproepen tot NSB-gedrag.

Over generaliseren gesproken. Blijkbaar mag een Turkse-Nederlander, of moet ik schrijven Nederlandse-Turk, alle tweede en derde generatie Turken, Nederturken zoals Umar ze noemt, over één kam scheren.

Een van haar tweets gisteren was FUCK YOU NEDERTURKEN. In het NOS journaal en in DWDD lieten ze wel haar IK EET EEN IJSJE tweet zien, maar niet FUCK YOU NEDERTURKEN. Volgens mij een betekenisvollere tweet. Ook een betekenisvolle keuze door de redacties van beide programma’s. Iets om over na te denken.

Blijkbaar wordt niet alleen in Turkije het nieuws gemanipuleerd. De manipulatie daar is duidelijker en minder verborgen dan in ons landje. Aan die Turkse duidelijkheid geef ik niet de voorkeur, maar laten we ons niet heiliger voor doen dan we zijn.

Bedoelde Ebru Umar echt de tweede en derde generatie Turkse Nederlanders uit te maken voor ‘nageboorte‘, of was het een vergissing en bedoelde ze nageslacht? Mocht nageboorte een bewuste keuze zijn, dan is het een walgelijke keuze. Een domme keuze ook.

Dom omdat haar in hoofdletters schelden, een slap aftreksel van het Theo van Gogh venijn waar ze zich zo graag aan spiegelt, niets oplost en alleen leidt tot verdere polarisatie. Turkse Nederlanders mogen haar niet voor rotte vis uitschelden, heel het politiek correcte wereldje spreekt daar schande van, maar FUCK YOU en nageboorte scheldende Umar kan rekenen op support van datzelfde wereldje.

De vader van Theo van Gogh hield zijn zoon meerdere keren voor: ‘Je mag alles wel zeggen, maar het hoeft niet’.

Theo van Gogh noch zijn minder getalenteerde epigoon Ebru Umar zijn wat mij betreft de ideale voorvechters van het vrije woord.

Ebu Umar mag in ons land gelukkig alles zeggen, maar het hoeft wat mij betreft niet. Als ze wil polariseren dan gaat ze haar gang maar; klagen bij succes is echter niet logisch. Het vrije woord kan prachtig ingezet worden voor communicatie. Wanneer je vrije woord alle communicatiedeuren dicht smijt, doe je iets niet goed. Umar kan wat leren van Fidan Ekiz.

Het is mij een gruwel dat de absurde arrestatie van Umar in ons land bijval vindt. Die bijval is ook onderdeel van het vrije woord en moet gerespecteerd worden.

Mehmet Murat Abdülhamit, correspondent Turkije

Fundamentalismefobie ontrafeld

Overspelige echtgenote
Een wantrouwige en een wreedaardige echtgenoot. Roman de la Rose, Frankrijk, 1487-95. Oxford, Bodleian Library, Ms. Douce 195, fol. 66v en 60

Fundamentalistische toewijding aan een geloof was in mijn ogen nooit angstaanjagend, eerder lachwekkend. Fundamentalisme is per definitie achterlijk, want het fundament van het geloof, zonder aanpassing aan nieuwe tijden, is leidraad.

November 1961 werd een overspelig, wat een ouderwets woord, stel in Staphorst ingesmeerd met pek en veren op een mestkar door het stadje gereden. De vaderlandse pers sprak er schande van. Ongetwijfeld werd in menig fundamentalistisch-gristelijke zwarte-kousenhuiskamer triomfantelijk handenwrijvend en met instemming de gereformeerde krant gelezen.

Er werden toen nog niet via smartphones van iedere snottebel films gemaakt. Volgens mij zijn er zelfs geen foto’s van dit volksgericht.

Prinses Irene, toen nog zonder boomschors tussen haar tanden, trad 29 april 1964 in het huwelijk met de Spaanse muis en troonpretendent Carlos Hugo. Ze werd katholiek. Dat pikte het Nederlands-Hervormde wereldje niet. Felle protesten waren haar deel en ze moest voor haar huwelijksceremonie uitwijken naar Rome. Hervormde scholen in Zeeland, Zuid-Holland en op de Veluwe haalden in protest de naam Prinses Irene School van hun gevel.

Een bekend fenomeen: verfoei iemands geloof en fundamentalisme is je deel. Irene huwde in het Roomse hol van de fundamentalistisch-katholieke leeuw.

De maatschappelijke sfeer wordt altijd al verziekt door fundamentalisten, of dat nu gristenen of moslims zijn. Fundamentalistisch vastplakken aan etnische roots is ook zo’n vruchtbare bron van ellende. Zonder te ontkennen dat het bestaat, gaat het mij te ver politiek fundamentalisme te omschrijven.

Angst voor fundamentalisme wordt pas fobisch wanneer het fundamentalisme een mix is van vreemde religieuze starheid en vreemde etniciteit. Twee keer vreemd, dus dubbel eng.

Angst voor fundamentalisme, en fundamentalisme zelf, is gebrek aan vertrouwen in de weerbaarheid van de eigen cultuur. Die moslims zouden wel eens onze maatschappij kunnen gaan overnemen ten koste van onze cultuur. Wat onze cultuur ook zijn mag. Het gouden lam van onze cultuur, de vrijheid van meningsuiting, is zijn glans verloren sinds afwijkende meningen op een piemel getrakteerd moeten worden zoals tegenstanders van vluchtelingenopvang fijntjes scandeerden.

Islamofobie en xenofobie en helemaal de combinatie van beide, nu wordt het ingewikkeld, zijn fundamentalistische angsten. Door wederzijds wantrouwen graven alle partijen zich vast in het fundament van hun overtuiging. Zekerheid voor alles als remedie tegen onbeheersbare angst.

Het zou mij werkelijk worst zijn of godsdienstfundamentalisten met sjaaltjes, burka’s, chassidische bontmutsen, keppeltjes, zwarte jassen en hoge hoeden, of in kaftans over straat gaan. Ieder zijn meug. Ik vind het allemaal prima.

Mij zal het niet raken, afgezien van de verandering in ‘uitzicht’. Je voelt je met al die uiterlijke poespas uit de eerste zes eeuwen van onze jaartelling, of zelfs ouder, vervreemd in je leefomgeving. Tegelijkertijd vind ik het ook een verrijking van de wereld waarin we leven.

Fobie? Geen enkele reden voor.

Er is één grens die al die sprookjesaanbidders met hun archaïsche cultuur niet over mogen: mij hun fixatie opdringen.

Zodra dat gebeurt krijgen ze te maken met de verdediging van mijn fundamentalistisch-atheïstische vrijheid.

Het is maar dat ze gewaarschuwd zijn.

Norbertus Herschel

 

 

Slimmerikje Ebru Umar

Ebru Umar

Je kon er op wachten. Sterker nog: ik verdenk mijn landgenote Ebru Umar er van dat ze naar Turkije ging in de hoop gearresteerd te worden. Altijd goed voor de naamsbekendheid. Laten we wel wezen: wanneer je columnist bent van Libelle, een damesgossipblad, en Metro, lijfblad van treinreizigers, bereik je een beperkte lezersgroep.

Wie is die meneer die naast mevrouw Ebru Umar staat?
Wie is die meneer naast mevrouw Ebru Umar?

Ik had nog nooit van Ebru Umar gehoord; ben dan ook geen dame en reis al jaren niet meer met het openbaar vervoer. De afgelopen week ‘volgde’ ik Umar omdat ze zich mengde in het discours over Erdogan en diens fobie voor satirici. Umar schreef daar een ‘vernietigende’ column over (niet gelezen) en bazuinde over de hele digitale wereld dat ze naar Turkije ging. De ene tweet na de andere ademde een sfeer van ‘Kom me arresteren, kom me arresteren’.

Vreemd, want het is niet lang geleden dat ze de Nederlandse journaliste Fréderike Geerdink verweet dat ze gearresteerd werd in Turkije. ‘Had je daar maar niet als journalist moeten gaan werken’. Blijkbaar kan je het meisje Ebru Umar wel uit Turkije halen (Umar werd 45 jaar geleden in Nederland geboren uit Turkse ouders) maar Turkije niet uit het meisje. Word je als journalist in Turkije gearresteerd, dan is dat volgens Ebru Umar eigen schuld, dikke bult. Had je er maar niet moeten gaan werken. Er gaat een Erdogan fan verborgen in Umar.

Umar’s ouders zijn beiden academisch geschoold, evenals hun kinderen (Ebru maakte een omweg, maar studeerde uiteindelijk af in bedrijfskunde). Een gezin dat behoort tot de maatschappelijke elite; als ik dit modewoord mag gebruiken.

Het is de familie in Nederland voor de wind gegaan. Succes dat je iedereen gunt, maar dat niet voor iedereen is weggelegd.

Ebru ontdekte na tien jaar bedrijfsleven wie ze werkelijk is en wat ze werkelijk wil: columns schrijven. Een energieslurpende en energiegevende bezigheid. Vertel mij wat.

Tweet van Ebru Umar de dag naar haar vrijlating uit een politiebureau
Tweet van Ebru Umar na haar vrijlating uit een politiebureau

Na haar vrijlating uit een Turks politiebureau, waar ze uitzonderlijk goed behandeld is, mag ze Turkije nog niet verlaten en is gekluisterd aan dat land en aan het buitenhuis van de familie.

Ze gaf na haar vrijlating uit het politiebureau een Skype interview.

Een onthullend interview want wat vindt ze van de vele Turken in Nederland die fanatiek aanhanger van Erdogan zijn en een bloedhekel aan haar hebben: ‘Wat kan het mij schelen dat ze mij haten….Ik heb een goede baan. Ga naar Turkije voor (voor?) vakantie. Dat zit er voor de meeste mensen niet in. Er zit veel jaloezie achter. Het zijn ook vaak domme mensen. Als ze slim zouden zijn, zouden ze ook kunnen leven zoals ik’.

Laat mij deze opeenstapeling van stuitende opmerkingen analyseren. Blijkbaar is columnist voor Libelle en Metro een goede baan. Het is maar vanuit welk perspectief je kijkt. Dat mevrouw ‘voor’ vakantie gaat naar Turkije heeft ze, laat ik ook eens wat ongefundeerds schrijven, te danken aan de goede banen van haar ouders en hun buitenhuis in Turkije. ‘Er zit veel jaloezie achter’. Ik sluit dat niet uit, maar hoe weet mevrouw Ebru Umar dat? Heeft ze onderzoeken waar ze naar verwijzen kan? Heeft ze cijfers? Of is het zo, dat Umar oppositie tegen haar schrijfsels gemakshalve van tafel veegt als ‘jaloezie’. Te gemakkelijk, want dat ontslaat haar van de plicht zich te verdiepen in de motieven van Turken die anders denken dan zij. Haar opponenten zijn niet alleen jaloers, maar ook dom, in ieder geval niet zo slim als Umar elitair borstkloppend over zichzelf beweert. Ze was zo ‘slim’ geboren te worden als bevoorrecht kind van succesvolle ouders. Dom van al die andere Turken die in minder succesvolle milieus geboren werden.

Haar reactie ademt van A tot Z uit dat de anderen maar zo moeten zijn als zij: slimmer en succesvoller.

Ik ben benieuwd wat Ebru Umar nu te zeggen heeft over de journalist Fréderike Geerdink.

Zo lang zelfovertuigde slimmerikken als Ebru Umar aanhangers van Erdogan wegzetten als jaloers en dom zullen die aanhangers verharden in hun support van Erdogan en diens dubieuze regime.

Dat kan toch niet de bedoeling zijn.

Mehmet Murat Abdülhamit, correspondent Turkije

 

 

 

 

 

Geniale Sylvana Simons en Lullien Althuisius ontluisteren nagedachtenis Prince

The Artist Formerly Known As Prince
The Artist Formerly Known As Prince

Lullien Althuisius schreef in De Volkskrant, al lang niet meer de beste krant van Nederland, vandaag een sarcastisch stukkie over het onvermogen van De Wereld Draait Door adequaat te reageren op het overlijden van Prince.

MvNBij dat stukkie werd een flauwe foto van Matthijs van Nieuwkerk, met wapperende handen naast zijn voorhoofd, geplaatst. Het lijkt er op dat De Volkskrant en Lullien Althuisius hun kans hebben afgewacht ‘Het Vlaggenschip (De Volkskrant meent dat de spelling vlaggeschip moet zijn) DWDD het onderspit’ te laten delven. Te laat, want die kans nam Meditatione Ignis al meerdere keren.

Wat gebeurde: tijdens het bekende DWDD autocue-ratelintro door Van Nieuwkerk, met naast zich tafeldame Halina Reijn (ik ga haar steeds sympathieker vinden; het was even wennen, maar toch..), fluisterde de redactie in Van Nieuwkerk’s oortje dat Prince was overleden.

Ja, wat moet je dan? Op dat moment kon Van Nieuwkerk maar één ding doen, en dat deed hij in mijn ogen goed: verbijsterd reageren. Reijn sloeg de handen voor de mond, Mart Smeets zat er aangeslagen bij en er vielen stiltes in ADHD-DWDD. Begrijpelijk. Een menselijk moment.

Maar Althuisius (een naam uit het Friese Heeg; herinneringen aan Gerard Reve dringen zich op) vond het allemaal maar niks. DWDD had volgens Lullien Althuisius stante pede het hele programma om moeten gooien en er een Prince special van moeten maken.

Een onmogelijke eis. Zonder dat er allemaal beeldmateriaal en over elkaar tuimelende specialisten beschikbaar waren, lukte het Van Nieuwkerk tussen alle vooraf geplande onderwerpen een impliciet huldebetoon te geven aan Prince.

Mijn waardering.

PAUW had vier uur meer tijd om zich voor te bereiden op herdenking van Prince’s dood. Vier weggegooide uren, want waar kwam de redactie mee op te proppen: met die onvermijdelijke bet- en allesweter Sylvana Simons. ‘Uit die TV’ was mijn eerste reactie. Een reactie die ik twee dagen geleden van een goede vriend ook hoorde: ‘Wanneer ik die Simons op TV zie, zap ik meteen weg’.

Waarom doe ik dat eigenlijk niet? Ben ik te masochistisch om me te beschermen tegen de tenenkrommende walging wanneer ik dat mens op TV zie?

De voorraad boeiende commentatoren is blijkbaar zo armetierig dat redacties in wanhoop maar kiezen voor Simons. Of het nu gaat over racisme en discriminatie, glazen plafonds voor vrouwen, Zwarte Piet (maar wel geblondeerd als een negroïde Wilders op TV verschijnen), het associatieverdrag met Oekraïne of het overlijden van Prince: die mevrouw kan en weet alles.

Ivo Niehe en zijn regisseur Egbert van Hees hadden interessante verhalen over hun ontmoetingen met Prince. Sylvana Simons had niets anders te vertellen dan dat Prince haar ooit uitgenodigd had toe te treden tot zijn musicale entourage.

We kunnen dat helaas niet meer verifiëren maar ik geloof er geen snars van. Simons, alsof ze dagelijks door topartiesten wordt uitgenodigd, sloeg dat aanbod af omdat ze al voor zich zag ‘in een gangbang met de band van Prince terecht te komen’.

(Voor de heel jonge en heel oude lezers van Meditatione Ignis: een gangbang is een seksorgie waarbij een groep mannen, bij voorkeur zwaargeschapen negers, met zijn allen één vrouw in al haar openingen neukt waarna ieder op zijn beurt haar smoeltje volspuit met imponerende kwakken sperma.)

Je moet er toch niet aan denken om met die anti-conceptuele Simons sex te hebben. Ik moet er sowieso niet aan denken speler in een gangbang te zijn. Simons’ natte droom, maar dan niet met de band van Prince.

Simons ‘ontmoette’ Prince nog een keer. Ze waren ‘in dezelfde ruimte’ (ziggo Dome?) en keken elkaar aan. Om zo’n gedegen Prince-expert kan een gerenommeerd praatprogramma niet heen.

Simons zat niet voor niets bij PAUW, want zonder haar cliché-filosofie hadden we nooit geweten dat bij ‘Prince, zoals bij vele genieën, genialiteit en gekte dicht bij elkaar lagen’.

Dat kan je wat Simons betreft niet beweren. Bij haar gekte is genialiteit ver te zoeken.

Mag die mevrouw a.u.b. als curiositeit op sterk water gezet en diep weg geborgen worden in de depots van het Instituut voor Beeld en Geluid.

Ferdinand Braun, Meditatione Ignis media commentator.

UNESCOmpromiterend en de Verdeelde Naties

Tempelberg

UNESCO dreigde afgelopen weekend wat mij betreft definitief de aanspraak op educatieve, wetenschappelijke en culturele autoriteit namens de Verenigde Naties te verliezen.

Vlak voor het weekend kondigde UNESCO drie resoluties aan. Eén werd ingediend door de Russische Federatie. In die obligate resolutie wordt UNESCO opgeroepen een rol te spelen bij de bescherming van archeologische plekken als Palmyra.

UNESCO moet volgens een tweede resolutie zijn rol versterken bij het promoten van een cultuur van respect en verdraagzaamheid.

Lachwekkend in het licht van een derde resolutie met de naam ‘Occupied Palestine’. In deze resolutie wordt verklaard dat de Tempelberg in Jerusalem, moslims noemen dit Haram Al-Sharif, noch Hebron en Bethlehem onderdeel zijn van de Joodse geschiedenis, maar volledig toebehoren aan Palestina. Naar Israël wordt in de geschiedenisvervalsende resolutie verwezen als ‘de bezettingsmacht’. De naam Israël komt in de resolutie niet voor.

De historische plaats Tempelberg, die naam wordt ook niet genoemd in de resolutie, moet gezien worden als volledig behorend tot de islamitische geschiedenis, ondanks de aanwezigheid van de oude muur, restant van een Joodse tempel. De klaagmuur wordt wel in de resolutie vermeld, maar dan alleen tussen aanhalingstekens. Die aanhalingstekens staan niet naast de Arabische naam, Al-Buraq, een verwijzing naar de ten hemel opneming van profeet mohammed.

De indieners van deze resolutie ontkennen de unieke historische band tussen het Jodendom en de Tempelberg waar duizenden jaren de twee tempels stonden en waar Joden van over de hele wereld gebeden hebben. Ze herschrijven simpelweg duizenden jaren geschiedenis en kunnen hiermee niet lager zakken. Een schande voor een educatieve en culturele organisatie.

Carmel Shama Hacohen, Israel’s vertegenwoordigster bij UNESCO: ‘al neemt UNESCO duizend resoluties aan, toch zal Jerusalem als hoofdstad van het Joodse volk een integraal onderdeel zijn van de Joodse geschiedenis. Als UNESCO door gaat op dit pad van leugens en terreur, zal de organisatie uiteindelijk irrelevant worden’.
De Jordan Times meent echter dat Jordanië gezegevierd heeft in deze strijd over Jerusalem.
Joden mogen de site wel bezoeken, maar dan alleen op vooraf afgesproken tijden. Joodse erediensten zullen er niet toegestaan zijn.
De resolutie wordt gesteund door landen als Argentinië, Frankrijk, Spanje, Slovenië, Zweden, India en Rusland.
In Israel wordt de resolutie gezien als een overwinning voor anti-Israel hard-liners. Volgens de resolutie zijn Hebron, een stad waar het Joodse leven een geschiedenis heeft van meer dan 3000 jaar, en Bethlehem, de geboorteplaats van Jezus, een integraal onderdeel van Palestina.
Wil je weten welke landen deze resolutie indienden: Jordanië, Egypte, Libanon, Marokko, Oman, Quatar en Soedan. Allemaal Islamitische landen.
Israel zou ‘fake’ joodse graven op islamitische begraafplaatsen hebben geplaatst.

Afgezien van mijn overtuiging dat ieder geloof nonsens is en geen enkel geloof praktiseert wat gepredikt wordt, is het overduidelijk dat zowel de islam als het christendom beide antisemitische religies zijn.

Deze UNESCO resolutie is niet alleen anti-Israël, maar ook antisemitisch. De steun door landen als Argentinië, Frankrijk en Spanje is te herleiden tot diep geworteld antisemitisme in de Christelijke cultuur.

Luther schreef in al 1543 zijn Von den Juden und ihren Lügen en in 1546, vlak voor zijn dood, een waarschuwing voor de Joden (tegen de joden). Zijn anti-Joodse teksten hadden door Hitler’s naziregime geschreven kunnen zijn.

Wanneer Israël de wapens neer legt zal de staat Israël binnen de kortste keren vernietigd worden; wanneer de omringende Arabische landen de wapens tegen Israël neerleggen, zal het binnen de kortste keren vrede zijn.

Bij de zesdaagse oorlog in 1967, veroorzaakt door de omringende Arabische landen, nam Israël land in beslag om veiliger grenzen te hebben. Waren de Palestijnen daar de dupe van? Ongetwijfeld.

Die inname wordt al vele jaren in de Verenigde Naties veroordeeld. Over alle aanvallen die Israël te verduren heeft werd NOOIT een resolutie aangenomen in de VN.

Israël is omringd door landen waar vernietiging van de staat Israël officieel beleid is. De aanslagen waar Europa afgelopen jaren mee geconfronteerd werd, zijn in Israël dagelijkse kost.

Israël is de enige democratie in het Midden-Oosten. Dat stemt tot nadenken.

Er is ook nog goed nieuws: driekwart van de stemgerechtigden kwam niet opdagen bij de stemming over deze verwerpelijke resolutie. Van degenen die wel kwamen stemde de helft tegen.

Jordanië, Egypte, Libanon, Marokko, Oman, Quatar en Soedan kunnen dat als een duidelijk signaal in hun zak steken.

Verspilling van tijd.

Aron Schoenmaker, Midden Oosten correspondent Meditatione Ignis.

Wachtgeldpopulisme

Wassila Hachchi

Je moet er niet aan denken dat regeringen en parlementen tientallen jaren in dezelfde combinatie actief zijn. Laat die ellende maar beperkt blijven tot Cuba, Zimbabwe en Rusland.

Basis van democratie is, dat er regelmatig een stoelendans plaatsvindt met wisselingen van de wacht.

Gebeurt dat niet dan schort er wat aan het democratisch proces.

Die wisselingen van de wacht gaan gepaard met maatschappelijke onzekerheid voor hen die in de politiek acteren. Er is daarom een regeling die een bepaalde tijd continuïteit van inkomen garandeert na afloop van de politieke carrière: de wachtgeldregeling.

Zou dat wachtgeld niet bestaan, dan zouden gekwalificeerde mensen het niet in hun hoofd halen de politiek in te gaan en zouden in het parlement alleen nog maatschappelijk kanslozen als Harry Intifada Van Bommel, gefrustreerde fractieverlaters als Tunahan Kuzu en Selçuk Öztürk, en slordigen als Henk Krol zitten.

Bij iedere financiële vangnetregeling bestaat de kans op misbruik. Luister maar naar graaiende, belastingontwijkende werkgeversvoorzitter Hans de Boer en zijn klacht over labbekakken in de bijstand.

Hoewel het gemene volk tandenknarsend kijkt naar de wachtgeldregeling voor ex-politici, zijn mij geen voorbeelden bekend van misbruik, met uitzondering van D’66 kamerlid Wassila Hachchi.

De stunt die mevrouw Hachchi uithaalde is uniek. Deze parasiet had geen zin meer in de Tweede Kamer en koos voor onbezoldigd foldertjes uitdelen voor Hillary Clinton in de Verenigde Staten. Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn van de wachtgeldregeling. Dat kamerleden wachtgeld krijgen wanneer ze bij verkiezingen buiten de boot vallen is verdedigbaar, maar halverwege de rit geheel vrijwillig de pijp aan Maarten geven en dan de wachtgeldmunten in je gretige klauwtje laten vallen, is van geen kant verdedigbaar.

Echt verbaasd ben ik natuurlijk niet. Ging de fractievoorzitter van Wassila Hachchi niet gratis in het privévliegtuig van een vriendje naar de Oekraïne om het Nederlandse kiezersvolk te overtuigen dat we vóór het associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne moesten stemmen? Een vergeefse tocht, want de uitslag van het referendum was overtuigend NEE. Ik stemde voornamelijk NEE vanwege die actie van Pechtold en vanwege de belastingontwijking door miljardair en president van Oekraïne Porosjenko.

Het was natuurlijk geen toeval dat het vriendje van Pechtold zakelijke belangen heeft in Oekraïne. Pechtold ‘vergat’ deze gesponsorde vlucht te melden. Hij had het te druk. Zo zie je maar: het verschil tussen Jos van Rey van de VVD die nu voor de rechter staat wegens corruptie en Alexander Pechtold is niet groot.

Ook dat verbaast niet: Pechtold komt immers uit de wereld van kunstveilingen. Wat in die wereld aan gerotzooid wordt is als in een spannende thriller te lezen in Peter Watson’s Sotheby’s, the inside story. Een aanrader voor iedereen die het karakter van Pechtold beter wil begrijpen.

Terug naar het wachtgeld..

Alle anti-wachtgeldpopulisten kropen sinds het misbruik door Wassila Hachchi uit hun holen om te fulmineren tegen de wachtgeldregeling. Ten onrechte. Liever wachtgeld betalen aan Hachchi dan het risico dat het parlement en de regering toevluchtsoord worden voor verliezers.

Eén Harry van Bommel in ons parlement is al meer dan genoeg.

Hans A. F.M.O. Hoek, politiek commentator

Peter R. de Vries aangeklaagd wegens majesteitsschennis Willem-Alexander

Peter Ranzig Ruftend Riool de Vries
One tweet tells more than a thousand words

Wat valt die meneer De Vries hier door de mand, want wat betekent die tweet van hem:

  1. dat hij die humor van Jan Böhmermann over Recip Erdogan maar niets vindt (dat mag natuurlijk);
  2. dat hij de boosheid van Recip Erdogan terecht vindt (dat mag natuurlijk niet);
  3. dat hij Willem-Alexander met deze vergelijking meer beledigt dan Böhmermann deed met Recip Erdogan;
  4. dat hij niets begrijpt van de intentie van Böhmermann;
  5. dat hij niets begrijpt van de context waarin dat gedichtje van Böhmermann gezien moet worden;
  6. dat hij een journalist van niks is, want gespeend van enige solidariteit met in Turkije gevangen journalisten;
  7. dat hij geen snars begrijpt van vrijheid van meningsuiting.

Nee, onze publiciteitsgeile allesweter maakt een stomme vergelijking tussen Erdogan en Willem-Alexander. Er valt niets te vergelijken, want tussen Erdogan en Willem-Alexander is geen enkele andere overeenkomst dan dat het beiden mannen zijn en dat beiden staatshoofd zijn. Zelfs tussen de twee vormen van staatshoofdschap zijn meer verschillen dan overeenkomsten. Hoeveel macht heeft Willem-Alexander? Heel weinig. Hij kan dus ook geen macht misbruiken, zoals Recip Erdogan dagelijks doet. Gooide Willem-Alexander journalisten in de gevangenis, nam hij De Volkskrant (ik noem maar wat) over en ontsloeg de hele redactie om die te vervangen door hem welgezinde hoernalisten? Stuurt Willem-Alexander het leger af op opstandige Limburgers? Stuurt Willem-Alexander ‘s nachts gevluchte Belgen terug de grens over?

De vergelijking die Peter R. de Vries maakt is regelrechte belediging. Van een bevriend staatshoofd? Nee, van ons staatshoofd. Ik klaag hem bij deze aan.

De Vries was dronken toen hij die tweet schreef of leed door een andere oorzaak aan verstandsverbijstering.

Maar goed, ik heb van die man al nooit een hoge pet op gehad, met uitzondering van zijn sponsoring van het ontwikkelingswerk in Afrika door zijn dochter. Toen ik dat enkele jaren geleden hoorde, ben ik met een schone Peter R.de Vries lei begonnen en veegde alle eerdere irritaties weg. In één klap heeft deze nep-journalist die lei weer van kant tot kant, op voor- en achterzijde besmeurd.

Ik schrik er van dat 185 onnadenkende mensen zijn tweet ‘geliked’ hebben. Daarnaast hebben 148 mensen deze stupiditeit ‘geretweet’. Ik bid op mijn knieën dat die retweets plaatsvonden uit ergernis, maar vrees dat het digitale schouderklopjes zijn, van: ‘Goed gedaan Peter’. Peter staat niet alleen met zijn gezonde volksgevoel.

Erdogan, onverdraagzame semi-dictator, fundamentalistische moslim, moordenaar van Koerden, de man die Syrische vluchtelingen terug de hel in stuurt en de man die de EU zes miljard afperst over de ruggen van vluchtelingen, kan rekenen op de steun van Peter R. de Vries.

Laat ik toch de tweet, hoe stom dan ook, van deze journalist/gefaald politicus/beunhazende voetbalmakelaar beantwoorden: het zou mij werkelijk worst wezen wanneer de #Erdogan-uitspraken over Willem-Alexander gingen. Men doet maar.

Vind ik dat gedicht van Böhmermann leuk? Ik geef toe dat ik er even om geglimlacht heb. Niveau van het betere sinterklaasgedicht. Waardeer ik de profaniteit van het gedicht? Niet echt. Binnen de context van Erdogan die de vrije meningsuiting in zijn land met geweld en gevangenisstraffen om zeep helpt, waardeer ik het gedicht zeer. Ik wou dat alle cabaretiers aller vrije landen zich verenigden en Erdogan bedolven onder duizenden profaan scheldende gedichten. Kom maar op met de cabareteske creativiteit en smoor die fundamentalistische griezel onder smaad op smaad. De man is belachelijk en iedere cartoon die zijn belachelijkheid toont zal ik uitknippen en ophangen.

Ik vond destijds die sketch door Hans Teeuwen waarin hij Beatrix anaal nam waarna hij in haar gezicht klaar kwam – ‘alsof je op een rijksdaalder spuit’ -de grens van goede smaak overschrijden, en niet leuk. Maar wat heerlijk dat dat in ons land kan.

Wat heerlijk dat ik in ons land zonder represailles, alhoewel: met die De Vries weet je het maar nooit, eindelijk mag onthullen waar die aanstellerige R. in de naam van Peter de Vries voor staat: RANZIG RUFTENDE RIOOLJOURNALISTIEK.

Frans Ira

 

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] trekt aanvraag EU lidmaatschap in

Recip Erdogan

Gisteren had ik de eer mijn gewaardeerde president Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] uitgebreid te spreken. Wij kennen elkaar al vanaf de vroege schooljaren en zijn elkaar sinds 1960 nooit langdurig uit het oog verloren.

In de tijd dat Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] burgemeester  was van Istanbul, van 1994 tot 1998, mocht ik achter de schermen optreden als zijn persoonlijke secretaris. Ik heb zijn kinderen Ahmet Burak, Sümeyye, Esra en Necmettin Bilal allen op schoot gehad. Helaas zijn mijn vrouw en ik kinderloos gebleven doordat er een fout begaan werd bij mijn besnijdenis, ik treed liever niet in details over deze pijnlijke geschiedenis, waardoor wij de kinderen van Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] en zijn vrouw Emine Gülbaran ook als onze kinderen beschouwen.

Mijn leven heeft vanaf mijn geboorte in 1956 in Kasımpaşa in de schaduw gestaan van Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn]. Ik kende toen mijn plaats en ken en accepteer die nu nog. Het is een eer Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] te dienen.

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] was een zeer verdienstelijk voetballer bij de voetbalclub van Kasımpaşa. Ik bracht het niet verder dan ballenjongen en persoonlijke verzorgen van Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn]. Hij heeft mijn zorg voor hem altijd zeer gewaardeerd. Alle shirts die hij na wedstrijden ruilde voor zijn shirt, verhalen gaan dat tegenstanders zijn shirts vanwege de penetrante geur meteen weggooiden, heeft hij mij geschonken. In 2015 heb ik die shirts tegen opbod laten verkopen op een veiling ten gunste van het Turkse fonds voor veteranen in de strijd tegen de Koerden.

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] heeft mij gisteren medegedeeld niet langer geïnteresseerd te zijn in aansluiting van Turkije bij de Europese Unie.

De manier waarop in Duitsland, een land dat economisch overeind gehouden wordt door bijna 5 miljoen nijvere Turken, Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] wordt geschoffeerd in zogenaamd komische televisie programma’s is Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] een doorn in het oog.

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] vindt het onbegrijpelijk dat met hem de draak gestoken wordt terwijl ‘die dikke Angela’ meer dan voldoende inspiratie zou moeten bieden voor zogenaamd komische televisiepersoonlijkheden. ‘Die afzichtelijke, bolle Oost Duitse zou als het aan mij lag onmiddellijk gesluierd door het leven moeten, en dat niet uit islamitische overwegingen’.

Recep Tayyip Erdoğan’s [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] besluit niet toe te treden tot de EU is niet ontstaan naar aanleiding van de in Duitsland over hem uitgestorte vulgariteit. Zijn besluit groeide de afgelopen jaren en werd door dat gedoe in Duitsland slechts versneld.

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] voelt er niets voor in de toekomst als lid van de Europese Unie mee te moeten betalen aan het economisch overeind houden van Griekenland. ‘Dat land heeft vier eeuwen lang onder ons regime kunnen floreren. Zonder onze Turkse cultuur hadden de Grieken souvlaki noch szatziki gekend’.

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] ziet Griekenland als een afvallige provincie van Turkije. ‘Die Grieken, eigenlijk zijn het Turken, zijn pas sinds medio 19de eeuw zelfstandig, of liever: ze pretenderen zelfstandig te zijn, maar in feite hebben ze nog geen moment werkelijk op eigen benen kunnen staan’.

In de vier eeuwen dat Griekenland, samen met de landen rondom de zuidelijke Middellandse Zee, de landen rondom de Zwarte Zee, Syrië, Egypte, Perzië, Koeweit en Cyprus, grote delen van Saoedie-Arabië (inclusief Mekka), Macedonië, Servië en Kroatië tot het Ottomaanse Rijk behoorden, heerste er vrede en welvaart.

Volgens Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] hebben de Turken vier eeuwen lang aangetoond dat ze in staat zijn een uitgebreid rijk tot welvaart te brengen. ‘Deelname aan de Europese Unie waar we, zo vrees ik, een ondergeschikte rol krijgen ten opzichte van de noordelijke Europese landen, met name Duitsland, de Scandinavische landen en Nederland, doet geen recht aan de prominente rol die Turkije in de geschiedenis gespeeld heeft’.

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] werkt aan een nieuwe politiek voor de nabije toekomst. Sinds 1974 maakt Turkije weer de dienst uit in Cyprus; helaas slechts de helft van Cyprus.

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn], een groot vriend van Poetin, is van mening dat Turkije net zo veel recht heeft op geheel Cyprus als Rusland recht heeft op De Krim: alle recht dus.

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] overweegt, eerst langs diplomatieke weg, Cyprus, Griekenland, Macedonië en Albanië weer in te lijven bij Turkije. Mocht dit niet langs politieke weg mogelijk zijn, Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] trekt daar tot 2020 voor uit, dan zal Turkije niet schromen deze landen militair in te lijven.

Volgens Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] is de Europese Unie politiek en militair een wassen pop en te laf zijn ingrijpen in Griekenland, Cyprus, Macedonië en Albanië met militaire middelen te bestrijden. Voor eventuele economische sancties is hij niet bang. De economie van Turkije is nu al een van de succesvolste in de zuidelijk Europese en de Arabische wereld. De voorspellingen duiden op een sterke groei de komende jaren.

Wanneer de onrust in Syrië voort duurt zal Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] nog dit jaar met grondtroepen ingrijpen en Syrië inlijven bij het Turkse rijk. ‘Dat scheelt ons een hoop nachtelijk gesleep met Syrische vluchtelingen’.

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] werkt aan een nieuw volkslied voor Turkije. Binnenkort zal een gedichtenbundel van zijn hand verschijnen. Hij schrijft al sinds begin jaren zeventig van de vorige eeuw gedichten. Hoewel Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] een groot tegenstanders is van het communisme ziet hij in Stalin een rolmodel als dichter, toneelschrijver en staatsman.

De inname van Mekka is voor Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] een droom. Hij durft nog niet te denken aan vervulling van die droom, maar sluit dit in de verre toekomst niet uit. Hij acht de kans groot dat Israel voor het midden van de 21ste eeuw helemaal van de kaart is verdwenen.

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] zal daar in ieder geval zijn uiterste best voor doen. ‘Ik veracht Duitsland om de racistische wijze waarop mijn landgenoten bij de Teutonen dag in dag uit gediscrimineerd worden, maar bewonder dat land om de daadkracht waarmee het Joodse probleem tijdens het nazibewind werd aangepakt. Ik betreur nog iedere dag dat de geallieerden roet in het eten gooiden waardoor deze klus niet afgerond kon worden’.

Alle verplichtingen die de EU op legt om lid te worden, lagen als een loden last op de schouders van Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn]. Hij richt zich nu op het ballen van een stevige vuist tegen de EU door een onverslaanbare macht aan de zuidgrens van de unie te creëren.

Volgens Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] zal Europa ooit spijt krijgen van de jarenlange vernedering van Turkije. Hij roept alle Turken die zich gevestigd hebben in de EU op naar het moederland Turkije terug te keren.

Recep Tayyip Erdoğan [ˈrɛdʒɛp ˈtɑːjip ˈɛrdɔːɑn] is er van overtuigd dat deze exodus uit de EU de doodsteek zal zijn voor de Europese economie.

Mehmet Murat Abdülhamit, Turkije correspondent Meditatione Ignis