Kokerkijker Victor Lamme pleegt praatjes

 

De vrije wil bestaat nietVictor Lamme – moordschreeuwende aanklager en rechter in het euthanasiedrama van Hannie Goudriaan – heeft weer van zich laten horen. Liever had ik geen woord meer besteed aan deze minkukel van een professorandus. Meneer trad deze keer op het podium via een ingezonden brief in het NRC Handelsblad. Een brief die zin voor zin discutabel is. Vrijwel uit iedere zin borrelt de gereformeerde geest van Lamme op als uit een broeiende beerput.

De professorale kokerkijker probeert via zijn brief op beledigende wijze zand te strooien in de ogen van de intelligente lezer. Hoe aanmatigend kan een mens zijn. Lamme loopt in zijn brief ‘Pas op! Sluikreclame voor euthanasie‘ vooruit op het door hem te verrichten, veel te zwaar gesubsidieerde, hersenonderzoek. Dat hersenonderzoek zal, volgens Lamme, zelfs invloed hebben op marketing.

Marketing: een stokpaardje van de ontspoorde prof. Zijn ingezonden brief pretendeert de marketing rondom euthanasie te onthullen. Voor de goede lezer onthult die brief slechts één ding: het ontregelde brein van de hersenonderzoeker.

In hoeverre worden marketingtechnieken gebruikt in het propageren van euthanasie?, zo vraagt Lamme zich af. De beste man zet bij deze inleidende zin meteen de toon door het gebruik van de woorden ‘marketing’ – suggereert een commercieel doel (markt) – en ‘propageren’. Er wordt dus volgens Lamme propaganda gemaakt voor euthanasie als een commercieel doel.

Let wel: hij schreef zijn dubieuze brief naar aanleiding van de documentaire over de Levenseindekliniek.

Een succesvolle campagne begint met het trekken van aandacht. Elk jaar organiseert de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE) een ‘week van de euthanasie’, en de laatste editie was met de documentaire De Levenseindekliniek wat aandacht betreft een groot succes (toegegeven, daar ben ik mooi ingetuind door bij De Wereld Draait Door te gaan zitten).

Lamme’s bezwaar tegen het succes van de ‘campagne’ betreft het doel van die campagne. Met name over ziekte en gezondheid worden vaak campagnes gevoerd. Denk maar aan de hart-, nier-, reuma-, aidsstichtingen. Nooit stond er een professorandus op die zijn professorale gewicht – bij Victor Lamme kan je nauwelijks nog spreken van enig gewicht – inzette om bezwaar te maken tegen het ‘trekken van aandacht’.

Victor Lamme maakt doordrammend bezwaar tegen de euthanasiepraktijk van de Levenseindekliniek en is daarom alleen al tegen het succesvol trekken van aandacht.

Het ergste is nog dat meneer Lamme ‘mooi’ in die aandachttrekkerij ‘getuind’ is ‘door bij De Wereld Draait Door te gaan zitten’. Hier moet ik natuurlijk denken aan het boek, nauwelijks meer dan een brochure, dat Victor Lamme schreef met de titel: De vrije wil bestaat niet. Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat een man die zich onder andere voordoet als wetenschapper met kennis over marketingmechanismen en die de beperkingen van de vrije wil kent, zich als een mak lam, gemanipuleerd door de marketingstrategie van euthanasievoorstanders, naar de DWDD-slachtbank liet leiden?

Ongeloofwaardige kletskoek, meneer Lamme! Mocht het waar zijn dan diffameert Lamme zichzelf (als het niet waar is trouwens ook).

Niets, helemaal niets schrijft Victor Lamme over zijn walgelijke beschuldiging van moord aan het adres van de Levenseindekliniek. Of, is het misschien zo, dat de vrije wil van Lamme zo zeer geëlimineerd is, dat hij zelfs niet meer verantwoordelijk is voor wat hij uitkraamde bij DWDD? De ondertitel van zijn brochuretje wordt nu relevant: ‘Over wie er echt de baas is in het brein’. Is dat wat Lamme betreft Matthijs van Nieuwkerk? Het zal toch niet waar zijn.

Lamme tuinde helemaal niet in de ‘succesvolle campagne om aandacht te trekken’ door ‘bij DWDD te gaan zitten’. Nee, Victor Lamme tuinde in zijn, van enige vrije wil gespeend, verlies van regie over zijn brein door moord-onzin te delibereren. Jammer dat Lamme, ook na geruime tijd, geen excuus voor deze aantijging uit zijn pen kan krijgen.

Ik raad iedereen die de DWDD uitzending miste aan via uitzendinggemist.nl alsnog te kijken. Lamme staat in de discussie met de Levenseindekliniek alleen op zenden, zenden, zenden en geen moment op ontvangen. Je krijgt bijna plaatsvervangende schaamte.

Lamme: ‘In marketing wordt op emotie gespeeld, bij voorkeur met een mooie slogan. ‘Bij ieder leven hoort een waardig einde’, staat op de website van de NVVE. Leg dit naast de angst en onzekerheid die bij veel ouderen leeft: hun medische behandelingen zijn verspilde moeite en geld, in het verzorgingstehuis wacht de vierentwintiguursluier, alle thuiszorg is wegbezuinigd. Hoeveel ‘mooier’ is het dan om de kinderen niet tot last te zijn en ‘de regie in eigen handen te nemen’?’

Niet alleen in marketing wordt op emotie gespeeld. Dat doet Lamme zelf ook door te spreken over ‘gedwongen euthanasie’ en ‘moord’. In marketing gebeurt dat ‘bij voorkeur met een mooie slogan’. Dat kan je van Victor Lamme’s blaten niet zeggen.

En dan die ‘angst en onzekerheid die bij veel ouderen leeft’. Een transparante discussietechniek waar Lamme mee door de mand dondert. Mag ik het vragen: heeft Lamme daar onderzoek naar gedaan?

‘Bij veel ouderen’? Victor, mag ik ook wat cijfers en feiten van je weten? Het zal toch niet zo zijn dat je als een dominee op de kansel fraaie volzinnen over een fictie staat te prevelen enkel en alleen om je gehoor te imponeren en intimideren? Dat schurkt wel heel erg aan tegen marketingstrategie.

Ik weet niet waar de leeftijdsgrens ligt voor ‘oudere’, maar ik heb op mijn 68ste die ‘angst en onzekerheid’ niet.

Vierentwintigsuursluier, alle thuiszorg wegbezuinigd‘ is verkiezingstijdpopulisme, of komt er ineens een rudiment empathie bij Victor Lamme tevoorschijn?

Ouderen en hun kinderen die in gezamenlijk overleg de moeilijke keuze voor euthanasie maken, krijgen van Victor Lamme een trap na met zijn verdachtmaking ‘Hoeveel ‘mooier’ is het dan om de kinderen niet tot last te zijn en ‘de regie in eigen handen te nemen’?’. 

Ik weet niet hoe de verhoudingen liggen in de familie Lamme, maar enige vrees is op zijn plaats. Ziet hij zijn ouders als een ‘last’ en hoopt hij stiekempjes dat ze ‘de regie in eigen hand nemen’ en zo snel mogelijk de zachte-dood-spuit in de arm accepteren? Misschien gaat Lamme gebukt onder vrees dat zijn kinderen hem, zodra zijn faculteiten nog verder afnemen dan nu al het geval blijkt te zijn, stante pede geruimd willen hebben. Arme Victor.

Het wordt steeds grover in Lamme’s brief; de man ontspoort met: ‘Een andere veelgebruikte marketingtechniek is het simpelweg laten zien dat andere mensen het product gebruiken, bij voorkeur een beroemdheid. In de documentaire van de levenseindekliniek zien we drie mensen die euthanasie laten plegen, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Op de website van de NVVE pronken bekende Nederlanders die een wilsbeschikking hebben ingevuld; pure celebrity endorsement.’

Hier verdient deze nep-professor echt een draai om zijn oren, en wat ben ik graag degene die hem geeft. Victor Lamme doet hier wat hij anderen verwijt: volledig spelen op de, negatieve, emotie. Euthanasie is in de ogen van de malloot een ‘product’. Euthanasie wordt volgens deze nare man niet verricht of uitgevoerd, maar ‘gepleegd’.

Nu begrijp ik waarom de engerd geen excuus aanbood voor zijn moord-aantijgingen in DWDD. Hij gaat er namelijk, slechts beperkt verhuld, gewoon mee door. Moord ‘pleeg’ je namelijk; euthanasie niet. Of ‘pleegt’ Victor ook onderzoek? Loopt hij op zaterdagmorgen achter zijn Lidl-karretje boodschappen te plegen? Pleegt hij een ritje in zijn auto? Misschien worden er in het wereldje van deze lamzak ook operaties gepleegd. Gerieflijk woordgebruik indien de patiënt onverhoopt overlijdt.

Laten we het er maar ophouden dat meneer praatjes ‘pleegt’.

Is het gebruik van ‘plegen’ in relatie tot euthanasie een onbedoelde, betekenisloos verkeerde woordkeuze? Ik houd die optie open. Zeker bij een man die op zijn website over onderzoek naar het bewustzijn formuleert: ‘Waar ik achter probeer te komen is wat bewustzijn nou eigenlijk precies is..

De eerste de beste brugklasser krijgt van zijn leraar Nederlands een dikke rode streep onder ‘nou eigenlijk precies’ wanneer dat gebruikt wordt in een opstel.

Laat ik altijd gedacht hebben dat er een directe relatie moet bestaan tussen wetenschapsbeoefening en zorgvuldig taalgebruik. Dit roept vraagtekens op over de zorgvuldigheid van Lamme’s wetenschappelijke werk. Niet alleen zijn onzorgvuldig taalgebruik, maar ook zijn veel te snelle moord-conclusie, zijn onbeholpen discussiëren bij DWDD en nu het ingezonden wanproduct in NRC Handelsblad ondermijnen zijn wetenschappelijke geloofwaardigheid.

Het oordeel onzorgvuldig taalgebruik over zijn ‘euthanasie plegen’ is de vriendelijkste optie. Ik denk echter dat er heel wat anders aan de hand is. De professorandus psychiatrie en psychologie, de onderzoeker van het bewustzijn en de vrije wil, kan euthanasie, in welke vorm dan ook, alleen zien als een misdaad; en misdaden die verricht je niet, die voer je niet uit, maar die ‘pleeg’ je.

Laat ik proberen zorgvuldiger dan Victor te zijn, een kleine moeite, bij de integrale behandeling van zijn flutbrief: ‘Laten mensen zich door deze mix van emoties en sociale druk werkelijk tot euthanasie verleiden? Marketingmechanismen beïnvloeden ons gedrag van de aankoop van een iPhone tot het stemmen op een politieke partij. Als in de krant staat dat een bekend persoon zelfmoord heeft gepleegd, volgt vaak een epidemietje van mensen die ook zelfmoord plegen. Zo besmettelijk is gedrag, zo makkelijk wordt zelfs het meest wezensvreemde besluit ‘normaal’. Een vrouw mailde mij dat ze in haar woongroep moest uitleggen „waarom haar euthanasieverklaring nog niet was ingevuld”.

Je door een mix van sociale druk en emotie laten ‘verleiden’ tot euthanasie? Alsof mensen kiezen voor een zelfgekozen dood omdat ze daartoe verleid worden. Victor Lamme beantwoordt de door hem zelf gestelde vraag niet rechtstreeks, maar suggestief impliciet. Hij populariseert er vrolijk op los met zijn maffe vergelijking tussen euthanasie en de aankoop van een iPhone of de keuze voor een politieke partij.

Zo’n oppervlakkige zak die met het grootste gemak de zorgvuldigheid van de Levenseindekliniek en van de familie Goudriaan moord noemt, en de mechanismen die leiden tot de keuze voor euthanasie vergelijkt met de aankoop van een iPhone, mag niet serieus genomen worden. Helaas is het zo dat ieder jaar studenten in de klauwen van deze vooringenomen, onwetenschappelijke charlatan gedreven worden. Zorgwekkend. Heeft de man een leidinggevende bij de UVA? Zo ja, dan is het tijd voor een indringend functioneringsgesprek. De prof. is geen boegbeeld voor de universiteit om trots op te zijn.

Vooringenomen is Victor Lamme zeker: Een vrouw mailde mij dat ze in haar woongroep moest uitleggen „waarom haar euthanasieverklaring nog niet was ingevuld”.

Lamme citeert hier uit effectbejag. Laat ik mijn vooringenomenheid daar tegenover stellen en die vraag op mijn wijze interpreteren. Werd hij misschien gesteld uit zorg voor deze mevrouw? Ik verplaats mij in de gang van zaken binnen de woongroep. Zich verplaatsen in anderen is niet een van de sterkste vaardigheden van de crimineel Victor L.

In die woongroep ziet men ongetwijfeld keer op keer oude mensen die een lange worsteling voeren met het levenseinde. Kan het zo zijn, probeer het eens Victor, dat men die mevrouw met de vraag over de euthanasieverklaring probeerde te behoeden voor zo’n worsteling, of haar in ieder geval duidelijk te maken dat het ook anders kan?

Nee, onwetenschappelijk bevooroordeelde Victor L. ziet maar één mogelijkheid: die mevrouw wordt met op de emotie spelende marketingstechnieken gedwongen zich zo snel mogelijk dood te laten spuiten om haar kinderen te ontlasten en opdat er plaats is, commercieel aantrekkelijk, voor een opvolgster in de woongroep. Kassa!

Victor Lamme: ‘Dat euthanasiemarketing succesvol is, blijkt vooral uit cijfers. Waar de sterfte nauwelijks toeneemt is het aantal meldingen van een uitgevoerde euthanasie tussen 2010 en 2014 met 69% gestegen. Het aantal leden van de NVVE stijgt elk jaar; tussen 2008 en 2014 hebben meer dan 137.000 mensen een wilsbeschikking ingevuld. De NVVE kan zonder meer worden genomineerd voor een Effie, de prijs voor effectiviteit van een campagne.’

Daar heb je hem weer: ‘euthanasiemarketing’. Wat een engerdje die Victor L.

Tussen 2010 en 2014 steeg het aantal meldingen van euthanasie met 69%. Het aantal leden van de Nederlandse Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie stijgt elk jaar. Hoera, denk ik dan. Steeds meer mensen vinden de weg naar een waardig overlijden, en nemen zelf de regie in handen.

We hebben allemaal niets te zeggen over onze aankomst in dit leven. Hoe prachtig dat ieder voor zichzelf de keuze kan maken hoe het leven te verlaten. In mijn ogen een grote stap voorwaarts in zelfbeschikkingsrecht en beschaving.

Het aantal sterfgevallen steeg namelijk in de door Victor Lamzak genoemde periodes niet. Er was een verschuiving van ‘natuurlijk’ overlijden naar euthanasie. Overlijden, werd vermindering van lijden. Victor Lamme moet zich realiseren dat wanneer de medische kennis het leven, en helaas daardoor vaak ook lijden, kan verlengen die kennis ook ingezet moet kunnen worden om op verzoek van de patiënt dat lijden te stoppen. Daar heeft marketing niets mee te maken; zorgvuldige medische begeleiding en vrije keuze wel.

Victor Lamme laat niets horen over de ethiek van verlengd lijden door gebruik van medische kennis (de gemiddelde leeftijd is binnen een paar generaties aanzienlijk omhoog gegaan) en richt zich alleen op de ethiek van beëindigen van lijden. Jammer dat meneer Lamme de discussie, eerder een zelfovertuigde monoloog, zo onethisch voert.

Zou er werkelijk sprake zijn van succesvolle euthanasiemarketing, dan zou het aantal sterfgevallen toe moeten nemen. Dat is niet zo. Het aantal euthanasie verrichtingen nam toe als het gevolg van een succesvolle mentaliteitsverandering en toegenomen maatschappelijke acceptatie, ten gunste van lijdende patiënten. Dat informatiecampagnes daarbij een rol hebben gespeeld verdient lof, niet Lamme’s sarcasme. Liever zie ik subsidiegeld gaan naar de NVVE, dan dat ik geconfronteerd wordt met de á raison van € 3,2 miljoen gesubsidieerde hoon van Lamme.

Victor ziet dat anders. Dit is te verwachten van iemand die er van overtuigd is dat de vrije wil niet bestaat en die de regie over zijn eigen brein volledig kwijt is.

Volgens Victor zijn al die duizenden mensen die menswaardig konden sterven niets anders dan slachtoffer van een soort iPhone commercial. Slachtoffers van euthanasiemarketing. Wat deze professorale schlemiel, mijn dunk voor hem is omgekeerd evenredig aan de tijd die ik aan hem besteed, niet door heeft, is dat marketing tot doel heeft in de markt voordeel te behalen.

Voor simpele Victor simpel uitgelegd: de marketing rondom iPhones is gericht op de verkoop van iPhones. Een dergelijke relatie bestaat niet tussen euthanasiemarketing, wat een walgelijk woord, en het aantal euthanasie verrichtingen.

Het gaat bij de NVVE en de Levenseindekliniek niet om reclame en winst. Victor Lamme, gebruikt zelf een onfrisse anti-euthanasiemarketingsstrategie.

Je mag toch verwachten van zo’n hooggeleerde clown dat hij les 1 uit de psychologie, over projectie, goed geleerd heeft. De willoze Lamme heeft blijkbaar nog zo weinig te zeggen over zijn brein, dat hij niet meer in staat is tot reflectie over zijn projecterende beschuldigingen.

We zijn er nog niet: ‘Over het algemeen beschermen we kwetsbare groepen tegen marketingmechanismen. Daarom mag er niet worden gerookt op tv en wordt geen alcohol verkocht aan minderjarigen. Een van de zorgvuldigheidseisen bij euthanasie is dat de patiënt zijn wil moet hebben geuit „zonder druk of onaanvaardbare invloed van anderen”. Marketingmechanismen werken vaak onbewust. Simpelweg geloven dat iemand zegt ‘vrij’ te hebben gekozen voor euthanasie gaat uit van een heel naïeve notie van de vrije wil. Het negeert hoe makkelijk mensen worden beïnvloed door de wereld om hen heen, hoe sterk een mix van angsten en sociale druk onbewust kan inwerken op een ogenschijnlijk vrije beslissing.’

Volgens mij wordt euthanasie iedere keer weer uitgevoerd – Victor zou zeggen ‘gepleegd’ – op basis van een individuele keuze.

Fantasievolle Victor heeft echter een nieuwe categorie, een nieuwe ‘kwetsbare’ groep bedacht. De euthanasie-anten. Een groep die beschermd moet worden. Je moet er toch niet aan denken beschermd te worden door iemand als Victor Lamme.

Mensen die hunkeren naar een zacht levenseinde vergelijkt Victor, mijn neiging hem uit te schelden zal ik intomen, met jongeren aan wie geen alcohol verkocht mag worden. Waar heeft die man het over? Maken van vergelijkingen is altijd tricky-business. Lamme is er meester in. Patiënten moeten volgens een van de zorgvuldigheidseisen – Victor L. weet volgens mij helemaal niet wat zorgvuldigheid inhoudt – ‘zonder onaanvaardbare invloed van anderen’ hun keuze kunnen maken. Los van het slecht te definiëren ‘onaanvaardbaar’ gaat Victor er zonder meer van uit dat de marketingsstrategie van de NVVE zo’n onaanvaardbare invloed inhoudt.

Staat deze narcis er echt geen moment bij stil dat hij zelf een ‘onaanvaardbare invloed’ uitoefent op medemensen die euthanasie overwegen? Nee, daar staat Victor L. niet bij stil; dat blijkt uit iedere zin, iedere alinea van zijn brief. Victor berijdt liever zijn stokpaardje over de vrije wil.

Meneer Victor Lamme is in zijn brief, over de rug van mensen in levensnood en gebruikmakend van onderhuidse, verwerpelijke marketingmethodes, met niets anders bezig dan de promotie van zijn boekje De vrije wil bestaat niet.

Tsja, als niemand zo’n wanproduct koopt, dan moet je helaas je toevlucht nemen tot de vrije-wil-ondermijnende marketing. Het zij zo. Geld is geld. Victor gedraagt zich hier als een lijkenpikker. Het boekje wordt gepromoot via het euthanasiedrama.

Nu wordt het helemaal jakkie: ‘De overheid beschermt de mens vaak tegen de grillen van de eigen wil. Sparen voor pensioen is verplicht, omdat anders bijna niemand dat vrijwillig doet. Een autogordel dragen wordt met straffe sancties afgedwongen. Enig paternalisme tegen de gril van de vrije wil die op een druilerige zondagmiddag kiest voor euthanasie is dus wel op zijn plaats. Het tegenwicht dat de commissie-Schnabel biedt aan de roep om euthanasie op te rekken richting voltooid leven is dan ook terecht.’

Had ik me zo voorgenomen niet meer te schelden, maar nu moet het gewoon: Victor Lamme laat in deze alinea zien een schoft te zijn. ‘Enig paternalisme tegen de gril van de vrije wil die op een druilerige zondagmiddag kiest voor euthanasie is dus wel op zijn plaats.”

De ‘gril van de vrije wil’? ‘Op een druilerige zondagmiddag’ voor euthanasie kiezen? Hoe bedenkt hij het.

Victor roept hier om ‘enig paternalisme’. Het is juist het paternalisme van maten als Lamme dat het denken over euthanasie contamineert en euthanasie in de praktijk onnodig ingewikkeld maakt.

We zijn er bijna. Victor Lul mag nog één keer: ‘De farmaceutische industrie is verboden marketing voor zijn producten en behandelingen direct te richten op de consument. De Levenseindekliniek wil euthanasie graag zien als een behandeling, en wordt als zodanig ook vergoed door zorgverzekeraars. Waarom is marketing van dit product dan wel toegestaan? Moet de week van de euthanasie niet afgeschaft en de website van de NVVE op slot?

Victor! Je maakt me wanhopig! Wederom: euthanasie een ‘product’. Zie je dan echt niet dat er een mega verschil is tussen de verkoop van medicijnen, vaak met duizenden procenten winst, en de hulp die de Levenseindekliniek verleent?

Victor ziet dat niet. Mag ik Victor er op wijzen dat verzekeraars de behandeling door de Levenseindekliniek vergoeden? Reken er maar op dat verzekeraars altijd weer hun best doen argumenten tegen vergoeding te bedenken. Die argumenten vonden ze blijkbaar niet bij de behandelingen door de Levenseindekliniek. Je moet het wel heel bont maken om minder fatsoen te hebben dan verzekeraars. Victor Lamme slaagt daar glansrijk in.

Hoe tendentieus kan je zijn: ‘De Levenseindekliniek wil euthanasie graag zien als een behandeling..’

Hoe Victor Lamme de verrichtingen van de Levenseindekliniek ziet, weten we inmiddels: moord. Moord waar ernstig zieke patiënten, gemanipuleerd door slimme marketeers, buiten hun vrije wil, zonder enig verzet aan meewerken.

Die Lamme is gek, stapelgek.

Tenslotte: ‘Ik ben niet tegen euthanasie. Maar gezien wat hersenwetenschap en psychologie ons leren over de beïnvloedbaarheid van menselijk gedrag gaat de huidige euthanasiemarketing een stap te ver. Een traject richting euthanasie is pas echt vrij als het is verschoond van ‘weken’, films, websites en pagina’s vol voorstanders.

En vooral verschoond van Victor Lamme, wil ik daar graag aan toevoegen.

Daar is ons repeteergeweer opnieuw: euthanasiemarketing. Streeft de man misschien naar ‘woord van het jaar 2016’?

Mag ik de studenten aan de Universiteit van Amsterdam verzoeken, nee, mag ik ze smeken zo snel mogelijk het Maagdenhuis weer te bezetten en daar te blijven tot de wetenschapondermijnende Victor Lamme voorgoed van de universiteit verwijderd is?

Stephan Olmert Krates, Meditatione Ignis, ethische kwesties.

Professorale minkukels

Groezelige professor Frank Koerselman
Groezelige professor Frank Koerselman

Bij sommige TV programma’s kan je via het internet life de tweets volgen die kijkers slaken. Heet dat slaken bij tweets? Geen idee. Vaak hoor je ook dat men ‘twittert’. Dat lijkt mij fout. Het sociaal-medium platform heet twitter, maar de gebruikers tweeten, zoals het vogeltje op het Twitter logo. Dit terzijde.

DWDD tafeldame Halina Reijn droeg een aantal maanden geleden een strak en kort wit jurkje tijdens de uitzending. Te strak, te kort? Dat vond een groot aantal kijkers wel. De tweets over haar uiterlijk logen er niet om. De ene was nog platvloerser dan de andere. Tientallen gore tweets waren haar deel, enkel en alleen om haar uiterlijk. Voor mij was die tweetbagger reden me voorlopig niet meer te begeven op dit a-sociale platform. Daar wilde ik geen deel van uit maken. Je begrijpt niet dat die mevrouw Reijn nog deel wil nemen aan een praatprogramma. Ze zal in de loop van de tijden een dikke huid gekregen hebben, of er voor gekozen hebben geen kennis te nemen van die digitale scheldpartijen. Ik hoop dat ze die keuze maakte. Liever de kop in het zand, dan al die narigheid aan te moeten zien.

Wanneer je een tweet over Reijn leest zoals:  ‘ik zie haar eierstokken hangen’, dringt de gedachte zich op dat hij uit de koker van een ordinaire domoor komt. Het niveau is immers zo laag. Hier kan niet een goed opgeleide, brave burger achter zitten.

Een misverstand, lieve lezer. Hier kan wel een hoogopgeleid azijn-gebekt vogeltje achter zitten. ‘Hoe groter geest, hoe groter beest’, hoorde je vaak in de vroege jaren zestig. Een spreekwoord dat in onbruik is geraakt. Zoals veel spreekwoorden volgens mij. Een hoge opleiding maakt je niet vanzelf tot een ‘brave burger’. Zeker niet tot een empathische burger. Hoogopgeleid betekent niet hoogontwikkelde controle over de eigen emoties.

Dat is pijnlijk duidelijk geworden bij de tweets en optredens in de media van psychiater Prof. Dr. Frank(enstein) Koerselman – empathie? Nooit van gehoord! – en hersenonderzoeker Professor Victor Lamme. Beide heren verkondigden na de documentaire over de Levenseindekliniek en de euthanasie van Hannie Goudriaan zonder enige ingetogenheid dat Hannie gedwongen was tot euthanasie en slachtoffer van moord. Geen geringe beschuldigingen. Volgens mij hebben de betrokkenen bij Hannie’s verscheiden een ijzersterke juridische zaak wegens laster en/of smaad tegen beide heren. Dit heeft niets meer te maken met vrijheid van meningsuiting. Zou ik zoiets stoms roepen, dan valt het wel onder de bescherming van mijn vrijheid van meningsuiting. Maar ik ben dan ook geen professor of psychiater.

Stellige beschuldigingen, zoals moord, door Koerselman en Lamme hebben een grotere impact door hun wetenschappelijke, maatschappelijke en deskundige status dan wanneer ze van mij afkomstig zijn.

De dag na de TV uitzending schreef ik mijn blog Ballotagecommissie van de dood. Geen moment kwam het bij mij op de morele legitimiteit van Hannie’s euthanasie in twijfel te trekken. Daar gaf de uitzending geen aanleiding toe. Veel vragen kwam bij mij op, maar geen vragen over de legitimiteit van de keuze gemaakt door het echtpaar Goudriaan en de Levenseindekliniek. Dat zou in mijn visie een aanmatigende veroordeling van persoonlijke en professionele besluiten betekenen. Daarvoor had ik onvoldoende kennis van feiten.

Koerselman en lamme bleken geen enkele moeite te hebben enkel en alleen op grond van de documentaire ‘grote woorden’ te spreken. Van zulke hoogopgeleide, intelligente (?) mannen had ik geen verstrekkende aantijgingen verwacht. Speelde de emotie hun parten? Dat siert de wetenschappelijke heren niet, maar maakt hun schandalige fouten een klein beetje, een heel klein beetje, vergeeflijk.

De Volkskrant kwam een paar dagen nadat de documentaire uitgezonden werd met een verhelderend, informatief artikel door Maud Effting: Het verhaal achter huppakee-weg en de dood van Hannie.

Mocht ik nog vragen hebben, dan werden die in Efftings artikel beantwoord.

Kwamen Koerselman en Lamme op hun schreden terug na dat artikel van Effting? Geen idee. De heren bewaren het stilzwijgen op een moment dat ze juist wel moeten spreken. Wat rest zijn hun onbezonnen beschuldigingen van moord. Hun zwijgen kan maar één ding betekenen: ze zijn niet veranderd van mening, want mochten ze wel hun mening herzien hebben, dan zijn ze aan Gerrit Goudriaan en de Levenseindekliniek verplicht dat publiek uit te spreken.

De heren denken misschien dat met hun stilzwijgen de storm over waait. Niet wat mij betreft.

Vandaag, weer in de door mij bewonderde Volkskrant, staat een interview met Gerrit Goudriaan door Toine Hermans. Mijn bewondering voor Gerrit is gegroeid. Hoewel zijn hart huilt om het verlies van zijn vrouw, kan Gerrit  opbrengen wat Frank Koerselman en Victor Lamme niet konden: evenwicht vinden tussen emotie en ratio. De profs kunnen niet in Gerrits schaduw staan. De man overklast hun.

Gerrits verhaal is duidelijk en overtuigend. Hannie, wier moeder op een ‘afschuwelijke’ manier gedementeerd overleed, heeft op schrift en in gesprekken met meerdere personen in haar omgeving keer op keer te kennen gegeven wanneer en waarom ze via euthanasie wilde overlijden. Het is jammer dat in de documentaire niet meer aandacht is besteed aan de voorgeschiedenis en de context. Misschien, heel misschien hadden Koerselman en Lamme dan niet zo absurd gereageerd.

Ik vrees dat beiden ook na dit laatste artikel in De Volkskrant hun stilzwijgen niet zullen doorbreken en de moed opbrengen ‘moord’ te herzien voor een genuanceerde reactie. Van wetenschappers mag je verwachten dat ze altijd in staat zijn conclusies te wijzigen op basis van nieuwe informatie. Kunnen ze dat niet, dan raken ze hun recht op de wetenschappelijke status kwijt en vervallen tot het niveau van ‘ik zie haar eierstokken hangen’.

Misschien wil Koerselman nog eens lezen in zijn ‘De feilbare dokter; fout gegaan, ook fout gedaan?’.

Voor Victor Lamme is geen hoop, maar wel een eeuwig excuus, want hij is de mening toegedaan: ‘De vrije wil bestaat niet’.

Prof. Dr. Frank Koerselman (hoogleraar psychiatrie/psychologie en officier in de orde van Oranje Nassau) en Professorandus Victor Eigenlijk Lamme gaan bij mij voorlopig nog niet in het archief.

Mocht het t.z.t. wel zo ver zijn, dan worden ze opgeborgen onder de M van minkukels.

Stephan Olmert Krates, ethische kwesties.

En het lek is: Peer van Rey

lek

Peer van Rey (de broer van) blijkt gelekt te hebben uit de vertrouwenscommissie die adviseert bij de zoektocht naar een nieuwe algemeen directeur van de Vereniging Blijf Van Mijn Lijf Huizen (VBVMLH), afdeling Limburg.

Van Rey, woonachtig in Cadier en Keer, verdiende zijn kapitaal met de verkoop van patat-stoofvlees op de markten in Maastricht, Vaals en Roermond. Volgens Quote 500 behoort Van Rey tot de rijkste Limburgers en staat op plaats zes van het Limburgse overzicht rijke mensen, vlak onder André Rieu (4) en Gaston Oerbachs (5) de kapper die al meer dan 20 jaar de haarimplantaten van Rieu verzorgt.

Peer van Rey verkocht zijn patat-met-stoofvlees handel nadat de Keuringsdienst van Waren hem een forse boete oplegde wegens gebruik van illegaal, niet geregistreerd, paarden-, ganzen- en zwanenvlees.

Voor de gemeente Maastricht was wat Van Rey betreft de maat vol toen een van zijn medewerkers werd betrapt bij het vernielen van een dassenburcht op de Sint Pietersberg. De medewerker, Sjeng C., verklaarde bij de politie gehandeld te hebben in opdracht van Van Rey. Deze zou op bestelling stoofvlees van das leveren aan gefortuneerde klanten. Van Rey heeft deze beschuldiging in alle toonaarden ontkend. Het Openbaar Ministerie zag onvoldoende aanknopingspunten om tegen Van Rey een zaak aan te spannen.

Na het vertrek van algemeen directeur Brous van Veldeke, hij start per 1 maart als lekendirecteur bij De Zusters van Liefde in Tilburg, is er bij de VBVMLH dringend behoefte aan een opvolger. Van Veldeke was slechts anderhalf jaar algemeen directeur en werd vanaf het begin sterk bekritiseerd vanwege zijn opvliegende karakter en autoritair, bijna dictatoriaal optreden. Als gevolg van de angstcultuur die hij creëerde steeg het ziekteverzuim naar ongekende hoogte. Bovendien ontstonden er allerlei interne conflicten die ten koste gingen van het psychisch welzijn van de toch al kwetsbare vrouwen die vanuit noodsituaties onderdak vonden in een van de VBVMLH panden.

Het bestuur van de VBVMLH wil geen tweede keer in de fout gaan door de overhaaste aanstelling van een algemeen directeur. Brous van Veldeke was in 2013 de enige kandidaat en werd, hoewel door enkele bestuursleden te licht bevonden, aangesteld zonder dat zijn vaardigheden via een assessment getoetst werden.

Om herhaling van een dergelijk fiasco te voorkomen werd een vertrouwenscommissie aangesteld die in alle rust en vooral in alle vertrouwelijkheid op zoek zou gaan naar geschikte kandidaten. Naast Peer van Rey (voorzitter van de commissie) zaten Noël Liebens (loco burgemeester Sittard), Carolien Bruels (gemeentesecretaris Heerlen), Atzo Nicolaas (directeur DSM), Annemarie Pen-ter Straken (burgemeester Maastricht), Anton Cremers (beschermer cultureel erfgoed), Coen Schouten (restauranthouder en meesterkok), Frederik Verhooghen (dirigent Mestreechter Staar), Tom Hermans (directeur schoenenfabriek Emma), vleeshandelaar Wiesje Kusters, Sjoerd Tergrachten (campinghouder Epen), Dikke Kusters (directeur-eigenaar vakantiehuisjes Kusters in Gulpen), Sjeng Roëllig (antiquair Maastricht),  Vincent van Eyckman (kunsthandelaar), Heleen Cauberg en Monique Cremers (kunstenaars), Cornelis Knips (boek- en papierrestaurator Munstergeleen), Josef Lonssen (uitgeverij Huis Clos) en Burgemeester Jos Somber van Kerkrade in de vertrouwenscommissie.

De loslippigheid van Peer van Rey heeft de zoektocht naar een geschikte opvolger van Brous van Veldeke om zeep geholpen. Van Rey, berucht om zijn rijden onder invloed van grote hoeveelheden Els, sprak te openhartig met under-cover journalist, Stefan Giebels van de Media Groep Limburg over kandidaten voor de functie van algemeen directeur van de VBVMLH.

Niet alleen de VBVMLH en de leden van de vertrouwenscommissie, maar vooral ook de kandidaten voor de functie, Camiel Eurlings (42-jarige zoon van de Valkenburgse burgemeester) en Michael Heemels (woordvoerder Geert Wilders) zijn geschaad door de domme actie van Van Rey. Beide heren zijn nu aangeschoten wild (een bekende materie voor Van Rey).

Stefan Giebels ontdekte dat Van Rey zowel met Camiel Eurlings als met Michael Heemels, een groot fan van Van Rey’s patat-met-stoofvlees en waarschijnlijk behorend tot de kleine elite das-eters, al jaren vertrouwelijke contacten heeft. Beide heren zijn lid van de vinologenclub Midden en Zuid Limburg: Amor ad Bibere.

Recente ontwikkelingen rondom Van Rey’s drinkebroer Heemels, hij zou de kas van de Limburgse Partij Voor de Vrijheid stelselmatig leeggeroofd hebben, minimaliseerden al zijn kans op de positie van algemeen directeur van de VBVMLH, afdeling Limburg.

Vreemd genoeg werkt de vermeende aangifte wegens mishandeling tegen Camiel Eurlings door zijn ex-vriendin Tessa Rolink in het voordeel van de ex-politicus en ex-CEO van de KLM.

Tessa Rolink schijnt in het verleden, nadat ze door een vorige minnaar gedumpt werd, niet geschroomd te hebben die minnaar langdurig dwars te zitten en valselijk te beschuldigen. Eurlings, tijdelijk ingetrokken in zijn ouderlijk huis in Valkenburg, lijkt eerder slachtoffer dan dader te zijn. Zijn vriend Albert Verlinde laakt het gedrag van de ‘roddelnichten’ (over projectie gesproken!) van het blad Quote.

In dat blad werd enkele dagen geleden voor het eerst melding gemaakt over de aangifte wegens ernstige mishandeling tegen Eurlings door relatiehopper Tessa Rolink. Het fotomodel zou tijdens een feestje Eurlings de suggestieve vraag voorgelegd hebben of hij van vrouwen of mannen hield. Albert Verlinde weet het antwoord, denk ik dan.

Eurlings zou zich door die vraag zo geschoffeerd hebben gevoeld, dat hij zich niet meer in de hand had en Rolink een gebroken elleboog sloeg. Had Camiel maar destijds die daadkracht in positieve zin gebruikt toen hij directeur was bij de KLM. Daar gaf hij geen blijk van enige doortastendheid.

In een tijd waarin openlijk melding gemaakt wordt van Eurlings onduidelijke sexuele identiteit, zijn vrienden als nicht Albert Verlinde, ex-echtgenoot van de ex-burgemeester van Maastricht Onno Hoes, eerder in zijn nadeel dan in zijn voordeel.

Chaos alom in het wereldje. Ik kijk nu al uit naar de door Verlinde te produceren musical Opstanding en ondergang van Peer van Rey. Camiel Eurlings, vanaf nu zeer waarschijnlijk langdurig werkloos, kan misschien gecast worden voor de rol van Onno Hoes.

De vader van Camiel Eurlings, burgemeester van Valkenburg, is gevraagd om een reactie. Via zijn woordvoerder laat hij weten geen commentaar te hebben. Uit zijn directe omgeving is vernomen dat hij het ‘zo langzamerhand tijd vindt’ bevrijd te worden van alle roddel en achterklap rondom zijn zoon. ‘Als ergens het gezegde: kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen op gaat, dan is het wel bij mijn Camiel’.

Tjeu Rademaeker, Meditatione Ignis correspondent Limburg en Brabant

 

 

De succesvolste methode om af te vallen

moerbei
moerbei

Bij ‘diëtist’ denk je niet aan een man. Het is een vrouwenberoep. Je durft na alle emancipatiegolven en polemieken over het glazen plafond bijna niet meer te duiden hoe het komt dat diëtisten voornamelijk vrouwen  zijn. Toch een kleine poging: is het misschien een stuiptrek van de conventionele rolverdeling waarbij de man jager, baan buiten de deur, en de vrouw verzorger van kinderen en maaltijden is? Zoals de meeste duidingen voegt ook deze niets toe en is slechts een schijnverklaring. Ik, man, ben een witte raaf in de diëtistenwereld.

De laatste twee decennia van de 20ste eeuw, doorlopend in de huidige eeuw waren/zijn jubeljaren voor ons vak. Tot aan 1980 beperkte, op enkele korte oprispingen na, de discussie over voedsel zich tot cholesterol, vet en suiker. In de zijlijn stonden vegetariërs en veganisten als woestijnprofeten volhardend te verkondigen dat hun voedingsleer de sleutel tot eeuwige gezondheid bood.

Het moet medio jaren zestig van de vorige eeuw geweest zijn dat ik op een zaterdagmorgen in De Volkskrant las over de gezonde effecten van Zwitsers volkorenbrood. Vanaf mijn vroege jeugd las ik met graagte alles over gezond voedsel. Kort na de ‘ontdekking’ van volkorenbrood kwam ook muesli op de markt.

Vrijwel parallel aan de gemiddelde gewichtstoename in de westerse wereld groeide de gezondheidsmarkt. Kijk eens naar foto’s van naar hun werk fietsende Nederlanders in de jaren vijftig en vroege jaren zestig. Obesitas? Nooit van gehoord. Allemaal strakke koppen met ingevallen wangen en strak gelijnde jukbeenderen. Dik kwam wel voor, maar dan in zeldzame gevallen en meestal niet door te veel eten.

We weten het allemaal zo langzamerhand wel: de vetfobie van de vorige eeuw heeft geleid tot een overconsumptie van ‘mager’ en koolhydraten. De voedselgoeroe’s begonnen een wedstrijd betweterigheid, niet gehinderd door enig wetenschappelijke onderbouwing. Napraten werd de norm. In de geseculariseerde maatschappij zag een nieuw geloof het licht en de profeet was Michel de Montignac. We werden van de ene dag op de andere allemaal deskundigen over snelle en trage koolhydraten. De glycemische index werd de bijbel van de moderne mens. De ene stralende ster na de andere verscheen aan de diëethemel, om ook weer even snel te verdwijnen. Waar is het lachebekkie Sonja Bakker gebleven? Dokter Frank? Nooit meer van gehoord. De Montignac is overleden; leeft zijn leer nog voort?

Raw food? Op zijn retour. Super foods: oorspronkelijk onderdeel van het aanbod in gespecialiseerde biologisch-voedsel winkels. Nu vindt je superfoods en superfruit op weekmarkten en in super(!)markten naast de aloude Zonnatura producten.

Ook de superfoodsballon is inmiddels doorgeprikt. Geen van de claims waarmee consumenten verleid werden de portemonnee te trekken blijkt wetenschappelijk aangetoond.

Er is maar één methode om overgewicht kwijt te raken: matiging. Wil je snel, meer dan 1 kilo per maand, afvallen dan bieden relatieproblemen – ernstige financiële problemen helpen ook – een fantastische ondersteuning. HET tovermiddel is een uitgebalanceerde mix van matiging, variatie in voedsel, relatieproblemen en veel lichaamsbeweging. Een magische combinatie.

Vier jaar geleden hadden mijn vriendin, inmiddels mijn echtgenote, en ik serieuze problemen. Dat escaleerde tijdens een vakantie in Zuid Frankrijk. Vakantie is vaak een katalysator die sluimerende relatieproblemen versterkt. Zo werkte dat bij ons ook met als resultaat dat ik alleen achterbleef nadat M. de Thalys naar huis nam. Een pijnlijke gebeurtenis. Veel emotie.

De enige manier om de tomeloze emotie onder controle te krijgen, was een strikte eet- en lichaamsbewegingdiscipline. Daar had ik de regie over. Die regie voorkwam dat ik helemaal decompenseerde tot zombie voor de kampeertent.

Het hielp: vanaf dat ik alleen achterbleef fietste en vastte ik zes weken alleen in Zuid Frankrijk. De nachten bracht ik stuiterend door op mijn kampeermatrasje.

Wat een unieke effectieve afvalmethode. In zes weken tijd viel ik bijna tien kilo af. Mark werd er niet mooier op, maar wat voelde hij zich prima. Ik ging weer houden van mijn vermagerde lijf en voelde me, met uitzondering van hart en hersenen, met de dag beter. Verdriet werd een schizofreen genoegen; een bevredigende pijn. Het leven was zelden intensiever.

Zou ik deze periode over willen doen? Nee!

Toch raad ik iedereen die worstelt met overgewicht aan de volgende stappen te nemen om af te vallen en je snel fysiek beter te voelen:

  1. maak ruzie met je partner zodat het tot een breuk komt;
  2. ga over op een aan volledig vasten grenzend eetpatroon;
  3. zorg overdag voor lichaamsbeweging van een masochistische intensiteit;
  4. breng de nachten zo veel mogelijk wakend en piekerend door;
  5. beperk je dieet tot voedsel dat je niet lust.

Facultatief: mocht dit niet leiden tot gewichtsverlies van minimaal anderhalve kilo per week, dan kunnen ernstige financiële problemen een goede steun in de rug zijn.

Indien het lastig is dreigende financiële ondergang te bewerkstelligen, dan nodig ik u uit om ongelimiteerd uw surplus aan pecunia te storten op de volgende bankrekening:

NL38INGB0006898269, ten name van Mark Cibus, Ouagadougou, Burkina Fasso.

Mark Cibus, diëtist en foodwatcher.

 

Alexander Pechtold – staatsman van postzegelformaat

referendum april 2016

In 2005, ruim vijftien jaar na de opening van het ijzeren gordijn, bezocht ik vijf dagen de Oekraïense hoofdstad Kiev. Waarom? Nieuwsgierigheid. Nooit eerder was ik in Oost-Europa.

Het werden vijf dagen verbijsterende confrontatie met oost Europees chagrijn. Zelden zag ik zoveel sombere koppen bij elkaar. Nooit eerder zag ik ook zoveel extreem dure auto’s rijden. De corruptie droop toen al over de straattegels.

Mijn gewoonte mensen die je in een smalle hotelgang of op nauwe hoteltrappen passeert te groeten, ontlokte nooit een wederzijdse groet. Kiev maakte op mij een gedeprimeerde indruk. Toch kwam ik in de Kievse MacDonald in gesprek met twee Engels sprekende Oekraïense autochtonen. Een leuke ontmoeting. Goed opgeleide, kritische mensen. Toen ik een foto van hen wilde maken, werd ik onverwacht op mijn schouder getikt door een man in grijze broek en zwart leren jack: ‘No photographs’.

Hé, geen foto’s in de MacDonald in vrij Oekraïne? De dagen daarna zag ik, achterdochtig geworden, overal mannetjes in grijze broeken en zwarte leren jacks. Het voelde alsof Oekraïne nog steeds onderdeel was van de oude Sovjet Unie waar iedereen iedereen in de gaten hield.

Aan die trip naar Kiev moest ik denken toen ik vandaag in De Volkskrant, allang niet meer de beste krant van Nederland, las over het eendagsbezoek dat Alexander Pechtold, zonnebankgebronsd staatsmannelijk boegbeeld van D’66, naar Oekraïne maakte, op zoek naar argumenten om JA te zeggen tegen het associatieverdrag met dat land. Volgens het verslag in de krant miste Pechtold in Kiev zijn busje en moest een taxi nemen. De chauffeur van de taxi bleek niet alleen te weten waar Nederland ligt – hoeveel taxichauffeurs in Nederland weten dat over Oekraïne – maar ook dat er in ons land een referendum komt over het associatieverdrag en dat er in Nederland lustig en ongestraft op los geblowd wordt.

Ik moest meteen denken aan de mannetjes in grijze broeken en zwartleren jacks.

Naïeve Pechtold bazuinde de hele dag tegen zijn gesprekspartners onder de indruk te zijn dat in Kiev zelfs een taxichauffeur gehoord had over ons matrozenpetjereferendum. Hij vertederde daarmee de zielen van zijn gesprekspartners, zoals president Porosjenko. Geen moment kwam het in ijdele Alexander op, dat hij al in de taxi op z’n Oekraïens gemanipuleerd werd. Wat moeten ze in politiek Kiev gegrinnikt hebben om de Nederlandse toonaangevende politicus van postzegelformaat. De dorpspoliticus uit een kikkerland die zich alles laat wijsmaken.

Pas bij zijn bezoek aan premier Arseni Jatsenjoek komt de aap, wiens staart de hele dag al voor iedereen behalve Alexander zichtbaar uit zijn scheerwollen maatkostuum hing, volledig uit de mouw.

Pechtolds verhaal aan Arseni Jatsenjoek over zijn ontmoeting met de Oekraïense taxichauffeur bracht verlichting na een verhitte tirade door de premier. “Dat geeft toch aan dat de gewone Oekraïner zich wil spiegelen aan de normen en waarden van Europa”, aldus de D66-leider. Jatsenjoek: “Die taxichauffeur werkt voor mij. U begrijp toch wel dat het hier zo gaat?” Dan begint Arseni, volgens De Volkskrant, keihard te lachen. “Uw chauffeur was een groot liefhebber van marihuana”, zegt Pechtold. En ook daar moet de premier van Oekraïne om lachen.

Pechtold bij Porosjenko

Plaatsvervangende schaamte krijg je door de stupiditeit van Pechtold. Een schaamte die alleen maar toeneemt wanneer je dwerg Pechtold onderdanig en angstig naast president Porosjenko op de foto ziet. Een ‘déja vu’, want waar doet die foto mij meteen aan denken: aan de foto’s van het bezoek dat Balkenende en De Hoop Scheffer september 2003 als twee onderdanige snotneusjes brachten aan president George Bush. Alsof ze bij god zelf op audiëntie waren.

Het bezoek van Pechtold aan Oekraïne leert ons veel. Je moet er niet aan denken dat een lichtgewichtpoliticus als Pechtold ons land internationaal vertegenwoordigt. Poetin zal het prachtig vinden; ik niet.

Het bezoek leert ons ook hoe manipulatief en corrupt de politiek in Oekraïne werkt, van taxichauffeur tot politieke top.

Genoeg redenen, zo lijkt het, 6 april tegen dat associatieverdrag te stemmen. Mijn vertrouwen in Nederlandse politici die stampvoeten dat we vóór moeten stemmen is even diep gedaald als in de Oekraïense machthebbers.

Pechtold heeft zich in Kiev belachelijk gemaakt. Maar, er gloort licht: zijn optreden heeft getoond hoe onbelangrijk de uitkomst van het referendum op 6 april zal zijn. Zowel Poetin als Porosjenko zal, JA of NEE,  er geen nacht minder om slapen.

Mr. Jean Morve, politiek commentaar

 

Borrelpraat PvdA Diva Eveline Herfkens

Schermafbeelding 2016-02-23 om 16.15.38Een vijftien jaar oude blog. Voelt nog heel actueel. Die mevrouw met haar diva-gedrag en haar onterecht ontvangen en nooit terugbetaalde huursubsidie in New York is een van meerdere redenen waarom ik al jaren geen PvdA meer wil stemmen.

Bij het Algemeen Overleg Buitenlandse Zaken (winter 2001), met name Ontwikkelingssamenwerking, sneed kamerlid Sharon Dijksma (PvdA) de problematiek in West Afrika rondom de roof van cultuurgoed aan en vroeg minister Herfkens of de regering plannen heeft het sedert 1996 bij de PvdA levende verzoek de Unidroit Convention on Stolen or Illegally Exported Objects (1995) te ratificeren in te willigen.
Het antwoord van de zeer slecht geïnformeerde Minister Herfkens oversteeg niet de gebruikelijke borrelpraat van sommige kunsthandelaren en verzamelaars. Volgens Herfkens is het in vele gevallen juist goed dat culturele objecten tijdelijk “elders worden geparkeerd” en hadden de “Engelsen destijds gelijk” toen ze de marmeren beelden van het Parthenon verwijderden en naar Engeland vervoerden.
Wat bedoelde de minister hier? Valt de door Lord Elgin gepleegde roof van deze beelden onder de noemer “tijdelijk parkeren” en ondersteunt ze nu de gerechtvaardigde terugkeer van de beelden naar Athene? Of probeerde ze Sharon Dijksma duidelijk te maken dat er rechtvaardiging bestaat voor het tegen de wil van de bronlanden in verwijderen van cultuurgoed omdat dit elders beter bewaard kan worden? Als dit de redeneertrant is van deze slecht geinformeerde Minister, dan houdt dat automatisch in dat alle kinderen uit West Afrika “tijdelijk geparkeerd” moeten worden in Europa omdat er hier betere onderwijsmogelijkheden zijn, en moet de hele Afrikaanse gezondheidszorg, totdat de patiënten hersteld zijn, tijdelijk worden verplaatst naar de westerse wereld.

“Nadeel van internationale verdragen is dat iedere idioot zich dan kan melden met het verzoek om teruggave van cultuurgoed”. Afgezien van het weinig parlementaire taalgebruik liet Minister Herfkens ook hier weer blijken van de hoed noch de rand te weten. Ratificatie van het Unidroit verdrag heeft namelijk geen terugwerkende kracht en kan slechts een ondersteuning zijn in de strijd tegen de nu nog dagelijkse roof van cultuurgoed uit Afrika, Midden en Zuid Amerika en Azië.
Nederland heeft noch de publiekrechtelijke Unesco Conventie ter bestrijding van de illegale handel in cultuurgoed (1970), noch het Unidroit Verdrag geratificeerd. Daarnaast werd onlangs bekend gemaakt dat de afdeling Kunst en Antiek van het CRI per 1 januari a.s. wordt opgeheven. Reeds lang is bekend dat Nederland een prominente rol speelt bij de handel in drugs. Meer dan eens is aangetoond dat er vaak een directe relatie bestaat tussen de illegale handel in cultuurgoed en de handel in drugs. Het is stuitend dat een minister uit het land dat er al jaren prat op gaat de mondiaal belangrijkste kunst- en antiekbeurs (de TEFAF in Maastricht) te organiseren zich zo afwijzend opstelt tegen ratificatie van internationale verdragen ter bestrijding van de illegale handel in kunst.

Is het misschien zo dat die heel belangrijke kunst- en antiekbeurs juist in Nederland plaats vindt dankzij de gerieflijke bescherming van ontbrekende ratificatie?

Ton Cremers
Museum Security Network
winter 2001

Integriteitscompetitie Daan Roosegaarde en Twan Huys

Fietspad Studio Roosegaarde

Het is duidelijk, zie mijn eerdere blog ‘Twan Huys, Limburgse sluipmoordenaar’, dat ik met een gekleurde bril kijk naar de presentaties door Twan Huys. Wat mij betreft is de man besmet sinds zijn gluiperige karaktermoord op Job Cohen. Toen ik rumoer hoorde over CollegeTour met Daan Roosegaarde bekroop mij de bevooroordeelde gedachte: ‘Huys weer..’

Dus met extra belangstelling via Uitzendinggemist gekeken naar Huys’ programma.

Daan Roosegaarde werd in vooraf opgenomen commentaren de maat gemeten door Filemon Wesselink, Tracy Metz en Bob – nooit van gehoord – Ursem van de Technische Universiteit Delft. Rode draad: Daan Roosegaarde is een man met een narcistisch karakter die keer op keer borstkloppend aan de haal gaat met ideeën van anderen. ‘Een goede ontwerper’ volgens Bob Ursem, maar absoluut niet de technische uitvinder zoals Roosegaarde pretendeert.

Daan geeft prachtige vorm aan wat anderen bedachten, was de boodschap. Ja, dat kon Daan natuurlijk niet over zijn kant laten gaan. De uitzending kon wat hem betreft wegens ‘gezeik’ beëindigd worden. Dat voornemen werd omgezet in een plaspauze van 18 minuten waarin Daan zich met een schoolklasje volgelingen achter de schermen terugtrok. Boos over gezeik van anderen en je dan zelf terugtrekken om te gaan zeiken. Een Freudiaanse valkuil.

Na terugkeer had hij niets inhoudelijks te melden over zijn van de TU gepikte ultra-fijnstof-reductiesysteem of de idem kinetische energievloer. Een gemiste kans. Zijn plaspauze verwerd op die wijze tot niets meer dan een vlucht, waarna de wezenlijke discussie onder het tapijt werd geveegd.

Roosegaarde verweerde zich tegen de moties van wantrouwen door de integriteit van Twan Huys ter discussie te stellen. Een kinderachtig verweer. Het zou Huys alleen gaan om de ‘kijkcijfertjes’. Ja, en dat moet je natuurlijk niet tegen deze katholieke schlemiel zeggen. Verontwaardigd reageerde hij met: “Nu kom je aan mijn integriteit”.

Had (de redactie van) Twan Huys’ College Tour Daan Roosegaarde vooraf moeten informeren over de gefilmde kritische commentaren? Volgens mij niet. Dat zou de angel uit het programma gehaald hebben. Waren die commentaren typisch Huysiaanse stiletto’s in de rug van Roosegaarde? Wie zal het zeggen? Belangrijker is dat er meerdere mensen, onafhankelijk van elkaar, een luchtje bespeuren aan Roosegaarde’s ambitieuze zelfverheerlijking. Reden genoeg toekomstige ‘uitvindingen’ van Roosegaarde kritisch te bekijken. De kans is aanzienlijk dat er voortaan altijd een duveltje in mijn hoofd vragen zal stellen bij de authenticiteit van producten uit de Roosegaarde studio. Ik ben benieuwd wat er de komende dagen nog boven komt drijven aan kritiek door (ex-)medewerkers van Roosegaarde.

Roosegaarde, blijkbaar niet helemaal gespeend van creativiteit, kwam na zijn terugkeer op het podium met de one-liner dat je mensen als Metz, Wesselink en Ursum ‘met liefde, met heel veel liefde, moet negeren’.

Een populistische vondst in de discussie. Lachsalvo’s en luidruchtig handgeklap waren zijn deel.

Jammer dat Daan zelf niet in staat was te handelen naar dit afsluitende veel-liefde-advies voor de studenten en ‘de mensen thuis’.

Bertus G. Antonissen

 

De onwetenschappelijke nek van Victor Lamme

Victor Lamme
Dit portret, door Victor Lamme op zijn eigen website geplaatst, lokt uit tot duiding over zijn persoon…

Victor Lamme zag de documentaire Levenseindekliniek, maar zag niet het licht. Deze quasi-wetenschapper kletste uit zijn onwetenschappelijke, professorale nek en toeterde op Twitter dat het overlijden van Hannie Goudriaan een ‘gedwongen euthanasie’ en ‘moord’ was. De man durft.

Heeft hij het recht om zijn mening over dit onderwerp te uiten? NEE, dat recht heeft hij niet omdat het regelrechte misbruik is van zijn professorale autoriteit. Gelukkig wordt die autoriteit door de onbezonnen populist met zijn aanmatigende gezwets ondermijnd.

Professor ben je niet alleen op je werk aan de universiteit. Die functie bepaalt, of Victor dat nu leuk vindt of niet, ook je maatschappelijke positie. Stellige beweringen op sociale media hebben daardoor extra gewicht. Zorgvuldigheid is geboden. Daar zondigde de gereformeerde blaaskaak tegen.

Het zou je hoogleraar cognitieve neurowetenschap maar zijn. Valide conclusies trek je nadat je voldoende relevante data verzameld hebt. Bovendien kan alleen van wetenschappelijkheid gesproken worden wanneer conclusies verifieerbaar en falsifieerbaar zijn. Les één uit de wetenschapsmethodologie. Ik gun Victor het voordeel van de twijfel en ben, met grote schroom, bereid hem zijn faux pas op Twitter te vergeven omdat die tweet een uiting van emotie was. Naar de documentaire van Ouddeken en Kema kan onmogelijk met droge ogen gekeken worden. Emotie heeft minder feiten nodig dan ratio om zich te manifesteren. Ik hoop dat onze schoolmeester cognitieve neurologie en hersenonderzoeker in staat is tot emotie. Dat gun ik hem, want emotie kleurt ons bestaan. Tot empathie is Victor niet in staat. Stond hij met zijn beschuldiging van moord maar een moment stil bij de nabestaanden? Geen seconde!

Victor Lamme bleek een dag later, nadat hij meer informatie kreeg, niet in staat zijn mening te herzien. Een miskleun voor een wetenschapper. Hij verdween in de schaduw van de Levenseindekliniek.

Op zijn site victorlamme.com vertelt Lamme borstkloppend dat hij een subsidie van 3,2 miljoen euro heeft gekregen voor hersenonderzoek. Hij wil er achter komen ‘wat bewustzijn nou eigenlijk precies is..’ Fraai Nederlands: ‘eigenijk precies’. Ik ben benieuwd of Victor Eigenlijk Lamme daar met onze belastingcenten achter gaat komen. De toekomst ziet er wat dat betreft niet positief uit.

Zonder enige bescheidenheid loopt Eigenlijk Lamme op de resultaten van dat onderzoek vooruit. Hij weet nu al: “Hersenonderzoek zal ons denken over de mens radicaal gaan veranderen. En dat heeft allerlei consequenties, bijvoorbeeld voor de rechtspraak, onze economie, en de inrichting van de maatschappij. Maar het heeft ook allerlei praktische toepassingen, zoals in management of marketing.

‘Radicale’ veranderingen gaat dat onderzoek opleveren met consequenties voor de rechtspraak, economie, management, marketing en de inrichting van onze maatschappij’. Zo, dat kan je in je pijp stoppen en oproken, want verbranden en in rook op laten gaan is het enige dat je kan doen met wetenschappelijke onderzoeken waarvan op voorhand kan worden gezegd dat ze van betekenis voor alles zijn. Alles is wetenschappelijk niets.

Ik ben niet verbaasd over deze blufpraatjes van meneer Lamme. Hij heeft namelijk verrekt weinig gegevens nodig om zware conclusies te trekken en te komen met de hoogdravende beschuldiging moord. De gedachte dringt zich op dat Lamme hevig worstelt met semantische problemen.

We zijn er nog niet: “ik schreef (er) een boek (over): ‘De Vrije Wil Bestaat Niet’. Daarin laat ik zien wie er nu werkelijk de baas is in ons hoofd.” 

Ik heb geen idee wie de baas is in Victor Lamme’s hoofd, maar vrees dat Lamme zelf dat nauwelijks nog is.

De wetenschappelijke onderzoeken van dit conclusiesrepeteergeweer lijken mij weggegooide energie en zonde van het geld. Ik adviseer alle studenten van deze wilsonbekwame malloot zo snel mogelijk een andere hoogleraar te zoeken.

Mogen we alstublieft onze 3,2 miljoen euro belastinggeld terug? Ik weet er een veel betere bestemming voor: de Levenseindekliniek in Den Haag.

Stephan Olmert Krates

 

Habemus Jet Bussemaker

Habemus Jet Bussemaker

Minister Bussemaker (onderwijs) wil de beroepsopleiding tot imam en geestelijk verzorger nieuw leven inblazen. De enige opleiding die Nederland kende, ging drie jaar geleden ter ziele. Op Bussemakers aandringen voeren de hogescholen Inholland, Windesheim en de Vrije Universiteit (VU) nu serieuze gesprekken over een herstart.

Doel is om opnieuw een studie op te tuigen waarbij geestelijken op Nederlandse leest geschoeid worden, net als de hbo-opleiding van Inholland dat tot voor drie jaar deed. Die werd geschrapt omdat deze te duur was en nauwelijks effect had. Van de 105 aspirant-geestelijken die aan een studie begonnen, studeerde er maar een handvol af. Slechts één van hen vond werk als imam.
Met een beetje geluk is zo’n polderimam een goed medicijn tegen radicalisme, vindt de minister.

Wááááát!!?? Heb ik niet opgelet bij de lessen maatschappijleer en staatskunde? Ik weet niet beter dan dat we in de westerse wereld, en niet daar alleen, strikte scheiding van kerk en staat hebben. Misschien heb ik niet begrepen wat die scheiding betekent, dus maar even opgezocht: Scheiding van kerk en staat betekent in de praktijk dat de staat en de kerk (of andere religieuze instituten) ieder hun eigen zaken regelen en zich niet met elkaar bemoeien of elkaar de regels voorschrijven. (Wikipedia)

Ik heb dus wel opgelet en het allemaal begrepen. Mijn begrip houdt op bij de intenties van Jet. Zij wil zich als staatsvertegenwoordiger, en als lid van de atheïstische Partij van de Arbeid, wel bemoeien met de spelregels van een ‘religieus instituut’ dat zijn eigen zaken zou moeten regelen. Ik moet aan Wim Kan denken die ooit over zo’n ander achterhaald instituut, de katholieke kerk, grapte: “Als je het spel niet speelt, moet je je ook niet met de regels bemoeien” (over de paus en voorbehoedsmiddelen). Hetzelfde kan tegen Jet gezegd worden.

Imams opleiden – per definitie is opleiden tot een fictie absurd – als middel tegen radicaliseren? Betekent dat, dat Jet zich ook gaat bemoeien met de opleiding van dominees die fundamentalistische kerkgenootschappen de richting op sturen van vaccinatieweigering? Gaat Bussemaker zich ook bemoeien met de opleidingen van priesters die ouwelletjes weigeren aan homo’s die ter communie willen, of de uitvaart weigeren van een kerklid die via euthanasie aan zijn einde kwam? Over radicalisme gesproken!

Laat de staat a.u.b. zijn handen af houden van die clubjes en pas ingrijpen wanneer de geloofskongsi’s de wet overtreden zoals de honderden priesters die de inhoud van jongens- en meisjesondergoed bewierookten.

Het is al erg genoeg, en in strijd met de scheiding van kerk en staat, dat fantasie-organisaties en hun gesegregeerde opleidingen gesubsidieerd worden.

Als de staat zich ook nog gaat bemoeien met de inhoud van die flauwekul, gaan we stap voor stap richting een staatsinrichting zoals in Saoedie-Arabië.

Niet doen Jet, niet doen!

Norbertus Herschel, theoloog

Codicilidioterie

DonorcodicilIn de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw, het pre-internet tijdperk, zat jarenlang een schriftelijk codicil in mijn portemonnee met de stellende tekst: ‘Alles dat bruikbaar is, mag gebruikt worden, maar alleen voor mensen die zelf ook een codicil hebben”.

Ik geloof in donatie van lichaamsdelen, maar ik hecht ook aan wederkerigheid. Sterker nog: wanneer die wederkerigheid regel wordt, acht ik de kans aanwezig dat veel meer donoren beschikbaar komen.

Met de ‘moderne’ digitale registratie via DigiD moet het gemakkelijk zijn die wederkerigheid vast te leggen. Het spreekt overigens vanzelf dat die wederkerigheid niet geldt voor mensen die, om wat voor reden dan ook, hun bereidheid tot donatie niet kunnen registreren. Denk daarbij aan mensen die niet voldoende wilsbekwaam zijn, zoals zeer jonge kinderen of ernstig verstandelijk gehandicapten.

De discussie over donatie is een discussie die periodiek terugkeert. Waarom hij nu weer actueel is, begrijp ik niet. Het is in pers noch politiek komkommertijd met alle tumult in het Midden-Oosten, de vluchtelingenstromen en de aanslagen door nep-fundamentalistische moslims. Over moslims gesproken, er zijn er nogal wat in Nederland: hoe staat het met de donorbereidheid in die groep?

Lijkt mij een interessant sociologisch vraagstuk: relatieve donorbereidheid per geloofsgroep. Dan ook even onderzoeken hoe het zit met de bereidheid ontvanger van donatie te zijn.

Er ligt een nieuw voorstel om de schaarste aan donoren op te lossen: iedereen is donor, tenzij je aangeeft niet te willen doneren. Dat lijkt een oplossing van het schaarste probleem. Zoals bij ieder gevoelig onderwerp zie je ook nu weer in redactionele commentaren en ingezonden brieven creatievelingen die voor deze oplossing problemen bedenken.

Kwesties aangaande zelfbeschikkingsrecht leiden altijd tot oeverloze discussies, omdat ze de ratio overstijgen en aan emotie raken. Zie mijn eerdere blog Ballotagecommissie van de dood, over euthanasie.

De problemen-voor-oplossingen-denkers dragen nu Orwelliaanse bezwaren aan tegen de overheid die zou willen beschikken over onze lichamen na overlijden. Angst voor de overheid: imperiumfobie. Een zo ver doorgevoerd, quasi-ethisch discours dat huidige ‘donor mits’ donoren zelfs afhaken omdat ze het niet eens zijn met de ‘donor tenzij’ benadering.

Kijk, dat begrijp ik dan weer niet. Natuurlijk kan je met een beetje intellectueel kunst- en vliegwerk argumenten aanslepen tegen dit ‘donor tenzij’.

Sterker nog: ik wil deze bezwaren respecteren. Wat ik niet wil respecteren, is dat deze principiële bezwaren leiden tot opzegging van donorbereidheid waardoor patiënten die gered kunnen worden via donatie de dupe zijn.

Daar doe ik niet aan mee.

Graag wil ik weten of die spijtoptanten zo consequent zijn om donatie te weigeren wanneer zij die nodig hebben.

Ik vraag maar.

Of het nu via een positieve of een negatieve registratie verloopt, ik handhaaf mijn donorbereidheid voor ontvangers die ook die bereidheid registreerden..

Stephan Olmert Krates, Ethische kwesties.